دعاء مئة سبحان- ١٣، ١٤ و ١٥ من رجب أو شعبان
صلوات ابوالحسن ضرابى اصفهانى
۵۶ بند منبع: Mafatih al-Jinan
این ترجمه با کمک ماشین انجام شده و در انتظار بازبینی علمی است. متن عربی بالا متن معتبر است.
- ۱
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ
به نام خدای بخشنده و مهربان
- ۲
سُبْحَانَ اللهِ الْعَظِيمِ وَ بِحَمْدِهِ سُبْحَانَهُ مِنْ اِلٰهُ مَّا اَقْدَرَهُ
پاکی خدا را، عظیم خدایا! ستایش خدا را! پاکی خدا را در الوهیت! چه توانا است!
- ۳
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَدِيرٍ مَّا اَعْظَمَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَظِيمٍ مَّا اَجَلَّهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ جَلِيلٍ مَّا اَمْجَدَهُ
پاکی خدا را در قدرت! چه طاقتمند است! پاکی خدا را در طاقت! چه زور است! پاکی خدا را در زور! چه بلند و برتر است!
- ۴
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَّاجِدٍ مَّا اَرَءَفَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ رَءُوْفٍ مَّا اَعَزَّهُ
پاکی خدا را در عظمت! چه مهربان است! پاکی خدا را در رحمت! چه قادر است!
- ۵
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَزِيزٍ مَّا اَکْبَرَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ کَبِيرٍ مَّا اَقْدَمَهُ
پاکی خدا را در قدرت! چه شاهانه است! پاکی خدا را در شاهی! چه ابدی است!
- ۶
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَدِيمٍ مَّا اَعْلَاهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَلِيٍّ مَّا اَسْنَاهُ
پاکی خدا را در ابدیت! چه برتر است! پاکی خدا را در برتری! چه اسمی و شاهکار است!
- ۷
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ سَنِیٍّ مَّا اَبْهاهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَهُیٍّ مَّا اَنوَرَهُ
پاکی خدا را در اسمی! چه زیبا است! پاکی خدا را در زیبایی! چه تابناک است!
- ۸
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُّنِيرٍ مَّا اَظْهَرَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ ظَاهُرٍ مَّا اَخْفَاهُ
پاکی خدا را در درخشش! چه ظاهر است! پاکی خدا را در ظهور! چه پنهان است!
- ۹
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ خَفِیٍّ مَّا اَعْلَمَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَلِيمٍ مَّا اَخْبَرَهُ
پاکی خدا را در پنهان! چه خردمند است! پاکی خدا را در خردمندی! چه آگاه است!
- ۱۰
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ خَبِيرٍ مَّا اَکْرَمَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ کَرِيمٍ مَّا اَلْطَفَهُ
پاکی خدا را در آگاهی! چه سخی است! پاکی خدا را در سخاوت! چه لطیف است!
- ۱۱
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ لَطِيفٍ مَّا اَبْصَرَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَصِيرٍ مَّا اَسْمَعَهُ
پاکی خدا را در لطافت! چه حکیم است! پاکی خدا را در حکمت! چه توجه دهنده است!
- ۱۲
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ سَمِيْعٍ مَّا اَحْفَظَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ حَفِيْظٍ مَّا اَمْلَاءَهُ
پاکی خدا را در نگاه! چه نگهبان است! پاکی خدا را در نگهباني! چه قانع کننده است!
- ۱۳
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَّلِيِّ مَّا اَوْفَاهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ وَفِیٍّ مَّا اَغْنَاهُ
پاکی خدا را در قانع کننده! چه کامل است! پاکی خدا را در کمال! چه کافی است!
- ۱۴
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ غَنِیٍّ مَّا اَعْطَاهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُعْطٍ مَّا اَوْسَعَهُ
پاکی خدا را در کفایت! چه بخشنده است! پاکی خدا را در بخشندگی! چه وافر است!
- ۱۵
وَ سُبْحَانَه مِنْ وَاسِعٍ مَّا اَجْوَدَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ جَوَادٍ مَّا اَفْضَلَهُ
پاکی خدا را در وفور! چه فراوان است! پاکی خدا را در فروانی! چه بهترین است!
- ۱۶
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُفْضِلٍ مَّا اَنْعَمَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُنْعِمٍ مَّا اَسْيَدَهُ
پاکی خدا را در بهترین! چه خیراتی است! پاکی خدا را در خیراتی! چه مهارت استاد است!
- ۱۷
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ سَيِّدٍ مَّا اَرْحَمَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ رَحِيمٍ مَّا اَشَدَّهُ
پاکی خدا را در مهارت! چه رحیم است! پاکی خدا را در رحمت! چه مصمم است!
- ۱۸
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ شَدِيدٍ مَّا اَقْوَاهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَوِیٍّ مَّا اَحْمَدَهُ،
پاکی خدا را در تصميم! چه قوی است! پاکی خدا را در قوت! چه ستايش شايسته است!
