الصحيفة السجادية - 12
صحیفه سجادیه - 12
۱۸۵ بند منبع: Sahifa al-Sajjadiya
این ترجمه با کمک ماشین انجام شده و در انتظار بازبینی علمی است. متن عربی بالا متن معتبر است.
- ۱
وَتَحْدُونِي عَلَيْهَا خَلَّةٌ وَاحِدَةٌ
اما یک خصلت مرا به سوی آن راندهاست
- ۲
يَحْجُبُنِي أَمْرٌ أَمَرْتَ بِهِ فَأَبْطَأْتُ عَنْهُ
من به فرمانی که تو دادی و من تأخیر کردم، بازدارندهام
- ۳
وَنَهْيٌ نَهَيْتَنِي عَنْهُ فَأَسْرَعْتُ إِلَيْهِ
و نهیای که تو منع کردی و من به سوی آن شتافتم
- ۴
وَنِعْمَةٌ أَنْعَمْتَ بِهَا عَلَيَّ فَقَصَّرْتُ فِي شُكْرِهَا
و نعمتی که تو به من دادی و من در شکرگزاری کوتاهی کردم
- ۵
وَيَحْدُونِي عَلَى مَسْأَلَتِكَ تَفَضُّلُكَ عَلَى مَنْ أَقْبَلَ بِوَجْهِهِ إِلَيْكَ
اما آنچه مرا بر طلب از تو رانده است، لطف تو بر آنانی است که چهره خود را به سوی تو آرند
- ۶
وَوَفَدَ بِحُسْنِ ظَنِّهِ إِلَيْكَ
و نزد تو آیند با نیت نیکو
- ۷
إِذْ جَمِيعُ إِحْسَانِكَ تَفَضُّلٌ، وَإِذْ كُلُّ نِعَمِكَ ابْتِدَاءٌ
زیرا تمام لطف تو، لطف است، و تمام نعمات تو بیسبب است
- ۸
فَهَا أَنَا ذَا يَا إِلَهِي وَاقِفٌ بِبَابِ عِزِّكَ وُقُوفَ الْمُسْتَسْلِمِ الذَّلِيلِ
پس اینجا حاضرم ای خدای من، بر درِ قدرت تو ایستاده، چون فروتن و خاکسار
- ۹
وَسَائِلُكَ عَلَى الْحَيَاءِ مِنِّي سُؤَالَ الْبَائِسِ الْمُعِيلِ
و از تو درخواست میکنم با شرمندگی، چون محتاج و مسکین خواهان
- ۱۰
مُقِرٌّ لَكَ بِأَنِّي لَمْ أَسْتَسْلِمْ وَقْتَ إِحْسَانِكَ إِلَّا بِالِاقْلَاعِ عَنْ عِصْيَانِكَ
اقرار میکنم که در روزی تو، به جز بر ترک نافرمانی تو، تسلیم نشدم
- ۱۱
وَلَمْ أَخْلُ فِي الْحَالَاتِ كُلِّهَا مِنِ امْتِنَانِكَ
و در تمام احوال، من هرگز بیفضل تو نبودم
- ۱۲
فَهَلْ يَنْفَعُنِي يَا إِلَهِي إِقْرَارِي عِنْدَكَ بِسُوءِ مَا اكْتَسَبْتُ؟
پس آیا اعترافِ من پیش تو به بدیای که برای خود کسب کردم، سودمند بود؟
- ۱۳
أَمْ أَوْجَبْتَ لِي فِي مَقَامِي هَذَا سُخْطَكَ؟
یا به این حال بر من غضبِ خود را مقضی کردی؟
- ۱۴
أَمْ لَزِمَنِي فِي وَقْتِ دُعَائِي مَقْتُكَ؟
یا غضب تو بر من چسبیده است وقتیکه از تو درخواست میکنم؟
- ۱۵
سُبْحَانَكَ! لَا أَيْأَسُ مِنْكَ وَقَدْ فَتَحْتَ لِيَ بَابَ التَّوْبَةِ إِلَيْكَ
سبحانتو! من هرگز از تو نوامید نخواهم شد، زیرا تو برای من درِ توبهای نزد خود گشودی
- ۱۶
بَلْ أَقُولُ مَقَالَ الْعَبْدِ الذَّلِيلِ الظَّالِمِ لِنَفْسِهِ الْمُسْتَخِفِّ بِحُرْمَةِ رَبِّهِ
بلکه سخن بندگیِ فروتن میگویم، آنکه نفس خود را ستم کرد، حرمتِ پروردگار خود را خوار نمود
- ۱۷
الَّذِي عَظُمَتْ ذُنُوبُهُ فَجَلَّتْ وَأَدْبَرَتْ أَيَّامُهُ فَوَلَّتْ
آنکه گناهانش بزرگ و عظیم شده، و روزگارش گذشته و رفته
- ۱۸
حَتَّى إِذَا رَأى مُدَّةَ الْعَمَلِ قَدِ انْقَضَتْ
تا آنجا که وقتِ عملِ خود را پایان یافته میبیند
- ۱۹
وَغَايَةَ الْعُمُرِ قَدِ انْتَهَتْ
و حدِّ عمرش به پایان رسیده
- ۲۰
