دعاء العبرات
دعای عبرات
۲۲۳ بند منبع: Mafatih al-Jinan
این ترجمه با کمک ماشین انجام شده و در انتظار بازبینی علمی است. متن عربی بالا متن معتبر است.
- ۱
أَللَّهُمَّ إِنّي أَسْأَلُكَ يا راحِمَ الْعَبَراتِ، وَيا كاشِفَ الزَّفَراتِ،
خدایا، از تو درخواست میکنم، ای مهربان با اشکها، و ای برطرفکننده آهها،
- ۲
أَنْتَ الَّذي تَقْشَعُ سَحابَ الْمِحَنِ، وَقَدْ أَمْسَتْ ثِقالاً،
تویی که ابرهای سختیها را میپراکنی، آنگاه که سنگین شدهاند،
- ۳
وَتَجْلُو ضَبابَ الْفِتَنِ، وَقَدْ سَحَبَتْ أَذْيالاً،
و مه فتنهها را برمیداری، آنگاه که دامنهایشان را کشیدهاند،
- ۴
وَتَجْعَلُ زَرْعَها هَشيماً، وَبُنْيانَها هَديماً، وَعِظامَها رَميماً،
و کشت آن را خاشاک، و بنایش را ویران، و استخوانهایش را پوسیده میگردانی،
- ۵
وَتَرُدُّ الْمَغْلُوبَ غالِباً، وَالْمَطْلُوبَ طالِباً،
و مغلوب را پیروز، و گریزان را تعقیبکننده بازمیگردانی،
- ۶
وَالْمَقْهُورَ قاهِراً، وَالْمَقْدُورَ عَلَيْهِ قادِراً.
و مظلوم را غالب، و ناتوان را توانا میسازی.
- ۷
فَكَمْ مِنْ عَبْدٍ ناداكَ رَبِّ إِنّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ،
چه بسیار بندهای که تو را خواند: پروردگارا، من مغلوبم، پس یاریام ده،
- ۸
فَفَتَحْتَ لَهُ مِنْ نَصْرِكَ أَبْوابَ السَّماءِ بِماءٍ مُنْهَمِرٍ،
پس از پیروزی خود دروازههای آسمان را با آبی ریزان بر او گشودی،
- ۹
وَفَجَّرْتَ لَهُ مِنْ عَوْنِكَ عُيُوناً، فَالْتَقَى الْماءُ عَلى أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ،
و از یاری خود چشمهها برای او جاری ساختی، پس آبها برای امری مقدّر به هم رسیدند،
- ۱۰
وَحَمَلْتَهُ مِنْ كِفايَتِكَ عَلى ذاتِ أَلْواحٍ وَدُسُرٍ.
و او را از بینیازی خود بر آنچه از تختهها و میخهاست (کشتی) سوار کردی.
- ۱۱
رَبِّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ،
پروردگارا، بر محمد و خاندان محمد درود فرست،
- ۱۲
وَافْتَحْ لي مِنْ نَصْرِكَ أَبْوابَ السَّماءِ بِماءٍ مُنْهَمِرٍ،
و از پیروزی خود دروازههای آسمان را با آبی ریزان بر من بگشای،
- ۱۳
وَفَجِّرْ لي مِنْ عَوْنِكَ عُيُوناً لِيَلْتَقِيَ ماءُ فَرَجي عَلى أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ،
و از یاری خود چشمهها برایم جاری ساز تا آب فرج من برای امری مقدّر به هم رسد،
- ۱۴
وَاحْمِلْني يا رَبِّ مِنْ كِفايَتِكَ عَلى ذاتِ أَلْواحٍ وَدُسُرٍ.
و مرا، ای پروردگار، از بینیازی خود بر آنچه از تختهها و میخهاست سوار کن.
- ۱۵
يا مَنْ إِذا وَلَجَ الْعَبْدُ في لَيْلٍ مِنْ حَيْرَتِهِ يَهيمُ،
ای آنکه چون بندهای در شب سرگردانی خود گام نهد، حیران و سرگشته،
- ۱۶
وَلَمْ يَجِدْ لَهُ صَريخاً يَصْرُخُهُ مِنْ وَلِيٍّ وَلا حَميمٍ،
و یاوری نیابد که بخوانَدش، نه سرپرستی و نه دوست نزدیکی،
- ۱۷
وَجَدَ يا رَبِّ مِنْ مَعُونَتِكَ صَريخاً مُغيثاً،
از یاری تو، ای پروردگار، یاوری فریادرس بیابد،
- ۱۸
وَوَلِيّاً يَطْلُبُهُ حَثيثاً، يُنْجيهِ مِنْ ضيقِ أَمْرِهِ وَحَرَجِهِ،
و سرپرستی که بهشتاب او را بجوید، و از تنگی و سختی کارش رهاییش بخشد،
- ۱۹
وَيُظْهِرُ لَهُ أَعْلامَ فَرَجِهِ.
و نشانههای فرج او را بر وی آشکار سازد.
- ۲۰
أَللَّهُمَّ فَيا مَنْ قُدْرَتُهُ قاهِرَةٌ، وَآياتُهُ باهِرَةٌ،
خدایا، ای آنکه قدرتت غالب، و آیاتت خیرهکننده است،
- ۲۱
وَنَقِماتُهُ قاصِمَةٌ لِكُلِّ جَبَّارٍ،
و انتقامهایت درهمکوبنده هر ستمگری است،
- ۲۲
دامِغَةٌ لِكُلِّ كَفُورٍ خَتَّارٍ، صَلِّ يا رَبِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ،
خُردکننده هر ناسپاس فریبکاری، ای پروردگار، بر محمد و خاندان محمد درود فرست،
- ۲۳
وَانْظُرْ إِلَيَّ يا رَبِّ نَظْرَةً مِنْ نَظَراتِكَ رَحيمَةً،
و بر من، ای پروردگار، نگاهی از نگاههای رحمتآمیزت بیفکن،
- ۲۴
تَجْلي بِها عَنّي ظُلْمَةً عاكِفَةً مُقيمَةً مِنْ عاهَةٍ
نگاهی که با آن تاریکی پایدار و مزمن بلایی را از من برطرف سازی،
- ۲۵
جَفَّتْ مِنْهَا الضُّروُعُ، وَتَلِفَتْ مِنْهَا الزُّرُوعُ،
بلایی که از آن سینهها خشکیده و محصولها نابود شده،
- ۲۶
وَانْهَمَلَتْ مِنْ أَجْلِهَا الدُّمُوعُ، وَاشْتَمَلَ لَها عَلَى الْقُلُوبِ الْيَأْسُ،
و از آن اشکها جاری شده و نومیدی دلها را فرا گرفته،
- ۲۷
وَخَرَّتْ بِسَبَبِهَا الْأَنْفاسُ.
و نفسها از آن فروریخته است.
- ۲۸
إِلهي فَحِفْظاً حِفْظاً لِغَرائِسَ غَرْسُها بِيَدِ الرَّحْمانِ،
خدایا، پس پناه، پناه بر نهالهایی که دست رحمان آنها را کاشته،
- ۲۹
وَشُرْبُها مِنْ ماءِ الْحَيَوانِ، وَنَجاتُها بِدُخُولِ الْجِنانِ،
و نوشابهشان از آب حیات و نجاتشان با ورود به بهشتهاست،
- ۳۰
أَنْ تَكُونَ بِيَدِ الشَّيْطانِ تُحَزُّ، وَبِفَأْسِهِ تُقْطَعُ وَتُجَزُّ.
از آنکه به دست شیطان بریده، و به تبر او قطعهقطعه شوند.
- ۳۱
إِلهي فَمَنْ أَوْلى مِنْكَ بِأَنْ يَكُونَ عَنْ حَريمِكَ دافِعاً،
خدایا، کیست سزاوارتر از تو برای دفاع از حرمتت،
- ۳۲
وَمَنْ أَجْدَرُ مِنْكَ بِأَنْ يَكُونَ عَنْ حِماكَ حارِساً وَمانِعاً.
و کیست شایستهتر از تو برای نگهبانی و حفاظت از پناهگاهت؟
- ۳۳
إِلهي إِنَّ الْأَمْرَ قَدْ هالَ فَهَوِّنْهُ، وَخَشُنَ فَأَلِنْهُ،
خدایا، کار دشوار شده پس آسانش کن، و سخت شده پس نرمش ساز،
- ۳۴
وَ إِنَّ الْقُلُوبَ كاعَتْ فَطَمِّنْها، وَالنُّفُوسَ ارْتاعَتْ فَسَكِّنْها.
و دلها ناتوان شده پس اطمینانشان ده، و جانها هراسان شده پس آرامشان کن.
- ۳۵
إِلهي إِلهي تَدارَكْ أَقْداماً زَلَّتْ،
خدایا، خدایا، قدمهایی را که لغزیدهاند بازگردان،
- ۳۶
وَأَفْكاراً في مَهامَةِ الْحَيْرَةِ ضَلَّتْ،
و اندیشههایی را که در بیابان سرگردانی گمگشتهاند،
- ۳۷
بِأَنْ رَأَتْ جَبْرَكَ عَلى كَسيرِها، وَ إِطْلاقَكَ لِأَسيرِها،
با دیدن ترمیم شکستگیاش و رهایی اسیرش از سوی تو،
- ۳۸
وَ إِجارَتَكَ لِمُسْتَجيرِها أَجْحَفَ الضُّرُّ بِالْمَضْرُورِ،
و پناه دادن پناهندهاش، زیرا آسیب بر مبتلا سخت بوده،
- ۳۹
وَلَبَّى داعيهِ بِالْوَيْلِ وَالثُّبُورِ.
و فریادخوانش با وای و هلاکت پاسخ داده.
- ۴۰
فَهَلْ يَحْسُنُ مِنْ عَدْلِكَ يا مَوْلايَ أَنْ تَدَعَهُ فَريسَةَ الْبَلاءِ وَهُوَ لَكَ راجٍ،
آیا عدل تو را سزد، ای مولای من، که او را شکار بلا رها کنی و او به تو امیدوار باشد،
- ۴۱
أَمْ هَلْ يَجْمُلُ مِنْ فَضْلِكَ أَنْ يَخُوضَ لُجَّةَ الْغَمَّاءِ وَهُوَ إِلَيْكَ لاجٍ.
