الصحيفة السجادية - 1
صحیفه سجادیه - 1
۲۳۸ بند منبع: Sahifa al-Sajjadiya
این ترجمه با کمک ماشین انجام شده و در انتظار بازبینی علمی است. متن عربی بالا متن معتبر است.
- ۱
الاوَّلِ بِلا أَوَّل كَانَ قَبْلَهُ،
اول، بدون اینکه اولی پیش از او باشد
- ۲
وَ الاخِر بِلاَ آخِر يَكُونُ بَعْدَهُ
و آخر، بدون اینکه آخری پس از او باشد
- ۳
الَّذِي قَصُرَتْ عَنْ رُؤْيَتِهِ أَبْصَارُ النَّاظِرِينَ
او کسی است کہ دیدگان نگریندگان نمیتوانند او را درک کنند
- ۴
وَ عَجَزَتْ عَنْ نَعْتِهِ أَوهامُ اَلْوَاصِفِينَ
و خیالهای واصفان در توصیف او کوتاه میآید
- ۵
ابْتَدَعَ بِقُدْرَتِهِ الْخَلْقَ اَبتِدَاعَاً،
به قدرت خود، خلقت را از ناپیدایی آفرید
- ۶
وَاخْتَرَعَهُمْ عَلَى مَشِيَّتِهِ اخترَاعاً،
و آنان را بر طبق ارادهاش اختراع کرد
- ۷
ثُمَّ سَلَكَ بِهِمْ طَرِيقَ إرَادَتِهِ،
سپس آنان را بر راه ارادهاش هدایت کرد
- ۸
وَبَعَثَهُمْ فِي سَبِيلِ مَحَبَّتِهِ
و آنان را در راه محبت خود فرستاد
- ۹
لايَمْلِكُونَ تَأخِيراً عَمَا قَدَّمَهُمْ إليْهِ
آنان را قوتی نیست تا آنچه به آنان رسانیده است تاخیر انجام دهند
- ۱۰
وَلا يَسْتَطِيعُونَ تَقَدُّماً إلَى مَا أَخَّرَهُمْ عَنْهُ،
و نه میتوانند به آنچه از آنان باز داشتهاست پیش بروند
- ۱۱
وَ جَعَلَ لِكُلِّ رُوْح مِنْهُمْ
و برای هر نفس از آنان مقرر کرد
- ۱۲
قُوتَاً مَعْلُوماً مَقْسُوماً مِنْ رِزْقِهِ
روزی معلومی که از روزیش سنجیده شده
- ۱۳
لاَ يَنْقُصُ مَنْ زادَهُ نَاقِصٌ،
آنچه افزاید، کسی که میگیرد کاهش نمیدهد
- ۱۴
وَلاَ يَزِيدُ مَنْ نَقَصَ منْهُمْ زَائِدٌ
و آنچه کاهش یافت، کسی که افزاید، اضافہ نمیکند
- ۱۵
ثُمَّ ضَرَبَ لَهُ فِي الْحَيَاةِ أَجَلاً مَوْقُوتاً،
سپس برای او در زندگی اجلی معین قرار داد
- ۱۶
وَ نَصَبَ لَهُ أَمَداً مَحْدُوداً،
و برای او سرانجامی محدود استوار کرد
- ۱۷
يَتَخَطَّأُ إلَيهِ بِأَيَّامِ عُمُرِهِ،
او به سوی آن با روزهای عمرش میرود
- ۱۸
وَيَرْهَقُهُ بِأَعْوَامِ دَهْرِهِ،
و به سوی آن با سالهای پیری خود راننده میشود
- ۱۹
حَتَّى إذَا بَلَغَ أَقْصَى أَثَرِهِ،
تا اینکه به انتهای ردائش برسد
- ۲۰
وَ اسْتَوْعَبَ حِسابَ عُمُرِهِ،
و پیمانه سالهای خود را تمام کند
- ۲۱
قَبَضهُ إلَى ما نَدَبَهُ إلَيْهِ
به آنجا کہ او را فریخواند گرفتار میکند
- ۲۲
مِنْ مَوْفُورِ ثَوَابِهِ أَوْ مَحْذُورِ عِقَابِهِ،
یا به پاداش فراوان خويش یا به عذاب ترسناک خويش
- ۲۳
لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَساءُوا بِمَا عَمِلُوا
تا کہ آنان را که بد کار کردند، بدیشان جزا دهد
- ۲۴
وَ يَجْزِىَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَى
و آنان را که نیکو کار کردند، بهترین پاداش دهد
- ۲۵
عَدْلاً مِنْهُ تَقَدَّسَتْ أَسْمَآؤُهُ،
چنانكه عدل از جانب اوست—مقدس اسماء او
- ۲۶
وَتَظَاهَرَتْ ألاؤُهُ،
و نعمات او آشکار است
- ۲۷
لاَ يُسْأَلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْأَلُونَ
او در کاری سؤال نمیشود، لیکن آنها سؤال خواهند شد
- ۲۸
وَالْحَمْدُ للهِ الَّذِي لَوْ حَبَسَ عَنْ عِبَادِهِ مَعْرِفَةَ
و حمد الله را است، کہ اگر از بندگان خود دانش
- ۲۹
حَمْدِهِ عَلَى مَا أَبْلاَهُمْ مِنْ مِنَنِهِ الْمُتَتَابِعَةِ
ستائش او را برای نعمات پیدرپیاش روک دارد
- ۳۰
وَأَسْبَغَ عَلَيْهِمْ مِن نِعَمِهِ الْمُتَظَاهِرَة
و برکات بسیاری که بر آنها نشاندهاست
- ۳۱