وَأَيْقَنَ أَنَّهُ لَا مَحِيصَ لَهُ مِنْكَ وَلاَ مَهْرَبَ لَهُ عَنْكَ
و یقینی است که برایش از تو گریزی نیست، و پناهی از تو دور نیست
- ۲۱
تَلَقَّاكَ بِالإنَابَةِ وَأَخْلَصَ لَكَ التَّوْبَةَ
به تو ملاقات آید با برگشت، و توبهٔ خالص به تو پیشکش کند
- ۲۲
فَقَامَ إِلَيْكَ بِقَلْبٍ طَاهِرٍ نَقِيٍّ
پس پیش تو ایستد با دل پاک و صاف
- ۲۳
ثُمَّ دَعَاكَ بِصَوْتٍ حَائِلٍ خَفِيٍّ
سپس به تو داد سروائے آرام و نهان
- ۲۴
قَدْ تَطَأْطَأَ لَكَ فَانْحَنَى، وَنَكَّسَ رَأْسَهُ فَانْثَنَى
بر خود خاکسار شده و فروتن، سر به زیر افکنده و خود را تابده
- ۲۵
قَدْ أَرْعَشَتْ خَشْيَتُهُ رِجْلَيْهِ، وَغَرَّقَتْ دُمُوعُهُ خَدَّيْهِ
ترسش پاهایش را لرزان کرده، و اشکاش رویش را سیراب کرده
- ۲۶
يَدْعُوكَ بِيَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ
به تو فریاد میزند: ای مهربانترین مهربانان
- ۲۷
وَيَا أَرْحَمَ مَنِ انْتَابَهُ الْمُسْتَرْحِمُونَ
و ای مهربانتر به آنان که رحمت میخواهند
- ۲۸
وَيَا أَعْطَفَ مَنْ أَطَافَ بِهِ الْمُسْتَغْفِرُونَ
و ای بخشندهتر به آنان که بخشش میجویند
- ۲۹
وَيَا مَنْ عَفْوُهُ أَكْثَرُ مِنْ نِقْمَتِهِ
و ای آنکه عفوش بر عذابش بیشتر است
- ۳۰
وَيَا مَنْ رِضَاهُ أَوْفَرُ مِنْ سَخَطِهِ
و ای آنکه رضایش بر غضبش فراوانتر است
- ۳۱
وَيَا مَنْ تَحَمَّدَ إِلَى خَلْقِهِ بِحُسْنِ التَّجاوُزِ
و ای آنکه خلقش را بر بردباری نعمت میدهد
- ۳۲
وَيَا مَنْ عَوَّدَ عِبادَهُ قَبُولَ الإنَابَةِ ،
ای آنکه بندگان خود را به قبول بازگشتهای مکررشان عادت دادهای
- ۳۳
وَيَا مَنِ اسْتَصْلَحَ فَاسِدَهُمْ بِالتَّوْبَةِ
ای آنکه فساد شان را به توبهای اصلاح فرمودی
- ۳۴
وَيَا مَنْ رَضِيَ مِنْ فِعْلِهِمْ بِالْيَسيرِ
ای آنکه از اعمالشان به کم راضی شدی
- ۳۵
وَيَا مَنْ كَافى قَلِيْلَهُمْ بِالْكَثِيرِ
ای آنکه کمشان را به بسیاری پاداش دادی
- ۳۶
وَيَا مَنْ ضَمِنَ لَهُمْ إجَابَةَ الدُّعاءِ
ای آنکه استجابتِ دعا را برایشان تضمین کردی
- ۳۷
وَيَا مَنْ وَعَدَهُمْ عَلَى نَفْسِهِ بِتَفَضُّلِهِ حُسْنَ الْجَزاءِ
ای آنکه به لطفت، برایشان ثوابِ نیکو وعده دادی
- ۳۸
مَا أَنَا بِأَعْصَى مَنْ عَصَاكَ فَغَفَرْتَ لَهُ
من نافرمانتر نیستم از آنکسی که تو بخشیدی
- ۳۹
وَمَا أَنَا بِأَلْوَمِ مَنِ اعْتَذَرَ إلَيْكَ فَقَبِلْتَ مِنْهُ
و نه مایهبخشتر از آنکسی که تو پذیرفتی
- ۴۰
وَمَا أَنَا بِأَظْلَمِ مَنْ تَابَ إلَيْكَ فَعُدْتَ عَلَيْهِ
و نه ستمکارتر از آنکسی که پس از توبه تو بخشیدی
- ۴۱
أَتُوبُ إلَيْكَ فِي مَقَامِي هَذَا تَوْبَةَ نَادِم
من اکنون به تو توبه میکنم، توبهٔ پشیمانیای
- ۴۲
عَلَى مَا فَرَطَ مِنْهُ مُشْفِق مِمَّا اجْتَمَعَ عَلَيْهِ
برای آنچه بر جا مانده است، و ترسنده از آنچه جمع شده
- ۴۳
خَالِصِ الْحَيَاءِ مِمَّا وَقَعَ فِيْهِ
با شرمِ خالص برای آنچه روی داده
- ۴۴
عَالِم بِأَنَّ الْعَفْوَ عَنِ الذَّنْبِ الْعَظِيمِ لاَ يَتَعَاظَمُكَ