یا آیا فضل تو را سزد که در دریای ژرف اندوه غرق شود و او به تو پناه آورده باشد؟
- ۴۲
مَوْلايَ لَئِنْ كُنْتُ لَا أَشُقُّ عَلَى نَفْسِي فِي التُّقَى،
مولای من، اگر من در تقوا سختکوشی نکردهام،
- ۴۳
وَلَا أَبْلُغُ فِي حَمْلِ أَعْبَاءِ الطَّاعَةِ مَبْلَغَ الرِّضَى،
و به درجه رضا در تحمّل بار طاعت نرسیدهام،
- ۴۴
وَلَا أَنْتَظِمُ فِي سِلْكِ قَوْمٍ رَفَضُوا الدُّنْيَا
و به صف مردمی نپیوستهام که دنیا را ترک گفتند،
- ۴۵
فَهُمْ خُمْصُ الْبُطُونِ مِنَ الطَّوَى، ذُبْلُ الشِّفَاهِ مِنَ الظَّمَاءِ،
پس شکمهایشان از گرسنگی تهی، و لبهایشان از تشنگی خشکیده،
- ۴۶
وَعُمْشُ الْعُيُونِ مِنَ الْبُكَاءِ،
و دیدگانشان از گریه تار شده،
- ۴۷
بَلْ أَتَيْتُكَ بِضَعْفٍ مِنَ الْعَمَلِ، وَظَهْرٍ ثَقِيلٍ بِالْخَطَايَا وَالزَّلَلِ،
بلکه با اعمالی ناتوان و پشتی سنگین از گناهان و خطاها نزد تو آمدم،
- ۴۸
وَنَفْسٍ لِلرَّاحَةِ مُعْتَادَةٍ، وَلِدَوَاعِي الشَّهْوَةِ مُنْقَادَةٍ.
و نفسی خوگرفته به آسایش و رام در برابر ندای شهوت.
- ۴۹
أَمَا يَكْفِينِي يَا رَبِّ وَسِيلَةً إِلَيْكَ،
آیا مرا بسنده نیست، ای پروردگار، به عنوان وسیلهای نزد تو،
- ۵۰
وَذَرِيعَةً لَدَيْكَ، أَنَّنِي لِأَوْلِيَاءِ دِينِكَ مُوَالٍ،
و شفاعتی در پیشگاه تو، که من با دوستان دینت وفادارم،
- ۵۱
وَفِي مَحَبَّتِهِمْ مُغَالٍ، وَلِجِلْبَابِ الْبَلَاءِ فِيهِمْ لَابِسٌ،
و در مهرشان افراط میورزم، و لباس بلا به خاطرشان بر تن کردهام،
- ۵۲
وَلِكِتَابِ تَحَمُّلِ الْعَنَاءِ بِهِمْ دَارِسٌ.
و نوشته تحمّل سختیها را به سببشان میآموزم؟
- ۵۳
أَمَا يَكْفِينِي أَنْ أَرُوحَ فِيهِمْ مَظْلُوماً، وَأَغْدُوَ مَكْظُوماً،
آیا مرا بسنده نیست که در میانشان مظلوم بمانم، و از غصّه خفه بازگردم،
- ۵۴
وَأَقْضِيَ بَعْدَ هُمُومٍ هُمُوماً، وَبَعْدَ وُجُومٍ وُجُوماً،
و پس از نگرانیها، نگرانیها، و پس از اندوه خاموش، اندوه خاموش بگذرانم؟
- ۵۵
أَمَا عِنْدَكَ يَا مَوْلَايَ بِهَذِهِ حُرْمَةٌ لَا تُضَيَّعُ،
آیا نزد تو، ای مولای من، با این همه، حرمتی نیست که نادیده گرفته نمیشود،
- ۵۶
وَذِمَّةٌ بِأَدْنَاهَا تُقْتَنَعُ، فَلِمَ لَا تَمْنَعُنِي يَا رَبِّ وَهَا أَنَا ذَا غَرِيقٌ،
و عهدی نیست که به کمترینش راضی باشد؟ پس چرا نجاتم نمیدهی، ای پروردگار، و اینک من غرق شدهام،
- ۵۷
وَتَدَعُنِي هَكَذَا وَأَنَا بِنَارِ عَدُوِّكَ حَرِيقٌ.
و مرا چنین رها میکنی درحالیکه در آتش دشمنت میسوزم؟
- ۵۸
مَوْلَايَ أَتَجْعَلُ أَوْلِيَاءَكَ لِأَعْدَائِكَ طَرَائِدَ،
مولای من، آیا دوستانت را شکار دشمنانت میسازی،
- ۵۹
وَلِمَكْرِهِمْ مَصَائِدَ، وَتُقَلِّدُهُمْ مِنْ خَسْفِهِمْ قَلَائِدَ،
و دامهای فریبشان، و گردنبندهای خواریشان را بر آنان مینهی،
- ۶۰
وَأَنْتَ مَالِكُ نُفُوسِهِمْ، أَنْ لَوْ قَبَضْتَهَا جَمَدُوا،
حال آنکه تو مالک جانهایشانی، که اگر بگیریشان یخ میبندند،
- ۶۱
وَفِي قَبْضَتِكَ مَوَادُّ أَنْفَاسِهِمْ، أَنْ لَوْ قَطَعْتَهَا خَمَدُوا،
و در قبضه توست وسایل نفسهایشان، که اگر قطعشان کنی خاموش میشوند؟
- ۶۲
فَمَا يَمْنَعُكَ يَا رَبِّ أَنْ تَكُفَّ بَأْسَهُمْ،
پس چه چیز تو را بازمیدارد، ای پروردگار، از مهار کردن قدرتشان،
- ۶۳
وَتَنْزِعَ عَنْهُمْ مِنْ حِفْظِكَ لِبَاسَهُمْ،
و برکندن ردای حمایتت از ایشان،
- ۶۴
وَتُعَرِّيَهُمْ مِنْ سَلَامَةٍ بِهَا فِي أَرْضِكَ يَسْرَحُونَ،
و برهنه کردنشان از امنیتی که در سرزمینت آزادانه گام مینهند،
- ۶۵
وَفِي مَيْدَانِ الْبَغْيِ عَلَى عِبَادِكَ يَمْرَحُونَ.
و در میدان تجاوز بر بندگانت کامیاب میشوند؟
- ۶۶
أَللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ،
خدایا، بر محمد و خاندان محمد درود فرست،
- ۶۷
وَأَدْرِكْنِي وَلَمَّا يُدْرِكْنِي الْغَرَقُ،
و مرا دریاب پیش از آنکه غرق شدن مرا فرا گیرد،
- ۶۸
وَتَدَارَكْنِي وَلَمَّا غَيَّبَ شَمْسِيَ الشَّفَقُ،
و مرا بازآور پیش از آنکه شفق آفتابم را پنهان سازد.
- ۶۹
إِلَهِي كَمْ مِنْ خَائِفٍ الْتَجَأَ إِلَى سُلْطَانٍ
خدایا، چه بسیار هراسناکی که به سلطانی پناه برد،
- ۷۰
فَآبَ عَنْهُ مَحْفُوظاً بِأَمْنٍ وَأَمَانٍ،
و از نزد او با امن و سلامت محفوظ بازگشت،
- ۷۱
أَفَأَقْصُدُ يَا رَبِّ أَعْظَمَ مِنْ سُلْطَانِكَ سُلْطَاناً،
آیا من، ای پروردگار، سلطانی بزرگتر از سلطنت تو بجویم،
- ۷۲
أَمْ أَوْسَعَ مِنْ إِحْسَانِكَ إِحْسَاناً،
یا مهربانیای وسیعتر از مهربانی تو،
- ۷۳
أَمْ أَكْبَرَ مِنِ اقْتِدَارِكَ اقْتِدَاراً،
یا قدرتی بزرگتر از توانایی تو،
- ۷۴
أَمْ أَكْرَمَ مِنِ انْتِصَارِكَ انْتِصَاراً،
یا یاریای شریفتر از یاری تو؟
- ۷۵
مَا عُذْرِي يَا إِلَهِي إِذَا حَرَمْتَ مِنْ حُسْنِ الْكَرَامَةِ نَائِلَكَ،
چه عذری دارم، ای خدای من، اگر از بخشش کرم تو محروم مانم،
- ۷۶
وَأَنْتَ الَّذِي لَا تُخَيِّبُ آمِلَكَ وَلَا تَرُدُّ سَائِلَكَ.
حال آنکه تویی که امیدوار خود را ناامید نمیکنی و گدایت را رد نمینمایی؟
- ۷۷
إِلَهِي إِلَهِي أَيْنَ أَيْنَ كِفَايَتُكَ الَّتِي هِيَ نُصْرَةُ الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الْأَنَامِ،
خدایا، خدایا، کجاست، کجاست بینیازی تو که یاور مظلومان بشر است،
- ۷۸
وَأَيْنَ أَيْنَ عِنَايَتُكَ الَّتِي هِيَ جُنَّةُ الْمُسْتَهْدَفِينَ بِجَوْرِ الْأَيَّامِ،
و کجاست، کجاست مراقبت تو که سپر هدفمندان ستم روزگار است؟
- ۷۹
إِلَيَّ إِلَيَّ بِهَا يَا رَبِّ نَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ،
به سوی من، به سوی من بیا با آن! ای پروردگار، مرا از قوم ستمکار نجات ده،
- ۸۰
إِنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ.
بهراستی که مرا سختی رسیده و تو مهربانترین مهربانانی.
- ۸۱
مَوْلَايَ تَرَى تَحَيُّرِي فِي أَمْرِي، وَتَقَلُّبِي فِي ضُرِّي،
مولای من، حیرت مرا در کارم و تقلّایم در پریشانیام میبینی،
- ۸۲
وَانْطِوَايَ عَلَى حُرْقَةِ قَلْبِي، وَحَرَارَةِ صَدْرِي،
و پنهان داشتن سوزش دلم و حرارت سینهام را،
- ۸۳
فَصَلِّ يَا رَبِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ،
پس درود فرست، ای پروردگار، بر محمد و خاندان محمد،
- ۸۴
وَجُدْ لِي يَا رَبِّ بِمَا أَنْتَ أَهْلُهُ فَرَجاً وَمَخْرَجاً،
و بر من، ای پروردگار، به آنچه سزاوار آنی بخشش کن: فرج و راه برونرفت،
- ۸۵
وَيَسِّرْ لِي يَا رَبِّ نَحْوَ الْبُشْرَى مَنْهَجاً.