- ۱۹
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ حَمِيْدٍ مَّا اَحْكَمَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ حَکِيمٍ مَّا اَبطَشَهُ
پاکی خدا را در ستايش! چه حکیم است! پاکی خدا را در حکمت! چه اعتماد دهنده است!
- ۲۰
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَاطِشٍ مَّا اَقْوَمَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَیُّوْمٍ مَّا اَدْوَمَهُ
پاکی خدا را در اعتماد! چه پایدار است! پاکی خدا را در پایداری! چه جاودان است!
- ۲۱
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ دَآئِمٍ مَّا اَبْقَاهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَاقٍ مَّا اَفْرَدَهُ
پاکی خدا را در جاودانگی! چه دائمی است! پاکی خدا را در دوام! چه یکتا است!
- ۲۲
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ فَرْدٍ مَّا اَوْحَدَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ وَاحِدٍ مَّا اَصْمَدَهُ
پاکی خدا را در یکتایی! چه تنها است! پاکی خدا را در تنهایی! چه بی نیاز است!
- ۲۳
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ صَمَدٍ مَّا اَمْلَكَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَّالِکٍ مَّا اَوْلَاهُ
پاکی خدا را در بی نیازی! چه خودمختار است! پاکی خدا را در خودمختاری! چه مستبد است!
- ۲۴
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ وَلِیٍّ مَّا اَعْظَمَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَظِيمٍ مَّا اَکْمَلَهُ
پاکی خدا را در حاکمیت! چه بزرگ است! پاکی خدا را در بزرگی! چه کامل است!
- ۲۵
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ کَامِلٍ مَّا اَتَمَّهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ تَامٍّ مَّا اَعْجَبَهُ
پاکی خدا را در کمال! چه کامل است! پاکی خدا را در کماليت! چه عجیب است!
- ۲۶
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَجِيبٍ مَّا اَفْخَرَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ فَاخِرٍ مَّا اَبْعَدَهُ
پاکی خدا را در عجب! چه مباهی است! پاکی خدا را در مباهات! چه دور است!
- ۲۷
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَعِيدٍ مَّا اَقْرَبَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَرِيبٍ مَّا اَمْنَعَهُ
پاکی خدا را در دوری! چه نزدیک است! پاکی خدا را در نزدیکی! چه ناپذیر است!
- ۲۸
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَّانعٍ مَّا اَغْلَبَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ غَالِبٍ مَّا اَعْفَاهُ
پاکی خدا را در ناپذیری! چه فاتح است! پاکی خدا را در فتح! چه برد باری ہے!
- ۲۹
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَفُوٍّ مَّا اَحْسَنَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُحْسِنٍ مَّا اَجْمَلَهُ
پاکی خدا را در برد باری! چه نرم روی است! پاکی خدا را در نرم روی! چه دل پذیر است!
- ۳۰
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ جَمِيلٍ مَّا اَقْبَلَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَابِلٍ مَّا اَشْکَرَهُ
پاکی خدا را در دل پذیری! چه ستایش شایسته است! پاکی خدا را در ستایش! چه سپاس گزار است!
- ۳۱
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ شَکُوْرٍ مَّا اَغْفَرَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ غَافِرٍ مَّا اَصْبَرَهُ
پاکی خدا را در سپاسگزاری! چه غفور است! پاکی خدا را در غفران! چه صبور است!
- ۳۲
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ صَبُوْرٍ مَّا اَجْبَرَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ جَبَّارٍ مَّا اَدْيَنَهُ
پاکی خدا را در صبر! چه موثر است! پاکی خدا را در تاثیر! چه حکیم است!
- ۳۳
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ دَيَانٍ مَّا اَقْضَاهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَاضٍ مَّا اَمْضَاهُ
پاکی خدا را در حکمت! چه مصمم است! پاکی خدا را در تصمیم! چه برتری دار است!
- ۳۴
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَّاضٍ مَّا اَنْفَذَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ نَافِذٍ مَّا اَحْلَمَهُ
پاکی خدا را در برتری! چه مجری است! پاکی خدا را در مجری بودن! چه نرم است!
- ۳۵
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ حَلِيمٍ مَّا اَخْلَقَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ خَالِقٍ مَّا اَرْزَقَہ
پاکی خدا را در نرمی! چه پاکیزه است! پاکی خدا را در پاکیزگی! چه تکیه دار است!
- ۳۶
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ رَازِقٍ مَّا اَقْهُرَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَاهُرٍ مَّا اَنْشَاَهُ
پاکی خدا را در تکیه دهنده! چه بالیدار است! پاکی خدا را در بالیدن! چه آفریننده است!
- ۳۷
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُنْشِيْءٍ مَّا اَمْلَكَهُ وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَالِکٍ مَّا اَوْلَاهُ
پاکی خدا را در آفرینش! چه شاهانه است! پاکی خدا را در شاهی! چه خداوندانه است!
- ۳۸
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ وَّالٍ مَّا اَرْفَعَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ رَّفِيعٍ مَّا اَشْرَفَهُ
پاکی خدا را در خداوندی! چه عالی است! پاکی خدا را در عالی بودن! چه بالادست است!