دانسته که بخشش گناه بزرگ، بر تو غیر ممکن نیست
- ۴۵
وَأَنَّ التَّجَاوُزَ عَنِ الإثْمِ الْجَلِيْلِ لا يَسْتَصْعِبُكَ
و درگذر از جرم بزرگ، برای تو سخت نیست
- ۴۶
وَأَنَّ احْتِمَالَ الْجنَايَاتِ الْفَـاحِشَةِ لا يَتَكَأَّدُكَ
و تابدادن جنایات بزرگ، بر تو سنگین نیست
- ۴۷
وَأَنَّ أَحَبَّ عِبَادِكَ إلَيْكَ مَنْ تَرَكَ الاسْتِكْبَارَ عَلَيْكَ
و دوستداشتگانتر بندگان تو، آنانند که تکبر را رها کنند
- ۴۸
وَجَانَبَ الإِصْرَارَ، وَلَزِمَ الاسْتِغْفَارَ
و از اصرار اجتناب کنند، و به طلب بخشش چنبند
- ۴۹
وَأَنَا أَبْرَأُ إلَيْكَ مِنْ أَنْ أَسْتَكْبِرَ
و من پیش تو، از تکبر بریام
- ۵۰
وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ أَنْ أصِـرَّ
و در تو پناه میجویم از اصرار بر گناه
- ۵۱
وَأَسْتَغْفِرُكَ لِمَا قَصَّرْتُ فِيهِ
و از کوتاهیهای خود از تو بخشش میطلبم
- ۵۲
وَأَسْتَعِينُ بِكَ عَلَى مَا عَجَزْتُ عَنْهُ
و در کاری که نتوانم انجام دهم از تو یاری میخواهم
- ۵۳
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ
ای خدایا محمد و خاندان او را برکت بخش
- ۵۴
وَهَبْ لِي مَا يَجبُ عَلَيَّ لَكَ
و مرا آنچه بر من واجب است عطا فرما
- ۵۵
وَعَافِنِي مِمَّا أَسْتَوْجِبُهُ مِنْكَ
و از آنچه سزاوار آن هستم مرا بخشش کن
- ۵۶
وَأجِرْنِي مِمَّا يَخَافُهُ أَهْلُ الإساءَةِ
و از آنچه شریران از آن میترسند مرا نگاه دار
- ۵۷
فَإنَّكَ مَلِيءٌ بِالْعَفْوِ، مَرْجُوٌّ لِلْمَغْفِرَةِ
زیرا تو پر از بخشش و آمیزش هستی
- ۵۸
مَعْرُوفٌ بِالتَّجَاوُزِ
معروف به نظر انداختن عیوب
- ۵۹
لَيْسَ لِحَاجَتِي مَطْلَبٌ سِوَاكَ
کسی دیگری نیست که براى نیازم جویا شود
- ۶۰
وَلا لِذَنْبِي غَافِرٌ غَيْرُكَ، حاشَاكَ
و هیچ کس گناه مرا نمیبخشد الا تو، تعالی گاه دیگران
- ۶۱
وَلاَ أَخَافُ عَلَى نَفْسِي إلاّ إيَّاكَ
و من براى روح خود از کسی نمیترسم الا از تو
- ۶۲
إنَّكَ أَهْلُ التَّقْوَى وَأَهْلُ الْمَغْفِرَةِ
بیگمان تو شایسته پرهیزگاری و بخشش هستی
- ۶۳
صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد
درود فرست بر محمد و آل محمد
- ۶۴
وَاقْض حَاجَتِي وَأَنْجِحْ طَلِبَتِي
و حاجت مرا برآور و خواهش مرا موفق کن
- ۶۵
وَاغْفِرْ ذَنْبِي، وَآمِنْ خَوْفَ نَفْسِي
گناه مرا بخش و روح مرا از ترس امن بخش
- ۶۶
إنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْء قَدِيرٌ
بیگمان تو بر هر چیز تواناى هستی
- ۶۷
وَذلِكَ عَلَيْكَ يَسِيرٌ آمِينَ رَبَّ الْعَالَمِينَ
و آن براى تو آسان است، آمین اى پروردگار جهانیان
- ۶۸
وَيَا مَنْ عَوَّدَ عِبَادَهُ قَبُولَ التَّوْبَةِ
و اى کسى که بندگانش را به پذیرفتن توبه عادت دادهاى
- ۶۹
وَيَا مَنْ أَلْهَمَ عِبَادَهُ ذِكْرَهُ وَشُكْرَهُ
و اى کسى که بندگانش را به یاد و سپاس الهام کردهاى
- ۷۰
وَيَا مَنْ جَعَلَ لَهُمْ مَفَازًا مِمَّا اقْتَرَفُوا بِفَضْلِهِ
و اى کسى که براى آنان رهائى از گناهان به لطف خود قرار دادهاى
- ۷۱