و برایم، ای پروردگار، راهی بهسوی مژدهها آسان ساز.
- ۸۶
وَاجْعَلْ يَا رَبِّ مَنْ يَنْصِبُ لِيَ الْحِبَالَةَ
و آن که، ای پروردگار، برایم دام مینهد،
- ۸۷
لِيَصْرَعَنِي بِهَا صَرِيعَ مَا مَكَرَ،
تا مرا با آن فرو افکند، خود به دام نقشهاش گرفتار شود،
- ۸۸
وَمَنْ يَحْفِرُ لِيَ الْبِئْرَ لِيُوقِعَنِي فِيهَا
و آن که برایم چاه میکند تا مرا در آن بیندازد،
- ۸۹
وَاقِعاً فِيمَا حَفَرَ، وَاصْرِفِ اللَّهُمَّ عَنِّي مِنْ شَرِّهِ
خود در آنچه کنده فرو افتد، و بگردان، ای خدا، از من شرّ او را،
- ۹۰
وَمَكْرِهِ وَفَسَادِهِ وَضُرِّهِ،
و مکر و فساد و آزارش را،
- ۹۱
مَا تَصْرِفُهُ عَنِ الْقَوْمِ الْمُتَّقِينَ،
آنچه از پرهیزکاران بگردانی،
- ۹۲
وَعَمَّنْ قَادَ نَفْسَهُ لِدِينِ الدَّيَّانِ، وَمُنَادٍ يُنَادِي لِلْإِيمَانِ.
و از کسی که جان خود را به دین داور سپرده، و دعوتگری که به ایمان فرامیخواند.
- ۹۳
إِلَهِي عَبْدُكَ عَبْدُكَ أَجِبْ دَعْوَتَهُ،
خدایا، بندهات، بندهات! فریادش را پاسخ ده،
- ۹۴
ضَعِيفُكَ ضَعِيفُكَ فَرِّجْ غُمَّتَهُ،
ناتوانت، ناتوانت! پریشانیاش را برطرف کن،
- ۹۵
فَقَدِ انْقَطَعَ بِهِ كُلُّ حَبْلٍ إِلَّا حَبْلَكَ،
زیرا هر ریسمانی برای او بریده شده جز ریسمان تو،
- ۹۶
وَتَقَلَّبَ عَنْهُ كُلُّ ظِلٍّ إِلَّا ظِلَّكَ.
و هر سایهای از او روی گردانده جز سایه تو.
- ۹۷
مَوْلَايَ دَعْوَتِي هَذِهِ إِنْ رَدَدْتَهَا أَيْنَ تُصَادِفُ مَوْضِعَ الْإِجَابَةِ،
مولای من، این دعای من اگر ردّش کنی، کجا جای پذیرش یابد،
- ۹۸
وَمَخْيَلَتِي هَذِهِ إِنْ كَذَّبْتَهَا أَيْنَ تُلَاقِي مَوْضِعَ الْإِعَانَةِ،
و این امید من اگر تکذیبش کنی، کجا به جای یاری رسد،
- ۹۹
فَلَا تَرُدَّ عَنْ بَابِكَ مَنْ لَا يَعْلَمُ غَيْرَهُ بَاباً،
پس از درگاه خود مران کسی را که جز آن دری نمیشناسد،
- ۱۰۰
وَلَا تَمْنَعُ دُونَ جَنَابِكَ مَنْ لَا يَعْلَمُ سِوَاهُ جَنَاباً.
و از حرم خود محروم مکن کسی را که حرمی جز آن نمیشناسد.
- ۱۰۱
إِلَهِي إِنَّ وَجْهاً إِلَيْكَ فِي رَغْبَتِهِ تَوَجَّهَ خَلِيقٌ بِأَنْ تُجِيبَهُ،
خدایا، چهرهای که با رغبت به سوی تو رو کرده، سزاوار است پاسخش دهی،
- ۱۰۲
وَإِنَّ جَبِيناً لَكَ بِابْتِهَالِهِ سَجَدَ حَقِيقٌ أَنْ يَبْلُغَ مَا قَصَدَ،
و پیشانیای که در تضرّع پیش تو سجده کرده، سزاوار رسیدن به مطلوبش است،
- ۱۰۳
وَإِنَّ خَدّاً لَدَيْكَ بِمَسْئَلَتِهِ تَعَفَّرَ جَدِيرٌ أَنْ يَفُوزَ بِمُرَادِهِ وَيَظْفَرَ.
و گونهای که در درخواست خود پیش تو به خاک آلوده شده، سزاوار رسیدن به آرزو و کامیابیاش است.
- ۱۰۴
وَهَا أَنَا ذَا يَا إِلَهِي قَدْ تَرَى تَعْفِيرَ خَدِّي،
و اینک من، ای خدای من، یقیناً خاکآلودگی گونهام را میبینی،
- ۱۰۵
وَاجْتِهَادِي فِي مَسْئَلَتِكَ وَجِدِّي،
و کوشش و جدّیتم را در درخواست از تو،
- ۱۰۶
فَتَلَقَّ يَا رَبِّ رَغَبَاتِي بِرَحْمَتِكَ قَبُولاً،
پس آرزوهایم را، ای پروردگار، با رحمتت به پذیرش دریاب،
- ۱۰۷
وَسَهِّلْ إِلَى طَلِبَاتِي بِرَأْفَتِكَ وُصُولاً،
و درخواستهایم را با شفقتت به حصول آسان گردان،
- ۱۰۸
وَذَلِّلْ قُطُوفَ ثَمَرَةِ إِجَابَتِكَ لِي تَذْلِيلاً.
و خوشههای میوه اجابتت را برایم رام گردان، رام کردنی.
- ۱۰۹
إِلَهِي فَإِذَا قَامَ ذُو حَاجَةٍ بِحَاجَتِهِ شَفِيعاً،
خدایا، اگر نیازمندی با نیاز خود به عنوان شفیع بایستد،
- ۱۱۰
فَوَجَدْتَهُ مُمْتَنِعَ النَّجَاحِ سَهْلَ الْقِيَادِ مُطِيعاً،
و توفیق را دشوارِ حصول ولی رام و فرمانبردار یافتی،
- ۱۱۱
فَإِنِّي أَسْتَشْفِعُ إِلَيْكَ بِكَرَامَتِكَ،
پس من نزد تو به بزرگواریات شفاعت میآورم،
- ۱۱۲
وَالصَّفْوَةِ مِنْ أَنَامِكَ الَّذِينَ أَنْشَأْتَ لَهُمْ مَا تُظِلُّ وَتُقِلُّ،
و به برگزیدگان آفریدگانت، آنان که برایشان آنچه سایه میافکند و آنچه حمل میکند را آفریدی،
- ۱۱۳
وَبَرَأْتَ مَا يَدِقُّ وَيَجِلُّ.
و خُرد و بزرگ را آفریدی.
- ۱۱۴
أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِأَوَّلِ مَنْ تَوَّجْتَهُ تَاجَ الْجَلَالَةِ،
من به نخستین کسی تقرّب میجویم که تاج جلال بر سرش نهادی،
- ۱۱۵
وَأَحْلَلْتَهُ مِنَ الْفِطْرَةِ الرُّوحَانِيَّةِ مَحَلَّ السُّلالَةِ،
و او را از آفرینش روحانی در جایگاه جوهر قرار دادی،
- ۱۱۶
حُجَّتِكَ فِي خَلْقِكَ، وَأَمِينِكَ عَلَى عِبَادِكَ،
حجّت تو در میان آفریدگانت، و امین تو بر بندگانت،
- ۱۱۷
مُحَمَّدٍ رَسُولِكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ.
محمد فرستادهات، درود خدا بر او و خاندانش باد.
- ۱۱۸
وَبِمَنْ جَعَلْتَهُ لِنُورِهِ مَغْرِباً، وَعَنْ مَكْنُونِ سِرِّهِ مُعْرِباً،
و به آنکه او را جایگاه نور او و بیان رازِ پنهان او ساختی،
- ۱۱۹
سَيِّدِ الْأَوْصِيَاءِ وَإِمَامِ الْأَتْقِيَاءِ،
سرور جانشینان و پیشوای پرهیزکاران،
- ۱۲۰
يَعْسُوبِ الدِّينِ، وَقَائِدِ الْغُرِّ الْمُحَجَّلِينَ،
رئیس دین و رهبر سفیدرویان و درخشاناعضا،
- ۱۲۱
وَأَبِي الْأَئِمَّةِ الرَّاشِدِينَ عَلِيٍّ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلَامُ.
و پدر امامان هدایتیافته، علی امیرالمؤمنین، علیهالسلام.
- ۱۲۲
وَأَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِخِيَرَةِ الْأَخْيَارِ، وَأُمِّ الْأَنْوَارِ،
و من به برگزیده برگزیدگان و مادر نورها تقرّب میجویم،
- ۱۲۳
الْإِنْسِيَّةِ الْحَوْرَاءِ، الْبَتُولِ الْعَذْرَاءِ، فَاطِمَةَ الزَّهْرَاءِ،
حوری انسانی، بتول، فاطمه زهرا،
- ۱۲۴
وَبِقُرَّتَيْ عَيْنِ الرَّسُولِ، وَثَمَرَتَيْ فُؤَادِ الْبَتُولِ،
و به دو نور چشم پیامبر و دو میوه دل بتول،
- ۱۲۵
السَّيِّدَيْنِ الْإِمَامَيْنِ أَبِي مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ وَأَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ،
دو سرور، دو امام، ابومحمد حسن و ابوعبدالله حسین،
- ۱۲۶
وَبِالسَّجَّادِ زَيْنِ الْعِبَادِ، ذِي الثَّفَنَاتِ،
و به بسیارسجدهکننده، زینت عبادتپیشگان، صاحب پینهها،
- ۱۲۷
رَاهِبِ الْعَرَبِ، عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ.
زاهد عرب، علی بن حسین.
- ۱۲۸
وَبِالْإِمَامِ الْعَالِمِ، وَالسَّيِّدِ الْحَاكِمِ،
و به امام دانا و سرور حکمران،
- ۱۲۹
النَّجْمِ الزَّاهِرِ، وَالْقَمَرِ الْبَاهِرِ،
ستاره درخشان و ماه تابان،
- ۱۳۰
مَوْلَايَ مُحَمَّدِ ابْنِ عَلِيٍّ الْبَاقِرِ.