- ۳۹
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ شَرِيفٍ مَّا اَبْسَطَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَاسِطٍ مَّا اَقْبَضَهُ
پاکی خدا را در غلبه! چه وسیع است! پاکی خدا را در وسعت! چه صاحب است!
- ۴۰
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَابِضٍ مَّا اَبْدَاهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَادٍ مَّا اَقْدَسَهُ
پاکی خدا را در مختاری! چه ایجادگر است! پاکی خدا را در ایجاد! چه پاک است!
- ۴۱
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قُدُّوْسٍ مَّا اَطْهُرَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ طَاهُرٍ مَّا اَزْكَاهُ
پاکی خدا را در پاکی! چه طاهر است! پاکی خدا را در طهارت! چه پرهیزگار است!
- ۴۲
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ زَكِيٍّ مَّا اَهدَاهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ هَادٍ مَّا اَصْدَقَهُ
پاکی خدا را در پرهیزگاری! چه هدایت کننده است! پاکی خدا را در هدایت! چه راستگو است!
- ۴۳
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ صَادِقٍ مَّا اَعْوَدَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَوَّادٍ مَّا اَفْطَرَهُ
پاکی خدا را در راستی! چه بی زمان است! پاکی خدا را در بی زمانی! چه اختراع کننده است!
- ۴۴
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ فَاطِرٍ مَّا اَرْعَاهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ رَّاعٍ مَّا اَعْوَنَهُ
پاکی خدا را در اختراع! چه محافظ است! پاکی خدا را در حفاظت! چه یاری گار است!
- ۴۵
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُعِينٍ مَّا اَوْهَبَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ وَّهَابٍ مَّا اَتْوَبَهُ
پاکی خدا را در یاری! چه خیرخواه است! پاکی خدا را در خیرخواهی! چه سازگار است!
- ۴۶
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ تَوَّابٍ مَّا اَسْخَاهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ سَخِیٍّ مَّا اَنْصَرَهُ
پاکی خدا را در سازگاری! چه بزرگ دل است! پاکی خدا را در بزرگ دلی! چه سودمند است!
- ۴۷
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ نَّصِيرٍ مَّا اَسْلَمَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ سَلَامٍ مَّا اَشْفَاهُ
پاکی خدا را در سودمندی! چه صلح طلب است! پاکی خدا را در صلح! چه مقدور است شفا دهنده!
- ۴۸
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ شَافٍ مَّا اَنْجَاهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُّنْجٍ مَّا اَبَرَّهُ
پاکی خدا را در شفای! چه قادر است رهاننده! پاکی خدا را در رهایی! چه بی گناه است!
- ۴۹
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَارٍّ مَّا اَطْلَبَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ طَالِبٍ مَّا اَدْرَکَهُ
پاکی خدا را در معصومیت! چه مطالبه کننده است! پاکی خدا را در مطالبه! چه درک کننده است!
- ۵۰
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُّدْرِکٍ مَّا اَرْشَدَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ رَّشِيدٍ مَّا اَعْطَفَهُ
پاکی خدا را در درک! چه عاقل است! پاکی خدا را در عقل! چه مهربان است!
- ۵۱
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُّتَعَطِّفٍ مَّا اَعْدَلَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَدْلٍ مَّا اَتْقَنَهُ
پاک و منزه است او در مهربانیاش! چه خردمند است! پاک و منزه است او در خردمندیاش! چه کامل است!
- ۵۲
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُتَّقِنٍ مَّا اَحْکَمَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ حَکِيمٍ مَّا اَکْفَلَهُ
پاک و منزه است او در کمالش! چه دانا است! پاک و منزه است او در داناییاش! چه قادر است که سخت گیر باشد!
- ۵۳
وَ سُبْحَانَهُ مِنْ کَفِيلٍ مَّا اَشْهُدَهُ، وَ سُبْحَانَهُ مِنْ شَهُيدٍ مَّا اَحْمَدَهُ
پاک و منزه است او در تواناییاش! چه توانا است! پاک و منزه است او در شهادتش! چه سزاوارتر است تحسین!
- ۵۴
وَ سُبْحَانَهُ هُوَ اللهُ الْعَظِيمُ وَ بِحَمْدِه وَ الْحَمْدُ لِلّٰهِ وَ لَا اِلٰهَ اِلَّا اللهُ وَ اللهُ اَکْبَرُ
پاک و منزه است او! او الله است، عظیم و بزرگ، و تمام ستایش برای او است. و تمام ستایش برای خدا است. هیچ خدایی نیست جز خدا، و خدا بزرگ است و تمام ستایش برای خدا است.
- ۵۵
وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ اِلَّا بِاللهِ الْعَلِّی الْعَظِيمِ
هیچ قدرت و هیچ توانی نیست جز با خدای بسیار بلند و برتر.
- ۵۶
دَافِعُ کُلِّ بَلِيَّةٍ وَ هُوَ حَسْبِي وَ نِعْمَ الْوَکِيلُ
فریبدهنده تمام مصیبتها! او کافی است و بهترین یاریگر است.