وَيَا مَنْ سَتَرَ ذُنُوبَهُمْ عَلى رَغْمِهِمْ
و اى کسى که گناهان آنان را با وجود اصرار پنهان کردهاى
- ۷۲
وَيَا مَنْ جَاوَزَ خَطَايَاهُمْ عَلى كَرَمِهِ
و اى کسى که عیوب آنان را با فیاضى خود نظر انداختهاى
- ۷۳
وَيَا مَنْ لَمْ يُؤَاخِذْهُمْ بِالْجَرَائِمِ وَالزَّلَلِ
و اى کسى که آنان را براى جرائم و لغزشها تعذیب نکردهاى
- ۷۴
وَيَا مَنْ رَغِبَ إلَيْهِ الْخَائِفُونَ
و اى کسى که ترسندگان به امید تو روى آورند
- ۷۵
وَيَا مَنْ لَجَأَ إلَيْهِ الْمُرْتَجُونَ
و اى کسى که امیدواران به پناه تو پناهجویند
- ۷۶
وَيَا مَنْ صَدَقَ فِي وَعْدِهِ وَضَمِنَ الْمَغْفِرَةَ بِمَنِّهِ
و اى کسى که وعدهده صادقالوعد هستی و بخشش را به لطف ضمانت دهندهاى
- ۷۷
وَيَا مَنْ بَسَطَ يَدَهُ بِالرَّحْمَةِ
و اى کسى که دست خود را با رحمت میگشائی
- ۷۸
وَيَا مَنْ وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ فَضْلُهُ
و اى کسى که نعمت تو تمام چیزها را احاطه کردهاست
- ۷۹
وَيَا مَنْ سَبَقَ غَضَبَهُ رِضَاهُ
و اى کسى که رضا تو بر غضب سبقت کردهاست
- ۸۰
وَيَا مَنْ سَبَقَتْ رَحْمَتُهُ عِقَابَهُ
و اى کسى که رحمت تو بر عذاب پیشى گرفتهاست
- ۸۱
وَيَا مَنْ تَعَاطَفَ عَلَى عِبَادِهِ بِإِحْسَانِهِ
و اى کسى که بندگان خود را به مهرباني خود شفقت فرمائی
- ۸۲
وَيَا مَنْ فَتَحَ لِخَلْقِهِ بَابًا إِلَى عَفْوِهِ
و اى کسى که براى خلق خود درى براى بخشش باز کردهاى
- ۸۳
وَيَا مَنْ قَالَ وَقَوْلُهُ الْحَقُّ وَوَعْدُهُ الصِّدْقُ
و اى کسى که فرمودهاى و سخن تو حق است و وعده تو مؤکد
- ۸۴
وَيَا مَنْ قَالَ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ
و اى کسى که فرمودهاى: مرا بخوان، استجابت کنم
- ۸۵
وَيَا مَنْ قَالَ وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ
و اى کسى که فرمودهاى: و چون بندگان من از تو درباره من پرسند، بیگمان من نزدیکم
- ۸۶
أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ
دعای خوانندگان را استجابت کنم هنگامی که دعا کنند
- ۸۷
وَيَا مَنْ قَالَ مَا يَفْعَلُ اللهُ بِعَذَابِكُمْ إِنْ شَكَرْتُمْ وَآمَنْتُمْ
و اى کسى که فرمودهاى: چه کار خدا را با تعذیب شما اگر شاکر و مؤمن باشید
- ۸۸
وَيَا مَنْ جَعَلَ الشُّكْرَ ثَمَنًا لِزِيَادَتِهِ
و اى کسى که شکر گزاری را بهاى افزایش خود قرار دادهاى
- ۸۹
وَيَا مَنْ جَعَلَ التَّوَكُّلَ عَلَيْهِ سَبَبًا لِكِفَايَتِهِ
و اى کسى که توکل بر خود را سبب کفایت قرار دادهاى
- ۹۰
وَيَا مَنْ جَعَلَ طَاعَتَهُ وَوِلاَيَةَ أَوْلِيَائِهِ حِصْنًا حَصِينًا لِمَنْ دَخَلَهُ
و اى کسى که اطاعت خود و ولایت دوستان خود را قلعه محکم براى ورودکنندگان قرار دادهاى
- ۹۱
اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ
ای خدایا درود فرست بر محمد و خاندان او
- ۹۲
وَاجْعَلْنَا مِمَّنْ يَحُصِّنُ نَفْسَهُ بِطَاعَتِكَ وَوِلاَيَةِ أَوْلِيَائِكَ
و ما را در میان آنانی قرار ده که با اطاعت تو و ولایت دوستان تو خود را حصار دهند