مولایم محمد بن علی باقر.
- ۱۳۱
وَبِالْإِمَامِ الصَّادِقِ، مُبَيِّنِ الْمُشْكِلَاتِ،
و به امام راستگو، گشاینده مشکلات،
- ۱۳۲
مُظْهِرِ الْحَقَائِقِ، الْمُفْحِمِ بِحُجَّتِهِ كُلَّ نَاطِقٍ،
آشکارکننده حقایق، خاموشکننده هر سخنوری با حجّتش،
- ۱۳۳
مُخْرِسِ أَلْسِنَةِ أَهْلِ الْجِدَالِ، مَسَاكِنِ الشَّقَاشِقِ،
خاموشکننده زبانهای اهل مجادله، آرامکننده سخنوران فصیح،
- ۱۳۴
مَوْلَايَ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ.
مولایم جعفر بن محمد صادق.
- ۱۳۵
وَبِالْإِمَامِ التَّقِيِّ وَالْمُخْلِصِ الصَّفِيِّ،
و به امام پرهیزکار و مخلص پاک،
- ۱۳۶
وَالنُّورِ الْأَحْمَدِيِّ، النُّورِ الْأَنْوَرِ، وَالضِّيَاءِ الْأَزْهَرِ،
و نور احمدی، درخشانترین نور و تابندهترین پرتو،
- ۱۳۷
مَوْلَايَ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ.
مولایم موسی بن جعفر.
- ۱۳۸
وَبِالْإِمَامِ الْمُرْتَضَى، وَالسَّيْفِ الْمُنْتَضَى،
و به امام برگزیده و شمشیر آخته،
- ۱۳۹
وَالرَّاضِي بِالْقَضَا، مَوْلَايَ عَلِيِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَا.
و خشنود از قضای الهی، مولایم علی بن موسی الرضا.
- ۱۴۰
وَبِالْإِمَامِ الْأَمْجَدِ، وَالْبَابِ الْأَقْصَدِ،
و به باشکوهترین امام و مستقیمترین دروازه،
- ۱۴۱
وَالطَّرِيقِ الْأَرْشَدِ، وَالْعَالِمِ الْمُؤَيَّدِ،
و هدایتیافتهترین راه و عالم مؤیَّد،
- ۱۴۲
يَنْبُوعِ الْحِكَمِ، وَمِصْبَاحِ الظُّلَمِ، سَيِّدِ الْعَرَبِ وَالْعَجَمِ،
چشمه حکمت و چراغ تاریکی، سرور عرب و عجم،
- ۱۴۳
الْهَادِي إِلَى الرَّشَادِ، وَالْمُوَفَّقِ بِالتَّأْيِيدِ وَالسَّدَادِ،
راهنما به راه راست و توفیقیافته با تأیید و صواب،
- ۱۴۴
مَوْلَايَ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الْجَوَادِ.
مولایم محمد بن علی جواد.
- ۱۴۵
وَبِالْإِمَامِ مِنْحَةِ الْجَبَّارِ، وَوَالِدِ الْأَئِمَّةِ الْأَطْهَارِ،
و به امام، عطای خداوند متعال و پدر امامان پاک،
- ۱۴۶
عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ الْمَوْلُودِ بِالْعَسْكَرِ، الَّذِي حَذَّرَ بِمَوَاعِظِهِ وَأَنْذَرَ.
علی بن محمد، زاده عسکر، که با خطبههایش هشدار داد و بیم نمود.
- ۱۴۷
وَبِالْإِمَامِ الْمُنَزَّهِ عَنِ الْمَآثِمِ، الْمُطَهَّرِ مِنَ الْمَظَالِمِ،
و به امامِ پاک از گناهان، پاکیزه از ستمها،
- ۱۴۸
الْحِبْرِ الْعَالِمِ، رَبِيعِ الْأَنَامِ، وَبَدْرِ الظَّلَامِ،
عالم دانشمند، چشمه بشریت و ماه شب تاریکی،
- ۱۴۹
التَّقِيِّ النَّقِيِّ الطَّاهِرِ الزَّكِيِّ،
پرهیزکار، پاک، معصوم و نیکوکار،
- ۱۵۰
مَوْلَايَ أَبِي مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ الْعَسْكَرِيِّ.
مولایم ابومحمد حسن بن علی عسکری.
- ۱۵۱
وَأَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِالْحَفِيظِ الْعَلِيمِ،
و من به نگهبان دانا تقرّب میجویم،
- ۱۵۲
الَّذِي جَعَلْتَهُ عَلَى خَزَائِنِ الْأَرْضِ،
آنکه او را بر گنجینههای زمین گماشتی (یوسف - تمثیل)،
- ۱۵۳
وَالْأَبِ الرَّحِيمِ الَّذِي مَلَّكْتَهُ أَزِمَّةَ الْبَسْطِ وَالْقَبْضِ،
و پدر مهربانی که مهار گشایش و تنگی را در دستش نهادی،
- ۱۵۴
صَاحِبِ النَّقِيبَةِ الْمَيْمُونَةِ، وَقَاصِفِ الشَّجَرَةِ الْمَلْعُونَةِ،
صاحب نشانه مبارک و نابودکننده درخت ملعون (ستم)،
- ۱۵۵
مُكَلِّمِ النَّاسِ فِي الْمَهْدِ، وَالدَّالِّ عَلَى مِنْهَاجِ الرُّشْدِ.
آنکه در گهواره با مردم سخن گفت و به راه هدایت اشاره نمود.
- ۱۵۶
الْغَائِبِ عَنِ الْأَبْصَارِ، الْحَاضِرِ فِي الْأَمْصَارِ،
غایب از دیدهها، حاضر در شهرها،
- ۱۵۷
الْغَائِبِ عَنِ الْعُيُونِ، الْحَاضِرِ فِي الْأَفْكَارِ،
غایب از چشمها، حاضر در اندیشهها،
- ۱۵۸
بَقِيَّةِ الْأَخْيَارِ، الْوَارِثِ لِذِي الْفِقَارِ،
باقیمانده برگزیدگان، وارث ذوالفقار (شمشیر علی)،
- ۱۵۹
الَّذِي يَظْهَرُ فِي بَيْتِ اللَّهِ ذِي الْأَسْتَارِ،
آنکه در خانه خدا، صاحب پردهها، ظاهر خواهد شد،
- ۱۶۰
الْعَالِمِ الْمُطَهَّرِ، مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ،
دانا، پاکیزه، محمد بن حسن،
- ۱۶۱
عَلَيْهِمْ أَفْضَلُ التَّحِيَّاتِ وَأَعْظَمُ الْبَرَكَاتِ، وَأَتَمُّ الصَّلَوَاتِ.
بر ایشان باد بهترین درودها، بزرگترین صلواتها و کاملترین تحیّات.
- ۱۶۲
أَللَّهُمَّ فَهَؤُلَاءِ مَعَاقِلِي إِلَيْكَ فِي طَلِبَاتِي وَوَسَائِلِي،
خدایا، اینان پناهگاههای من نزد تو در درخواستها و وسیلههایم هستند،
- ۱۶۳
فَصَلِّ عَلَيْهِمْ صَلَاةً لَا يَعْرِفُ سِوَاكَ مَقَادِيرَهَا،
پس بر ایشان درودی فرست که اندازهاش را جز تو نداند،
- ۱۶۴
وَلَا يَبْلُغُ كَثِيرُ هِمَمِ الْخَلَائِقِ صَغِيرَهَا،
و فراوانی آرزوهای مخلوقات به کمترین آن نرسد،
- ۱۶۵
وَكُنْ لِي بِهِمْ عِنْدَ أَحْسَنِ ظَنِّي،
و به حقّ ایشان در حقّ من، مطابق بهترین گمان من باش،
- ۱۶۶
وَحَقِّقْ لِي بِمَقَادِيرِكَ تَهْيِئَةَ التَّمَنِّي.
و از طریق قضای خود، مقدّمات آرزویم را برآورده ساز.
- ۱۶۷
إِلَهِي لَا رُكْنَ لِي أَشَدُّ مِنْكَ، فَآوِي إِلَى رُكْنٍ شَدِيدٍ،
خدایا، ستونی نیرومندتر از تو ندارم تا به ستونی محکم پناه برم،
- ۱۶۸
وَلَا قَوْلَ لِي أَسَدُّ مِنْ دُعَائِكَ، فَأَسْتَظْهِرُكَ بِقَوْلٍ سَدِيدٍ،
و سخنی یقینیتر از ندای تو ندارم تا با کلامی صائب از تو مدد جویم،
- ۱۶۹
وَلَا شَفِيعَ لِي إِلَيْكَ أَوْجَهُ مِنْ هَؤُلَاءِ،
و شفیعی نزد تو بلندمرتبهتر از اینان ندارم،
- ۱۷۰
فَآتِيكَ بِشَفِيعٍ وَدِيدٍ، وَقَدْ أَوَيْتُ إِلَيْكَ،
تا با شفیعی محبوب نزد تو آیم، و من به تو پناه آوردهام،
- ۱۷۱
وَعَوَّلْتُ فِي قَضَاءِ حَوَائِجِي عَلَيْكَ،
و در برآورده شدن حاجاتم بر تو توکّل کردهام،
- ۱۷۲
وَدَعَوْتُكَ كَمَا أَمَرْتَ، فَاسْتَجِبْ لِي كَمَا وَعَدْتَ،
و تو را خواندهام چنانکه فرمان دادی، پس اجابتم کن چنانکه وعده دادی،
- ۱۷۳
فَهَلْ بَقِيَ يَا رَبِّ غَيْرَ أَنْ تُجِيبَ وَتَرْحَمَ مِنِّي الْبُكَاءَ وَالنَّحِيبَ.
پس، ای پروردگار، آیا چیزی مانده جز آنکه اجابت کنی و بر گریه و زاری من رحم آوری؟
- ۱۷۴
يَا مَنْ لَا إِلَهَ سِوَاهُ، يَا مَنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ،
ای آنکه جز او خدایی نیست، ای آنکه بیچاره را چون بخوانَدش اجابت میکنی،
- ۱۷۵
يَا كَاشِفَ ضُرِّ أَيُّوبَ، يَا رَاحِمَ عَبْرَةِ يَعْقُوبَ،
ای برطرفکننده پریشانی ایّوب، ای مهربان بر اشکهای یعقوب،
- ۱۷۶
إِغْفِرْ لِي وَارْحَمْنِي، وَانْصُرْنِي عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ،
مرا بیامرز و بر من رحم کن و مرا بر قوم کافران پیروز گردان،
- ۱۷۷
وَافْتَحْ لِي وَأَنْتَ خَيْرُ الْفَاتِحِينَ.