- ۹۳
حَتَّى تُنْجِيَهُ مِنْ مَقْتِكَ وَمَسَاخِطِكَ
تا اينکه ما را از غضب تو و ناخوشنودى تو نجات دهی
- ۹۴
اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ
ای خدایا درود فرست بر محمد و خاندان او
- ۹۵
وَاجْعَلْنَا مِمَّنْ يَتَنَاجَى بِمَنَاجَاتِكَ
و ما را در میان آنانی قرار ده که با تو به استدعا سخن گویند
- ۹۶
وَيَصْطَلِحُ عَلَى صِدْقِ الْمَعْرِفَةِ بِكَ
و بر حق معرفت تو آشتی دهند
- ۹۷
وَلا تُلْهِهِ الدُّنْيَا عَنْكَ
و جهان آنان را از تو باز نگردند
- ۹۸
وَلا يَشْغَلُهُ عَنْكَ غَافِلَةٌ
و هیچ غفلتی ایشان را از تو باز ندارد
- ۹۹
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ
ای خدایا محمد و خاندان او را برکت بخش
- ۱۰۰
وَاجْعَلْنَا مِمَّنْ أَخْلَصَ لَكَ عَمَلَهُ
و ما را در میان آنانی قرار ده که کارهای خود را براى تو خالصانه وقف کنند
- ۱۰۱
وَلا يُرِيدُ بِهِ سِوَاكَ
و نمیخواهد از آن کسی را جز تو.
- ۱۰۲
وَاعْمُرْ قُلُوبَنَا بِطَاعَتِكَ
دلهای ما را از اطاعت تو پر کن.
- ۱۰۳
وَلا تُخْزِنَا بِمَعْصِيَتِكَ
و ما را به نافرمانی از تو رسوا نکن.
- ۱۰۴
وَارْزُقْنَا مَوَدَّةَ أَوْلِيَائِكَ
و به ما محبت دوستان تو عطا فرما.
- ۱۰۵
وَاسْتَعْمِلْنَا فِيمَا تُحِبُّ وَتَرْضَى
و ما را در کارهایی که تو دوست میداری و راضی میشوی به کار بگمار.
- ۱۰۶
اللَّهُمَّ اجْعَلْ خِتَامَ أَعْمَالِنَا رِضَاكَ
ای خدا، انجام کارهای ما را به خشنودی تو قرار ده.
- ۱۰۷
وَاقْطَعْ أَيَّامَنَا فِي خَيْرٍ مِنْكَ وَرِضْوَانٍ
و روزهای ما را به نیکی از تو و رضایت پایان ده.
- ۱۰۸
إنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
بیگمان تو بر همه چیز قادری.
- ۱۰۹
يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ
ای مهربانترین مهربانان.
- ۱۱۰
وَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ
و درود فرست بر محمد و آل محمد.
- ۱۱۱
وَاقْضِ حَاجَتِي وَأَنْجِحْ طَلِبَتِي
و حاجت مرا بر آور و طلب مرا مقبول کن.
- ۱۱۲
وَاغْفِرْ ذَنْبِي وَآمِنْ خَوْفَ نَفْسِي
و گناهان مرا بخشا و مرا از ترس خود ایمن ساز.
- ۱۱۳
إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
بیگمان تو بر تمام چیز توانا هستی.
- ۱۱۴
وَذَلِكَ عَلَيْكَ يَسِيرٌ
و این برای تو آسان است.
- ۱۱۵
آمِينَ رَبَّ الْعَالَمِينَ
آمین، اے پروردگار جهانیان.
- ۱۱۶
أَللَّهُمَّ إنَّهُ يَحْجُبُنِي عَنْ مَسْأَلَتِكَ خِلاَلٌ ثَلاثٌ
ای خدا، سه چیز مرا از دعا به تو باز داشته است
- ۱۱۷
وَتَحْدُونِي عَلَيْهَا خَلَّةٌ وَاحِدَةٌ ،
و یک چیز مرا بر دعا فریخته است:
- ۱۱۸
يَحْجُبُنِي أَمْرٌ أَمَرْتَ بِهِ فَأَبْطَأتُ عَنْهُ،
از فرمان که تو فرمودهای و من در آن کاهل بودهام باز میدارم
- ۱۱۹
وَنَهْيٌ نَهَيْتَنِي عَنْهُ فَأَسْرَعْتُ إلَيْهِ،
و نهیای که تو نهی فرمودهای و من بدان شتافتهام
- ۱۲۰
وَنِعْمَةٌ أَنْعَمْتَ بِهَا عَلَيَّ فَقَصَّرْتُ فِي شُكْرِهَـا.
و احسانی که تو به من احسان فرمودهای و من سپاس جامع آن نکردهام
- ۱۲۱
وَيَحْدُونِي عَلَى مَسْأَلَتِكَ تَفَضُّلُكَ
بر دعا کردن به تو مرا دعوت میکند فضل بیسبب تو
- ۱۲۲
عَلَى مَنْ أَقْبَلَ بِوَجْهِهِ إلَيْكَ،
بر کسی که روی خود را سوی تو برگرداند
- ۱۲۳
وَوَفَدَ بِحُسْنِ ظَنِّـهِ إلَيْكَ،
و به تو برآید با نیکیظن
- ۱۲۴
إذْ جَمِيعُ إحْسَانِكَ تَفَضُّلٌ،
زیرا همه احسان تو فضل بیسبب است
- ۱۲۵
وَإذْ كُلُّ نِعَمِكَ ابْتِدَاءٌ.
و هر یک از نعمات تو آغاز نو!
- ۱۲۶
فَهَا أَنَا ذَا يَا إلهِيْ وَاقِفٌ بِبَابِ عِزِّكَ
پس اینجا ایستادهام، ای خدای من، در دروازه قدرت تو
- ۱۲۷
وُقُوفَ المُسْتَسْلِمِ الذَّلِيْل، وَسَائِلُكَ عَلَى الْحَيَاءِ مِنّي
ایستادگی فروتن، تسلیمشده، از تو درخواست میکنم در شرمندگی خود
- ۱۲۸
سُؤَالَ الْبَائِسِ الْمُعِيْلِ. مُقـرٌّ لَكَ بأَنّي
درخواست درخواستمندی، بدحال، اعتراف کردن به تو
- ۱۲۹
لَمْ أَسْتَسْلِمْ وَقْتَ إحْسَانِـكَ إلاَّ بِالاِقْلاَعِ عَنْ عِصْيَانِكَ،
که در وقت احسان تو من تسلیم نشدهام مگر به پرهیز از نافرمانی تو
- ۱۳۰
وَلَمْ أَخْلُ فِي الْحَالاتِ كُلِّهَا مِنِ امْتِنَانِكَ.
و در هیچ حال خود از لطف تو بیبهره نبودهام
- ۱۳۱
فَهَلْ يَنْفَعُنِي يَا إلهِي إقْرَارِي عِنْدَكَ بِسُوءِ مَا اكْتَسَبْتُ؟
آیا سودی دارد ای خدای من اقرار من نزد تو به بدیهایی که مرتکب شدم؟
- ۱۳۲
وَهَلْ يُنْجِيْنِي مِنْكَ اعْتِرَافِي لَكَ بِقَبِيْحِ مَا ارْتَكَبْتُ؟
آیا به اعتراف زشتی کردار خود مرا از تو نجات میدهد؟
- ۱۳۳
أَمْ أَوْجَبْتَ لِي فِي مَقَامِي هَذَا سُخْطَكَ؟
یا آیا برای من در این مقام خشم تو را بر ایشان فروخت خواهی؟
- ۱۳۴
أَمْ لَزِمَنِي فِي وَقْتِ دُعَائِي مَقْتُكَ؟
آیا کینهای تو در وقت استغاثه من از من رها نخواهد شد؟
- ۱۳۵
سُبْحَانَكَ! لاَ أَيْأَسُ مِنْكَ وَقَدْ فَتَحْتَ لِيَ بَابَ التَّوْبَةِ إلَيْكَ،
منزه به تو! ناامید از تو نیستم، زیرا در باب توبه سوی خود درا گشادهای
- ۱۳۶
بَلْ أَقُولُ مَقَالَ الْعَبْدِ الذَّلِيلِ الظَّالِمِ لِنَفْسِهِ
بلکه من میگویم سخن بندهٔ فروتن، خود را ستم کرده
- ۱۳۷
الْمُسْتَخِفِّ بِحُرْمَةِ رَبِّهِ
و هیبت پروردگار خود را سبک شمرده
- ۱۳۸
الَّذِي عَظُمَتْ ذُنُوبُهُ فَجَلَّتْ وَأَدْبَرَتْ أَيّامُهُ فَوَلَّتْ
و گناهانش شنیع و بزرگ است، روزهایش گذشته و پریشان
- ۱۳۹
حَتَّى إذَا رَأى مُدَّةَ الْعَمَلِ قَدِ انْقَضَتْ
تا آنگاه که مدت کارهایش را منقضی و انجام عمرش را رسیده بیند
- ۱۴۰
وَغَايَةَ الْعُمُرِ قَدِ انْتَهَتْ ،
و یقین داند که از تو فرار نیست
- ۱۴۱
وَأَيْقَنَ أَنَّهُ لا مَحيصَ لَهُ مِنْكَ ،وَلاَ مَهْرَبَ لَهُ عَنْكَ
و جاے پناه از تو نیست، روی خود را سوی تو برگرداند، بارها برگشتن
- ۱۴۲