و مرا توفیق ده که تو بهترین توفیقدهندگانی.
- ۱۷۸
وَالْطُفْ بِي يَا رَبِّ وَبِجَمِيعِ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ،
و با من، ای پروردگار، و با همه مردان و زنان مؤمن مهربان باش،
- ۱۷۹
يَا ذَا الْقُوَّةِ الْمَتِينِ، بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ،
ای صاحب قدرت استوار، به رحمت تو، ای مهربانترین مهربانان،
- ۱۸۰
وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ، وَصَلَّى اللَّهُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ النَّبِيِّ وَآلِهِ الطَّاهِرِينَ.
و ستایش خدای را، پروردگار جهانیان، و درود خدا بر سرور ما محمد پیامبر و خاندان پاکش باد.
- ۱۸۱
أَللَّهُمَّ إِنّي أَسْأَلُكَ يا راحِمَ الْعَبَراتِ ، وَيا كاشِفَ الزَّفَراتِ ، أَنْتَ الَّذي تَقْشَعُ سَحابَ الْمِحَنِ ، وَقَدْ أَمْسَتْ ثِقالاً ، وَتَجْلُو ضَبابَ الْفِتَنِ ، وَقَدْ سَحَبَتْ أَذْيالاً ، وَتَجْعَلُ زَرْعَها هَشيماً ، وَبُنْيانَها هَديماً ، وَعِظامَها رَميماً ، وَتَرُدُّ الْمَغْلُوبَ غالِباً ، وَالْمَطْلُوبَ طالِباً ، وَالْمَقْهُورَ قاهِراً ، وَالْمَقْدُورَ عَلَيْهِ قادِراً .
خدایا، از تو میخواهم، ای کسی که بر اشکها رحمت میباراند، ای کسی که اندوههای دلها را پایان میدهد، تویی آن که ابرهای غمها و اندوهها را میپراکنی آنگاه که بسیار سنگین میشوند، و ابرهای فتنهها را کنار میزنی آنگاه که بر زمین سایه میافکنند، و گروهشان را خشک و شکستنی میسازی، و ستونهایش را ویران میکنی، و استخوانهایش را متلاشی میسازی، و مغلوب را بر غالب چیره میکنی، و خواستهشده را خواهنده میسازی، و سرکوبشده را غالب میگردانی، و بیقدرت را توانا میسازی.
- ۱۸۲
فَكَمْ مِنْ عَبْدٍ ناداكَ رَبِّ إِنّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ ، فَفَتَحْتَ لَهُ مِنْ نَصْرِكَأَبْوابَ السَّماءِ بِماءٍ مُنْهَمِرٍ ، وَفَجَّرْتَ لَهُ مِنْ عَوْنِكَ عُيُوناً ، فَالْتَقَى الْماءُ عَلى أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ ، وَحَمَلْتَهُ مِنْ كِفايَتِكَ عَلى ذاتِ أَلْواحٍ وَدُسُرٍ ،
چه بسیار کسانی که فریاد زدند: ای پروردگار، من مغلوبم، مرا یاری کن، و تو درهای آسمان را برای یاریاش با آب فراوان گشودی، و چشمهها را برای حمایتش شکافتی، و آب به فرمانی که مقدّر شده بود رسید، و او را با کفایت خود بر چیزی که تختهها و میخها دارد (کشتیها) حمل کردی.
- ۱۸۳
رَبِّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ ، وَافْتَحْ لي مِنْ نَصْرِكَ أَبْوابَ السَّماءِ بِماءٍ مُنْهَمِرٍ ، وَفَجِّرْ لي مِنْ عَوْنِكَ عُيُوناً لِيَلْتَقِيَ ماءُ فَرَجي عَلى أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ ، وَاحْمِلْني يا رَبِّ مِنْ كِفايَتِكَ عَلى ذاتِ أَلْواحٍ وَدُسُرٍ .
ای پروردگار! بر محمد و خاندان پاکش درود فرست، و درهای آسمان را از یاریات با آب فراوان بگشای، و از حمایتت چشمهها بشکاف تا آب آرامش و صلح به سرنوشتش برسد، و مرا، ای پروردگارم، با کفایت خود بر چیزی که تختهها و میخها دارد (کشتیها) حمل کن.
- ۱۸۴
يا مَنْ إِذا وَلَجَ الْعَبْدُ في لَيْلٍ مِنْ حَيْرَتِهِ يَهيمُ ، وَلَمْ يَجِدْ لَهُ صَريخاً يَصْرُخُهُ مِنْ وَلِيٍّ وَلا حَميمٍ، وَجَدَ يا رَبِّ مِنْ مَعُونَتِكَ صَريخاً مُغيثاً، وَوَلِيّاً يَطْلُبُهُ حَثيثاً ، يُنْجيهِ مِنْ ضيقِ أَمْرِهِ وَحَرَجِهِ ، وَيُظْهِرُ لَهُ أَعْلامَ فَرَجِهِ .
ای کسی که چون بندهاش در تاریکی شب از حیرت سرگردان شود، و در میان دوستان و خویشاوندانش یاوری نیابد، ای پروردگارم، از یاریات یاوری بیابد، و سرپرستی که بهشتاب او را یاری رساند و از تنگی و گرفتاری کارش رهاییش بخشد، و نشانههای فرج او را آشکار سازد.
- ۱۸۵
أَللَّهُمَّ فَيا مَنْ قُدْرَتُهُ قاهِرَةٌ، وَآياتُهُ باهِرَةٌ، وَنَقِماتُهُ قاصِمَةٌ لِكُلِّ جَبَّارٍ ، دامِغَةٌ لِكُلِّ كَفُورٍ خَتَّارٍ ، صَلِّ يا رَبِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ ، وَانْظُرْ إِلَيَّ يا رَبِّ نَظْرَةً مِنْ نَظَراتِكَ رَحيمَةً ، تَجْلي بِها عَنّي ظُلْمَةً عاكِفَةً مُقيمَةً مِنْ عاهَةٍ جَفَّتْ مِنْهَا الضُّروُعُ ، وَتَلِفَتْ مِنْهَا الزُّرُوعُ ، وَانْهَمَلَتْ مِنْ أَجْلِهَا الدُّمُوعُ ، وَاشْتَمَلَ لَها عَلَى الْقُلُوبِ الْيَأْسُ ، وَخَرَّتْ بِسَبَبِهَا الْأَنْفاسُ .
خدایا! ای آنکه قدرتش غالب، و آیاتش آشکار است، و انتقامش هر ستمگری را نابود میسازد، و هر کافر فریبکاری را از میان برمیدارد، بر محمد و خاندان پاکش درود فرست، و بر من، ای پروردگارم، با نگاهی از نگاههای رحمتآمیزت بنگر، تا تاریکی دائمی و ابدی بلایی را که مرا فرا گرفته برطرف سازد، از بلاهایی که سینهها را خشکانده، و محصولها را نابود ساخته، و خونریزی به بار آورده، و نومیدی و پریشانی بر دلها غلبه کرده، و ضربان قلبها متوقف شده.
- ۱۸۶
إِلهي فَحِفْظاً حِفْظاً لِغَرائِسَ غَرْسُها بِيَدِ الرَّحْمانِ ، وَشُرْبُها مِنْ ماءِ الْحَيَوانِ ، وَنَجاتُها بِدُخُولِ الْجِنانِ ، أَنْ تَكُونَ بِيَدِ الشَّيْطانِ تُحَزُّ ، وَبِفَأْسِهِ تُقْطَعُ وَتُجَزُّ .
ای پروردگار! درختانی را که دستهای الهی نشانده، و با آب حیاتبخش سیراب شده، و با ورود به بهشت نجات خواهند یافت، محافظت کن از آنکه به دست شیطان ویران شوند و به تبرش قطعهقطعه گردند.
- ۱۸۷
إِلهي فَمَنْ أَوْلى مِنْكَ بِأَنْ يَكُونَ عَنْ حَريمِكَ دافِعاً ، وَمَنْ أَجْدَرُ مِنْكَ بِأَنْ يَكُونَ عَنْ حِماكَ حارِساً وَمانِعاً .
ای پروردگار، کیست سزاوارتر از تو برای دفاع از حرمتت؟ و کیست مناسبتر از تو برای بر عهده گرفتن نگهبانی نزدیکان و عزیزانش.
- ۱۸۸
إِلهي إِنَّ الْأَمْرَ قَدْ هالَ فَهَوِّنْهُ ، وَخَشُنَ فَأَلِنْهُ ، وَ إِنَّ الْقُلُوبَ كاعَتْ فَطَمِّنْها ، وَالنُّفُوسَ ارْتاعَتْ فَسَكِّنْها .
خدایا! کار دشوار شده پس آسانش ساز؛ و سخت شده پس نرمش کن؛ دلها ناتوان و لرزان شده پس اطمینانشان بخش؛ نفسها هراسان و ترسان شده پس آرامشان ساز؛
- ۱۸۹
إِلهي إِلهي تَدارَكْ أَقْداماً زَلَّتْ ، وَأَفْكاراً في مَهامَةِ الْحَيْرَةِ ضَلَّتْ ، بِأَنْ رَأَتْ جَبْرَكَ عَلى كَسيرِها ، وَ إِطْلاقَكَ لِأَسيرِها ، وَ إِجارَتَكَ لِمُسْتَجيرِها أَجْحَفَ الضُّرُّ بِالْمَضْرُورِ ، وَلَبَّى داعيهِ بِالْوَيْلِ وَالثُّبُورِ .
ای پروردگارم! ای پروردگارم! قدمهای لرزان را یاری کن، و اندیشههای سرگشته و گمشده را مدد رسان، تا شاهد باشند که شکستشان را جبران کردهای؛ و بردگانشان را آزاد ساختهای، و به پناهندگانشان پناه دادهای؛ زیرا درماندگی بیش از تواناییاش به مبتلا آسیب رسانده، و فریادخوانش را با ناله و زاری پاسخ داده.