تَلَقَّاكَ بِالإنَابَةِ ،وَأَخْلَصَ لَكَ التَّوْبَةَ
توبهای خود را سوی تو، اخلاصدارانه میکند
- ۱۴۳
، فَقَامَ إلَيْكَ بِقَلْبِ طَاهِر نَقِيٍّ
و پیش تو ایستاده شود دلی پاک و صاف
- ۱۴۴
ثُمَّ دَعَاكَ بِصَوْتٍ حَائِلٍ خَفِيٍّ،
سپس از تو درخواست کند، صدائی ضعیف و آرام
- ۱۴۵
قَدْ تَطَأطَأَ لَكَ فَانْحَنى، وَنَكَّسَ رَأسَهُ فَانْثَنَى ،
خاضع پیش تو، خمشده، سر فروتن، درازشده
- ۱۴۶
قَدْ أَرْعَشَتْ خَشْيَتُهُ رِجْلَيْهِ، وَغَرَّقَتْ دُمُوعُهُ خَدَّيْهِ ،
پایهایش لرزان از ترس، اشکهایش بر رخسار جاری
- ۱۴۷
يَدْعُوكَ بِيَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ وَيَا أَرْحَمَ مَنِ انْتَابَهُ الْمُسْتَرْحِمُونَ،
استغاثه میکند: ای مهربانترین مهربانان! ای مهربانترین آنان که به سوی تو رمند مهربانان
- ۱۴۸
وَيَا أَعْطَفَ مَنْ أَطَافَ بِهِ الْمُسْتَغْفِرُونَ ،
ای نرمدلترین آنان که دور تو خمیازه میکشند طالبان بخشش!
- ۱۴۹
وَيَا مَنْ عَفْوُهُ أكْثَرُ مِنْ نِقْمَتِهِ،
ای آنکس که بخشش تو از کینهی تو بزرگتر است!
- ۱۵۰
وَيَا مَنْ رِضَاهُ أَوْفَرُ مِنْ سَخَطِهِ،
ای آنکس که خشنودی تو از خشم تو افزونتر است
- ۱۵۱
وَيَا مَنْ تَحَمَّدَ إلَى خَلْقِهِ بِحُسْنِ التَّجاوُزِ ،
ای آنکس که فروتنی نیکو با ستایش مخلوقان خود طلب میکند!
- ۱۵۲
وَيَا مَنْ عَوَّدَ عِبادَهُ قَبُولَ الإنَابَةِ ،
ای خدایا! تو بندگانت را به پذیرش بارهای توبهشان عادت دادهای
- ۱۵۳
وَيَا مَنِ اسْتَصْلَحَ فَاسِدَهُمْ بِالتَّوْبَةِ
ای خدایا! تو فسادشان را از طریق توبه شفا میدهی
- ۱۵۴
وَيَا مَنْ رَضِيَ مِنْ فِعْلِهِمْ بِالْيَسيرِ،
ای خدایا! تو از سهلتر اعمالشان خشنود میشوی
- ۱۵۵
وَيَا مَنْ كَافى قَلِيْلَهُمْ بِالْكَثِيرِ،
ای خدایا! تو بسیار را بجای کمشان پاداش میدهی
- ۱۵۶
وَيَا مَنْ ضَمِنَ لَهُمْ إجَابَةَ الدُّعاءِ،
ای خدایا! تو خود را مسئول دعای آنها ساختهای
- ۱۵۷
وَيَا مَنْ وَعَدَهُمْ عَلَى نَفْسِهِ بِتَفَضُّلِهِ حُسْنَ الْجَزاءِ،
ای خدایا! تو خود را بفضل اختیاری خود متعهد ساختهای تا نیکوترین جزای آنها را دهی
- ۱۵۸
مَا أَنَا بِأَعْصَى مَنْ عَصَاكَ فَغَفَرْتَ لَهُ،
من نه سرکشترین کسی هستم که به تو سرکشی کرده
- ۱۵۹
وَمَا أَنَا بِأَلْوَمِ مَنِ اعْتَذَرَ إلَيْكَ فَقَبِلْتَ مِنْهُ،
و نه سبسے بیشتر تقصیرکار آن کسی که تو بخششاش کردهای، از آنجایی که عذری پذیرفتهای
- ۱۶۰
وَمَا أَنَا بِأَظْلَمِ مَنْ تَابَ إلَيْكَ فَعُدْتَ عَلَيْهِ ،
و نه ستمگرترین کسی که به تو توبه کرده، و تو به سوی وی بازگشتهای
- ۱۶۱
أَتُوبُ إلَيْكَ فِي مَقَامِي هَذَا تَوْبَةَ نَادِم عَلَى مَا فَرَطَ مِنْهُ
من در این ایستادهام خود را توبهی کسی پشیمانسر میدهم بر آنچه از پیش از وی رفته
- ۱۶۲
مُشْفِق مِمَّا اجْتَمَعَ عَلَيْهِ خَالِصِ الْحَيَاءِ مِمَّا وَقَعَ فِيْهِ ،
شتابان، ترسناک از آنچه بر سر وی فرو آمده، پاکیجوییشتاب بر آنچه در آن افتاده
- ۱۶۳
عَالِم بِأَنَّ الْعَفْوَ عَنِ الذَّنْبِ الْعَظِيمِ لاَ يَتَعـاظَمُكَ،
دانا که بخشش گناهان بزرگ برای تو چیز بزرگی نیست
- ۱۶۴
وَأَنَّ التَّجَـاوُزَ عَنِ الإثْمِ الْجَلِيْلِ لا يَسْتَصْعِبُكَ ،
و درگذر از تقصیرهای بزرگ برای تو سخت نیست
- ۱۶۵
وَأَنَّ احْتِمَالَ الْجنَايَاتِ الْفَـاحِشَةِ لا يَتَكَأَّدُكَ،
و تحمل گناهان بزرگ تو را آزار نمیدهد
- ۱۶۶
وَأَنَّ أَحَبَّ عِبَادِكَ إلَيْكَ مَنْ تَرَكَ الاسْتِكْبَارَ عَلَيْكَ،
و مورد دوستتر بندگان تو نزد تو آن کسی است که از تکبر برابر تو خودداری کند
- ۱۶۷
وَجَانَبَ الإِصْرَارَ، وَلَزِمَ الاسْتِغْفَارَ.
و از اصرار کنار کشیده، و بدعای بخشش دست بسته
- ۱۶۸
وَأَنَا أَبْرَأُ إلَيْكَ مِنْ أَنْ أَسْتَكْبِرَ،
من برابر تو از تکبر پاکم
- ۱۶۹
وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ أَنْ أصِـرَّ.
پناه میخواهم از تو بر اصرار
- ۱۷۰
وَأَسْتَغْفِرُكَ لِمَا قَصَّرْتُ فِيهِ ،
از تو بخشش میخواهم برای کوتاهی
- ۱۷۱
وَأَسْتَعِينُ بِكَ عَلَى مَا عَجَزْتُ عَنْهُ.
و از تو مدد میخواهم در عجز
- ۱۷۲
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ
الهی برکت ده بر محمد و آل محمد
- ۱۷۳
وَهَبْ لِي مَا يَجبُ عَلَيَّ لَكَ ،
و از حقی که بر من نزد تو است برائت بخش
- ۱۷۴
وَعَافِنِي مِمَّا أَسْتَوْجِبُهُ مِنْكَ،
و از آنچه بر خود لازم بوده است رهائی ده
- ۱۷۵
وَأجِرْنِي مِمَّا يَخَافُهُ أَهْلُ الإساءَةِ
و مرا پناهگاه ده از آنچه بدکاران از آن میترسند
- ۱۷۶
فَإنَّكَ مَلِيءٌ بِالْعَفْوِ، مَرْجُوٌّ لِلْمَغْفِرَةِ، مَعْرُوفٌ بِالتَّجَاوُزِ ،
تو تنها غافری، امیدوار بخشایش، معروف به حلم
- ۱۷۷
لَيْسَ لِحَاجَتِي مَطْلَبٌ سِوَاكَ ،
نیاز من جز تو دیگر سوی نیست
- ۱۷۸
وَلا لِذَنْبِي غَافِرٌ غَيْرُكَ، َحاشَاكَ
گناه من جز تو دیگری بخشاینده ندارد - ای کاش ممکن باشد
- ۱۷۹
وَلاَ أَخَافُ عَلَى نَفْسِي إلاّ إيَّاكَ
از خود برای خود جز تو کسی سے نمیترسم
- ۱۸۰
إنَّكَ أَهْلُ التَّقْوَى وَأَهْلُ الْمَغْفِرَةِ .
تو شایستهی خشیت، و شایستهی بخشش
- ۱۸۱
صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد،
برکت ده بر محمد و آل محمد
- ۱۸۲
وَاقْض حَاجَتِي وَأَنْجِحْ طَلِبَتِي،
نیاز مرا برآور، دعایم را مستجاب فرما
- ۱۸۳
وَاغْفِرْ ذَنْبِي، وَآمِنْ خَوْفَ نَفْسِيْ
گناهم را بخش و مرا از خود ایمنی بخش
- ۱۸۴
إنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْء قَدِيرٌ
تو بر هر چیز قادری
- ۱۸۵
وَذلِكَ عَلَيْكَ يَسِيرٌ آمِينَ رَبَّ الْعَالَمِينَ .
و این برای تو آسان است. آمین ای پروردگار جهانیان