- ۱۹۰
فَهَلْ يَحْسُنُ مِنْ عَدْلِكَ يا مَوْلايَ أَنْ تَدَعَهُ فَريسَةَ الْبَلاءِ وَهُوَ لَكَ راجٍ ، أَمْ هَلْ يَجْمُلُ مِنْ فَضْلِكَ أَنْ يَخُوضَ لُجَّةَ الْغَمَّاءِ وَهُوَ إِلَيْكَ لاجٍ .
ای مولای من! آیا عدل تو را سزد که آنان را که به تو امیدوارند در مشکلات گرفتار سازی؟ یا آیا لطف تو را سزد که آنان را که به تو پناه آوردهاند در غمها و پریشانی غرق کنی؟
- ۱۹۱
مَوْلايَ لَئِنْ كُنْتُ لا أَشُقُّ عَلى نَفْسي فِي التُّقى ، وَلا أَبْلُغُ في حَمْلِ أَعْباءِ الطَّاعَةِ مَبْلَغَ الرِّضى ، وَلا أَنْتَظِمُ في سِلْكِ قَوْمٍ رَفَضُوا الدُّنْيا فَهُمْ خُمْصُ الْبُطُونِ مِنَ الطَّوى ، ذُبْلُ الشِّفاهِ مِنَ الظَّماءِ ، وَعُمْشُ الْعُيُونِ مِنَ الْبُكاءِ ، بَلْ أَتَيْتُكَ بِضَعْفٍ مِنَ الْعَمَلِ ، وَظَهْرٍ ثَقيلٍ بِالْخَطايا وَالزَّلَلِ ، وَنَفْسٍ لِلرَّاحَةِ مُعْتادَةٍ ، وَلِدَواعِي الشَّهْوَةِ مُنْقادَةٍ .
ای مولای من! اگرچه برای رعایت تقوا سختی نکشیدهام، و تو را آنگونه که رضایتت باشد اطاعت نکردهام، و به گروهی نپیوستهام که دنیا را رها کردهاند و در نتیجه شکمهایشان از گرسنگی برای تو خالی است، و لبهایشان خشکیده، و چشمانشان از گریه متورّم شده؛ در واقع من با ضعف اعمال و دین نزد تو آمدهام، و پشتم از بار گناهان و خطاها سنگین شده، و نفسم را به آسایش و آرامش عادت دادهام، و خود را تسلیم نیروهای شهوت ساختهام.
- ۱۹۲
أَما يَكْفيني يا رَبِّ وَسيلَةً إِلَيكَ ، وَذَريعَةً لَدَيْكَ ، أَ نَّني لِأَوْلِياءِ دينِكَ مُوالٍ ، وَفي مَحَبَّتِهِمْ مُغالٍ ، وَلِجِلْبابِ الْبَلاءِ فيهِمْ لابِسٌ ، وَلِكِتابِ تَحَمُّلِ الْعَناءِ بِهِمْ دارِسٌ .
ای پروردگار! آیا به عنوان وسیلهای نزد تو کافی نیست که دوستانت را دوست بدارم، و در محبّتشان سخت پایبند باشم، و لباس سختیها را به خاطرشان بپوشم، و کتاب تحمّل مشقّتها را به خاطرشان بخوانم.
- ۱۹۳
أَما يَكْفيني أَنْ أَرُوحَ فيهِمْ مَظْلُوماً، وَأَغْدُوَ مَكْظُوماً، وَأَقْضِيَ بَعْدَ هُمُومٍ هُمُوماً ، وَبَعْدَ وُجُومٍ وُجُوماً ، أَما عِنْدَكَ
آیا کافی نیست که در میانشان مظلوم بودهام و خاموش ماندهام، و پیوسته غمها و گرفتاریها را تحمّل میکنم؟ و از شدت ترس خود را خاموش ساختهام؟
- ۱۹۴
يا مَوْلايَ بِهذِهِ حُرْمَةٌ لاتُضَيَّعُ، وَذِمَّةٌ بِأَدْناها تُقْتَنَعُ ، فَلِمَ لاتَمْنَعُني
ای مولای من! آیا این همه برای من حرمتی نمیآفریند که نابود نشود؟ یا حقّی نمیدهد که مرا با کمترینش نجات بخشد؟
- ۱۹۵
يا رَبِّ وَها أَنَا ذا غَريقٌ ، وَتَدَعُني هكَذا وَأَنَا بِنارِ عَدُوِّكَ حَريقٌ .
ای مولا! چرا مرا محافظت نمیکنی درحالیکه میبینی غرق میشوم؟ و چرا مرا نجات نمیدهی درحالیکه شاهدی که آتشی که دشمنت برافروخته مرا در بر گرفته؟
- ۱۹۶
مَوْلايَ أَتَجْعَلُ أَوْلِياءَكَ لِأَعْداءِكَ طَرائِدَ ، وَلِمَكْرِهِمْ مَصائِدَ ، وَتُقَلِّدُهُمْ مِنْ خَسْفِهِمْ قَلائِدَ ، وَأَنْتَ مالِكُ نُفُوسِهِمْ ، أَنْ لَوْ قَبَضْتَها جَمَدُوا ، وَفي قَبْضَتِكَ مَوادُّ أَنْفاسِهِمْ ، أَنْ لَوْ قَطَعْتَها خَمَدُوا ، فَما يَمْنَعُكَ
ای مولای من! آیا دوستانت را پیش دشمنانت خواهی انداخت؟ و اجازه خواهی داد که به نقشههایشان فریب بخورند؟ آیا اجازه میدهی با ذلّت و خواریشان به بردگی گرفته شوند؟ درحالیکه همه جانها در دست توست؛ که اگر جانشان را بگیری، یخ خواهند زد؛ منبع نفسهایشان نیز در دست توست، که اگر متوقفش کنی، خواهند مرد؛ پس چه چیز تو را بازمیدارد،
- ۱۹۷
يا رَبِّ أَنْ تَكُفَّ بَأْسَهُمْ ، وَتَنْزِعَ عَنْهُمْ مِنْ حِفْظِكَ لِباسَهُمْ ، وَتُعَرّيهِمْ مِنْ سَلامَةٍ بِها في أَرْضِكَ يَسْرَحُونَ ، وَفي مَيْدانِ الْبَغْيِ عَلى عِبادِكَ يَمْرَحُونَ .
ای پروردگار، از پایان دادن به فتنههایشان، و برداشتن پوشش حمایتت از ایشان، و گرفتن سلامتی که با آن در سرزمینت پرسه میزنند، همان سلامتی که آنان را وامیدارد در برابر بندگانت در میدانهای ستم با تکبّر بایستند.
- ۱۹۸
أَللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ ، وَأَدْرِكْني وَلَمَّا يُدْرِكْنِي الْغَرَقُ ، وَتَدارَكْني وَلَمَّا غَيَّبَ شَمْسِيَ الشَّفَقُ ،
خدایا! بر محمد و خاندان پاکش درود فرست، و پیش از غرق شدنم مرا دریاب، و پیش از آنکه خورشید زندگیام در افق پنهان شود مرا بگیر.
- ۱۹۹
إِلهي كَمْ مِنْ خائِفٍ إِلْتَجَئَ إِلى سُلْطانٍ فَآبَ عَنْهُ مَحْفُوظاً بِأَمْنٍ وَأَمانٍ ، أَفَأَقْصُدُ
خدایا! چه بسیار مردان هراسانی که در پادشاهان پناه جستند و از آنها حفاظت و امنیت دریافت کردند؛
- ۲۰۰
يا رَبِّ أَعْظَمَ مِنْ سُلْطانِكَ سُلْطاناً ، أَمْ أَوْسَعَ مِنْ إِحْسانِكَ إِحْساناً ، أَمْ أَكْبَرَ مِنِ اقْتِدارِكَ اقْتِداراً ، أَمْ أَكْرَمَ مِنِ انْتِصارِكَ انْتِصاراً ، ما عُذْري يا إِلهي إِذا حَرَمْتَ مِنْ حُسْنِ الْكَرامَةِ نائِلَكَ ، وَأَنْتَ الَّذي لاتُخَيِّبُ آمِلَكَ وَلاتَرُدُّ سائِلَكَ .
ای پروردگار! آیا پادشاهی با سلطنتی بزرگتر از تو هست که به سوی او روی آورم؟ یا کسی که لطفش وسیعتر از توست؟ یا سلطنتش بزرگتر از سلطنت توست؟ یا حمایتش مهربانتر از حمایت توست؟ اگر کسی را که به تو نزدیک شده از احسان و رفتار نیک خود محروم کنی، چه عذری خواهم داشت؟ درحالیکه تو هرگز امیدوار را ناامید نمیسازی و هیچگاه درخواست درخواستکنندهای را رد نمیکنی.
- ۲۰۱
إِلهي إِلهي أَيْنَ أَيْنَ كِفايَتُكَ الَّتي هِيَ نُصْرَةُ الْمُسْتَضْعَفينَ مِنَ الْأَنامِ ، وَأَيْنَ أَيْنَ عِنايَتُكَ الَّتي هِيَ جُنَّةُ الْمُسْتَهْدَفينَ بِجَوْرِ الْأَيَّامِ ، إِلَيَّ إِلَيَّ بِها
ای پروردگار! ای پروردگار! کجاست کفایت تو که در برابر مردم یاور ناتوانان است، و کجاست نعمتهایت که خود سپر کسانی است که هدف ستمهای روزگارند؟ آن را به من عطا کن، آن را به من عطا کن،
- ۲۰۲
ا رَبِّ نَجِّني مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمينَ، إِنّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمينَ .
ای پروردگار، مرا از قوم ستمگران نجات ده، بهراستی که من در سختی افتادهام و تو مهربانترین مهربانانی.
- ۲۰۳
مَوْلايَ تَرى تَحَيُّري في أَمْري ، وَتَقَلُّبي في ضُرّي ، وَانْطِوايَ عَلى حُرْقَةِ قَلْبي ، وَحَرارَةِ صَدْري ، فَصَلِّ يا رَبِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ ، وَجُدْ لي يا رَبِّ بِما أَنْتَ أَهْلُهُ فَرَجاً وَمَخْرَجاً ، وَيَسِّرْ لي يا رَبِّ نَحْوَ الْبُشْرى مَنْهَجاً .
ای مولا! تو حیرت مرا در کارم و تقلّایم در گرفتاریها میبینی، و میتوانی سوزش دل و حرارت سینهام را ببینی؛ پس بر محمد و خاندان پاکش درود فرست، و بر من، ای پروردگار، فرج و راه برونرفتی عطا کن که سزاوار آنی؛ و راهی روشن، ای پروردگار، پیش روی چهرههای درخشانمان بگشای؛
- ۲۰۴
وَاجْعَلْ يا رَبِّ مَنْ يَنْصِبُ لِيَ الْحِبالَةَ لِيَصْرَعَني بِها صَريعَ ما مَكَرَ ، وَمَنْ يَحْفِرُ لِيَ الْبِئْرَ لِيُوقِعَني فيها واقِعاً فيما حَفَرَ ، وَاصْرِفِ
ای پروردگار! هرکس دامی علیه من بگسترد تا به نقشههایش مرا فرو افکند، او را در دام خودش بینداز، و هرکس چاهی بکند تا مرا در آن بیندازد، خودش را در چاه خودش بینداز، و مرا دور نگاه دار،
- ۲۰۵
اللَّهُمَّ عَنّي مِنْ شَرِّهِ وَمَكْرِهِ وَفَسادِهِ وَضُرِّهِ ، ما تَصْرِفُهُ عَنِ الْقَوْمِ الْمُتَّقينَ ، وَعَمَّنْ قادَ نَفْسَهُ لِدينِ الدَّيَّانِ ، وَمُنادٍ يُنادي لِلْإيمانِ .
ای پروردگار، از شرّ و نقشهها و فساد و آزار او، همچنانکه آنها را از قوم پرهیزکاران دور میداری، و از کسانی که خود را کاملاً تسلیم دینشان کردهاند، و از دعوتکنندهای که به ایمان فرامیخواند.
- ۲۰۶
إِلهي عَبْدُكَ عَبْدُكَ أَجِبْ دَعْوَتَهُ ، ضَعيفُكَ ضَعيفُكَ فَرِّجْ غُمَّتَهُ ، فَقَدِ انْقَطَعَ بِهِ كُلُّ حَبْلٍ إِلّا حَبْلَكَ ، وَتَقَلَّبَ عَنْهُ كُلُّ ظِلٍّ إِلّا ظِلَّكَ .
ای پروردگار! بندهات، بندهات، دعایش را مستجاب کن؛ ناتوانت، ناتوانت، غمهایش را برطرف کن؛ بهراستی تمام پیوندهایش بریده شده جز پیوندش با تو، و تمام سایهها از او رفته جز سایه رحمت تو.
- ۲۰۷
مَوْلايَ دَعْوَتي هذِهِ إِنْ رَدَدْتَها أَيْنَ تُصادِفُ مَوْضِعَ الْإِجابَةِ ، وَمَخْيَلَتي هذِهِ إِنْ كَذَّبْتَها أَيْنَ تُلاقي مَوْضِعَ الْإِعانَةِ ، فَلاتَرُدَّ عَنْ بابِكَ مَنْ لايَعْلَمُ غَيْرَهُ باباً ، وَلاتَمْنَعُ دُونَ جَنابِكَ مَنْ لايَعْلَمُ سِواهُ جَناباً .
ای مولا! اگر دعای ما را رد کنی، پس دعاهایمان کجا مستجاب شود؟ اگر خوشبینی ما نسبت به تو دروغ درآید، پس از کجا یاری جوییم؟ از درگاهت مران کسی را که دری جز آن نمیشناسد، و از حرم خود محروم مساز کسانی را که حرمی جز حرم تو نمیشناسند.
- ۲۰۸
إِلهي إِنَّ وَجْهاً إِلَيْكَ في رَغْبَتِهِ تَوَجَّهَ خَليقٌ بِأَنْ تُجيبَهُ ، وَإِنَّ جَبيناً لَكَ بِابْتِهالِهِ سَجَدَ حَقيقٌ أَنْ يَبْلُغَ ما قَصَدَ ، وَ إِنَّ خَدّاً لَدَيْكَ بِمَسْئَلَتِهِ تَعَفَّرَ جَديرٌ أَنْ يَفُوزَ بِمُرادِهِ وَيَظْفَرَ .
ای پروردگار! چهرهای که با اشتیاق به سوی تو رو کرده سزاوار دریافت پاسخ مثبت است، و پیشانیای که با فروتنی پیش تو سجده کرده سزاوار رسیدن به هدفش است، و گونهای که در آستانهات بر خاک مالیده شده سزاوار رسیدن به انگیزه و موفقیتش است؛
- ۲۰۹
وَها أَنَا ذا يا إِلهي قَدْ تَرى تَعْفيرَ خَدّي وَاجْتِهادي في مَسْئَلَتِكَ وَجِدّي ، فَتَلَقَّ يا رَبِّ رَغَباتي بِرَحْمَتِكَ قَبُولاً ، وَسَهِّلْ إِلى طَلِباتي بِرَأْفَتِكَ وُصُولاً، وَذَلِّلْ قُطُوفَ ثَمَرَةِ إِجابَتِكَ لي تَذْليلاً .
ای پروردگار! اینک من پیش تو با گونهام بر خاک برای دستیابی به درخواستم از تو تقلّا میکنم؛ ای پروردگار! از من آنچه آرزو دارم با رحمتت بپذیر، و مرا با مهربانی و لطف ویژهات به درخواستم برسان، و میوه قبولیات را به من عطا کن.
- ۲۱۰
إِلهي فَإِذا قامَ ذُو حاجَةٍ بِحاجَتِهِ شَفيعاً ، فَوَجَدْتَهُ مُمْتَنِعَ النَّجاحِ سَهْلَ الْقِيادِ مُطيعاً ، فَإِنّي أَسْتَشْفِعُ إِلَيْكَ بِكَرامَتِكَ ، وَالصَّفْوَةِ مِنْ أَنامِكَ الَّذينَ أَنْشأْتَ لَهُمْ ما تُظِلُّ وَتُقِلُّ ، وَبَرَأْتَ ما يَدُقُّ وَيَجِلُّ .
ای پروردگار! هنگامی که نیازمندی شفیعی برای درخواستش معرفی میکند، و تو او را در وضعیتی مییابی که رستگاریاش ممنوع شده و بهآسانی مطیع خواهد شد؛ من نیز بزرگواری و مهربانی تو و برگزیدگان آفریدگانت را شفیع خود قرار دادهام، همانان که بهخاطرشان همه آنچه سایه میافکند و همه چیزهای بزرگ و کوچک را آفریدی.
- ۲۱۱
أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِأَوَّلِ مَنْ تَوَّجْتَهُ تاجَ الْجَلالَةِ ، وَأَحْلَلْتَهُ مِنَ الْفِطْرَةِ الرُّوحانِيَّةِ مَحَلَّ السُّلالَةِ ، حُجَّتِكَ في خَلْقِكَ ، وَأَمينِكَ عَلى عِبادِكَ ، مُحَمَّدٍ رَسُولِكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ .
من به وسیله نخستین کسی که تاج جلال بر سرش نهادی و او را به طبیعتی روحانی آراستی، تقرّب میجویم، آن که حجّت آشکار توست در میان آفریدگانت و امین تو بر بندگانت، پیامبرت محمد (درود خدا بر او و خاندانش باد)،
- ۲۱۲
وَبِمَنْ جَعَلْتَهُ لِنُورِهِ مَغْرِباً ، وَعَنْ مَكْنُونِ سِرِّهِ مُعْرِباً ، سَيِّدِ الْأَوْصِياءِ وَ إِمامِ الْأَتْقِياءِ ، يَعْسُوبِ الدّينِ ، وَقائِدِ الْغُرِّ الْمُحَجَّلينَ ، وَأَبِي الْأَئِمَّةِ الرَّاشِدينَ عَلِيٍّ أَميرِالْمُؤْمِنينَ عَلَيْهِ السَّلامُ .
و کسی را شفیع خود ساختهام که حامل نور پیامبر است و راز پنهان قداستش را به فصیحترین شکل بیان کرده، سرور همه جانشینان و امام پرهیزکاران، حاکم دین، رهبر سفیدرویان، و پدر همه امامان بزرگوار، علی بن ابیطالب، امیرالمؤمنین، علیهالسلام.
- ۲۱۳
وَأَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِخِيَرَةِ الْأَخْيارِ ، وَاُمِّ الْأَنْوارِ ، اَلْإِنْسِيَّةِ الْحَوْراءِ ، اَلْبَتُولِ الْعَذْراءِ ، فاطِمَةَ الزَّهْراءِ ، وَبِقُرَّتَيْ عَيْنِ الرَّسُولِ ، وَثَمَرَتَيْ فُؤادِ الْبَتُولِ ، اَلسَّيِّدَيْنِ الْإِمامَيْنِ أَبي مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ وَأَبي عَبْدِاللَّهِ الْحُسَيْنِ ، وَبِالسَّجَّادِ زَيْنِ الْعِبادِ ، ذِي الثَّفَناتِ ، راهِبِ الْعَرَبِ ، عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ .
و من به وسیله بهترینِ بهترینها، سرچشمه نورهای تابان، حوری انساننما، بتول پاک، بانوی فاطمه زهرا تقرّب میجویم؛ و دو نورِ چشم پیامبر و میوه دل بانوی بتول را شفیع خود قرار دادهام، دو سرور، دو امام، ابومحمد حسن و ابوعبدالله حسین، و به وسیله سجّاد، زینت عابدان، صاحب پینهها (بر جای سجده)، زاهد عرب، علی بن حسین،
- ۲۱۴
وَبِالْإِمامِ الْعالِمِ ، وَالسَّيِّدِ الْحاكِمِ ، اَلنَّجْمِ الزَّاهِرِ ، وَالْقَمَرِ الْباهِرِ مَوْلايَ مُحَمَّدِ ابْنِ عَلِيٍّ الْباقِرِ ، وَبِالْإِمامِ الصَّادِقِ ، مُبَيِّنِ الْمُشْكِلاتِ ، مُظْهِرِ الْحَقائِقِ ، اَلْمُفْحِمِ بِحُجَّتِهِ كُلَّ ناطِقٍ ، مُخْرِسِ أَلْسِنَةِ أَهْلِ الْجِدالِ ، مَساكِنِ الشَّقاشِقِ مَوْلايَ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ .
و به وسیله امام جهان، سرور حاکم، ستاره آشکار، ماه روشن، مولایم محمد بن علی باقر، و به وسیله امام صادق، گشاینده تمام مشکلات، آشکارکننده حقایق، کسی که تمام سخنوران را با حجّت و برهان خود خاموش کرده، و زبان مناظرهکنندگان را بسته، ساکن بهترین جایگاهها، مولایم جعفر بن محمد صادق،
- ۲۱۵
وَبِالْإِمامِ التَّقِيِّ وَالْمُخْلِصِ الصَّفِيِّ ، وَالنُّورِ الْأَحْمَدِيِّ ، اَلنُّورِ الْأَنْوَرِ ، وَالضِّياءِ الْأَزْهَرِ مَوْلايَ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ ، وَبِالْإِمامِ الْمُرتَضى ، وَالسَّيْفِ الْمُنْتَضى ، وَالرَّاضي بِالقَضا مَوْلايَ عَلِيِّ بْنِ مُوسَى الرِّضا .
و به وسیله امام تقی، پرهیزکار و برگزیده، نور احمد، نور همه نورها، پرتو درخشان آفتاب، مولایم موسی بن جعفر، و به وسیله امام برگزیده، شمشیر برکشیده، خشنود از فرمان الهی، مولایم علی بن موسی الرضا،
- ۲۱۶
وَبِالْإِمامِ الْأَمْجَدِ ، وَالْبابِ الْأَقْصَدِ ، وَالطَّريقِ الْأَرْشَدِ ، وَالْعالِمِ الْمُؤَيَّدِ ، يَنْبُوعِ الْحِكَمِ ، وَمِصْباحِ الظُّلَمِ ، سَيِّدِ الْعَرَبِ وَالْعَجَمِ ، اَلْهادي إِلىَ الرَّشادِ ، وَالْمُوَفَّقِ بِالتَّأْييدِ وَالسِّدادِ مَوْلايَ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الْجَوادِ .
و به وسیله امام بزرگ، دروازه مقصود الهی، راه پیشرفت، عالم هدایتیافته، چشمه حکمت، چراغ در تاریکی، سرور عرب و عجم، راهنما به سوی خیر، موفّق با حمایت و درستی، مولایم محمد بن علی جواد،
- ۲۱۷
وَبِالْإِمامِ مِنْحَةِ الْجَبَّارِ ، وَوالِدِ الْأَئِمَّةِ الْأَطْهارِ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ الْمَوْلُودِ بِالْعَسْكَرِ ، اَلَّذي حَذَّرَ بِمَواعِظِهِ وأَنْذَرَ ،
و به وسیله امام، عطای الهی، پدر امامان بزرگوار، علی بن محمد، زاده در اردوگاه دشمن، که مردم را با خطبهها و نصایحش هشدار داد و بیم نمود،
- ۲۱۸
وَبِالْإِمامِ الْمُنَزَّهِ عَنِ الْمَآثِمِ ، اَلْمُطَهَّرِ مِنَ الْمَظالِمِ ، اَلْحِبْرِ الْعالِمِ ، رَبيعِ الْأَنامِ ، وَبَدْرِ الظَّلامِ ، اَلتَّقِيِّ النَّقِيِّ الطَّاهِرِ الزَّكِيِّ ، مَوْلايَ أَبي مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ الْعَسْكَرِيِّ .
و به وسیله امام، تمجیدشده از تمام گناهان، پاکیزهشده از ستمها، عالم خبره، چشمه دل مردم، ماه تابان، پرهیزکار، پاکیزه، پاک، عقلمند، مولایم ابومحمد حسن بن علی عسکری؛
- ۲۱۹
وَأَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِالْحَفيظِ الْعَليمِ الَّذي جَعَلْتَهُ عَلى خَزائِنِ الْأَرْضِ ، وَالْأَبِ الرَّحيمِ الَّذي مَلَّكْتَهُ أَزِمَّةَ الْبَسْطِ وَالْقَبْضِ ، صاحِبِ النَّقيبَةِ الْمَيْمُونَةِ ، وَقاصِفِ الشَّجَرَةِ الْمَلْعُونَةِ ، مُكَلِّمِ النَّاسِ فِي الْمَهْدِ ، وَالدَّالِّ عَلى مِنْهاجِ الرُّشْدِ . اَلْغائِبِ عَنِ الْأَبْصارِ ، اَلْحاضِرِ فِي الْأَمْصارِ ، اَلْغائِبِ عَنِ الْعُيُونِ ، اَلْحاضِرِ فِي الْأَفْكارِ ، بَقِيَّةِ الْأَخْيارِ ، اَلْوارِثِ لِذِي الْفِقارِ ، الَّذي يَظْهَرُ في بَيْتِ اللَّهِ ذِي الْأَسْتارِ ، اَلْعالِمِ الْمُطَهَّرِ ، مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ عَلَيْهِمْ أَفْضَلُ التَّحِيَّاتِ وَأَعْظَمُ الْبَرَكاتِ ، وَأَتَمُّ الصَّلَواتِ .
و من به وسیله نگهبان و دانا تقرّب میجویم، آنکه او را خزانهدار تمام گنجینههای زمین ساختی، پدر مهربانی که مهار همه گشایش و تنگی در دست اوست، صاحب رهبری و پادشاهی شریف، آنکه درخت ملعون را از ریشه برخواهد کند، آنکه در گهواره با مردم سخن گفت، رهبر به سوی راههای درخشان برتری، آنکه از دیدهها پنهان است، آنکه در شهرها حاضر است اما از چشمها پنهان و در اندیشهها حاضر، باقیمانده برگزیدگان، وارث ذوالفقار، آنکه در خانه خدای پردهدار ظاهر خواهد شد، دانا، پاکیزه، محمد بن حسن، بهترین سلامها، تمام صلح و بزرگترین درودها بر ایشان باد.
- ۲۲۰
أَللَّهُمَّ فَهؤُلاءِ مَعاقِلي إِلَيْكَ في طَلِباتي وَوَسائِلي ، فَصَلِّ عَلَيْهِمْ صَلوةً لايَعْرِفُ سِواكَ مَقاديرَها ، وَلايَبْلُغُ كَثيرُ هِمَمِ الْخَلائِقِ صَغيرَها ، وَكُنْ لي بِهِمْ عِنْدَ أَحْسَنِ ظَنّي ، وَحَقِّقْ لي بِمَقاديرِكَ تَهْيِئَةَ التَّمَنّي .
خدایا، این بزرگواران پناهگاهها و وسیلههای من هستند برای تقدیم درخواستهایم در درگاه تو، بر ایشان درودی فرست که مقدارش جز تو نداند، و بهترین تلاش مردم به کمترین حدّ آن نرسد، بهترین گمانهایم را به وسیله ایشان برآورده ساز، و آرزوهایم را برآورده کن.
- ۲۲۱
إِلهي لا رُكْنَ لي أَشَدُّ مِنْكَ ، فَآوي إِلى رُكْنٍ شَديدٍ ، وَلا قَوْلَ لي أَسَدُّ مِنْ دُعائِكَ ، فَأَسْتَظْهِرُكَ بِقَوْلٍ سَديدٍ ، وَلا شَفيعَ لي إِلَيْكَ أَوْجَهُ مِنْ هؤُلاءِ فَآتيكَ بِشَفيعٍ وَديدٍ ، وَقَدْ أَوَيْتُ إِلَيْكَ ، وَعَوَّلْتُ في قَضاءِ حَوائِجي عَلَيْكَ ، وَدَعَوْتُكَ كَما أَمَرْتَ ، فَاسْتَجِبْ لي كَما وَعَدْتَ ، فَهَلْ بَقِيَ يا رَبِّ غَيْرَ أَنْ تُجيبَ وَتَرْحَمَ مِنِّي الْبُكاءَ وَالنَّحيبَ .
ای پروردگار! ستونی مستحکمتر از تو برایم نیست، پس در این پایگاه مستحکم پناه میجویم، و سخنی نیکوتر و محکمتر از خواندن تو نیست، پس با بهترین سخن تو را میطلبم، و شفیعانی بهتر از ایشان (محمد و خاندانش) برایم نیست، پس با وسیلهای دلپسند نزد تو میآیم؛ به تو پناه آوردهام و برای برآورده شدن حاجاتم بر تو توکّل کردهام، و تو را آنگونه که فرمان دادی خواندهام، پس مرا آنگونه که وعده دادهای بپذیر.
- ۲۲۲
يا مَنْ لا إِلهَ سِواهُ ، يا مَنْ يُجيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ ، يا كاشِفَ ضُرِّ أَيُّوبَ ، يا راحِمَ عَبْرَةِ يَعْقُوبَ ، إِغْفِرْ لي وَارْحَمْني ، وَانْصُرْني عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرينَ ، وَافْتَحْ لي وَأَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحينَ .
ای پروردگار! آیا چیزی مانده جز آنکه آرزوهایم را اجابت کنی و بر گریه و زاری من رحم آوری؟ ای آنکه جز او خدایی نیست، ای آنکه بیچاره را چون بخوانَدش اجابت میکند، ای برطرفکننده اندوه ایّوب، ای رحمتکننده بر اشکهای یعقوب، مرا بیامرز و بر من رحم کن، مرا در برابر قوم ستمگران یاری ده، و مرا پیروز ساز که تو بهترین پیروزیدهندهای، و با من مهربان باش،
- ۲۲۳
وَالْطُفْ بي يا رَبِّ وَبِجَميعِ الْمُؤْمِنينَ وَالْمُؤْمِناتِ ، يا ذَا الْقُوَّةِ الْمَتينِ ، بِرَحْمَتِكَ يا أَرْحَمَ الرَّاحِمينَ ، وَالْحَمْدُ للَّهِِ رَبِّ الْعالَمينَ ، وَصَلَّى اللَّهُ عَلى سَيِّدِنا مُحَمَّدٍ النَّبِيِّ وَآلِهِ الطَّاهِرينَ .
ای پروردگار، و با تمام مردان و زنان مؤمن مهربان باش، ای صاحب قدرت عظیم، به رحمت تو، ای مهربانترین مهربانان، و ستایش خدای را، پروردگار جهانیان. خداوند بر سرور ما محمد پیامبر و خاندان پاکش درود فرستد. [۲]