لَتَصرَّفُوا فِي مِنَنِهِ فَلَمْ يَحْمَدُوهُ
آنان نعمات او را بکار میبرند اما او را ستائش نمیکنند
- ۳۲
وَتَوَسَّعُوا فِي رِزْقِهِ فَلَمْ يَشْكُرُوهُ،
و در روزیاش فراخی میجویند، اما سپاس نمیگزارند
- ۳۳
وَلَوْ كَانُوا كَذلِكَ لَخَرَجُوا مِنْ حُدُودِ الانْسَانِيَّةِ
و اگر چنین بودند، حدود انسانیت را طی میکردند
- ۳۴
إلَى حَدِّ الْبَهِيمِيَّةِ،
و به درجهی حیوانیت میرسیدند
- ۳۵
:فَكَانُوا كَمَا وَصَفَ فِي مُحْكَم كِتَابِهِ
و آنان چنان میبودند همانطور که او در کتاب عظیم خود توصیف کرده
- ۳۶
( إنْ هُمْ إلا كَالانْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِيلا )
"آنان جز چون مویشی نیستند، بلکه از راه بیشتر سرگرداناند"
- ۳۷
وَالْحَمْدُ لله عَلَى مَا عَرَّفَنا من نفسه
و تمام حمد الله را برای آنچه از خود شناساند
- ۳۸
وَأَلْهَمَنَا مِنْ شُكْرِهِ
و ما را بر سپاس او الهام داد
- ۳۹
وَفَتَحَ لَنَا من أبوَابِ الْعِلْمِ بِرُبُوبِيّته
و درهای علم به ربوبیت خود برای ما گشود
- ۴۰
وَدَلَّنَا عَلَيْهِ مِنَ الاِخْلاَصِ لَهُ فِي تَوْحِيدِهِ
و هدایتمان به سوی خود کرد به اخلاص در توحید خويش
- ۴۱
وَجَنَّبَنا مِنَ الالْحَادِ وَالشَّكِّ فِي أَمْرِهِ،
و ما را از الحاد و شک در فرمان خود بخشیدار کرد
- ۴۲
حَمْداً نُعَمَّرُ بِهِ فِيمَنْ حَمِدَهُ مِنْ خَلْقِهِ
ستائشی که در میان خالقان خود زندگی کنیم
- ۴۳
وَنَسْبِقُ بِـهِ مَنْ سَبَقَ إلَى رِضَاهُ وَعَفْوِهِ
و آنان را پیش بزنیم که به خوشنودی او شتافتند
- ۴۴
حَمْداً يُضِيءُ لَنَا بِهِ ظُلُمَاتِ الْبَرْزَخِ
ستائشی که برای ما تاریکی قبر را روشن کند
- ۴۵
وَيُسَهِّلُ عَلَيْنَا بِهِ سَبِيلَ الْمَبْعَثِ
و برای ما راه سریر قیامت آسان کند
- ۴۶
وَيُشَرِّفُ بِهِ مَنَازِلَنَا عِنْدَ مَوَاقِفِ الاشْهَادِ
و مقامات ما را در ایستادگاه شهود بزرگ سازد
- ۴۷
يَوْمَ تُجْزَى كُلُّ نَفْس بِمَا كَسَبَتْ وَهُمْ لا يُظْلَمُونَ
در روزی که هر نفس جزای کاری خويش یابد، و ستم نخورند
- ۴۸
(يَوْمَ لاَ يُغْنِي مَوْلىً عَنْ مَوْلىً شَيْئاً وَلاَ هُمْ يُنْصَرُونَ)
"روزی که کوئی خویشاوند دیگری را سود نخواهد رساند، و یاری نخواهند دید"
- ۴۹
حَمْداً يَرْتَفِعُ مِنَّا إلَى أَعْلَى عِلِّيِّينَ
ستائشی که از ما به بلندترین علیّین برآید
- ۵۰
فِي كِتَاب مَرْقُوم يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ،
در کتابی نوشته شده که شهود کنندگان قربشدگان آن باشند
- ۵۱
حَمْداً تَقَرُّ بِهِ عُيُونُنَا إذَا بَرِقَت الابْصَارُ
ستایشی که چشمان ما را شادی بخشد هنگامی که چشمها از ترس خیره شوند
- ۵۲
وَتَبْيَضُّ بِهِ وُجُوهُنَا إذَا اسْوَدَّتِ الابْشَارُ،
و آن که صورتهای ما روشن شود هنگامی که صورتها تاریک گردند
- ۵۳
حَمْداً نُعْتَقُ بِهِ مِنْ أَلِيمِ نار الله
ستایشی که ما را از آتش دردناک خدا رهائی بخشد
- ۵۴
الى كَرِيمِ جِوَارِ اللهِ
به سوی همسایگی شریف خدا
- ۵۵
حَمْداً نُزَاحِمُ بِهِ مَلاَئِكَتَهُ الْمُقَرَّبِينَ
ستایشی که ما را در میان فرشتگان نزدیکش جا میدهد
- ۵۶
وَنُضَامُّ بِـهِ أَنْبِيآءَهُ الْمُـرْسَلِيْنَ
و ما را با پیامبران فرستادهاش متحد میسازد
- ۵۷
فِي دَارِ الْمُقَامَةِ الَّتِي لا تَزُولُ
در سرای پایداری که هرگز مختفی نگردد
- ۵۸
وَمَحَلِّ كَرَامَتِهِ الَّتِي لاَ تَحُولُ
و در جایگاه عزت او که هیچگاه تبدیل نشود
- ۵۹
وَالْحَمْدُ للهِ الَّذِي اخْتَارَ لَنَا مَحَاسِنَ الْخَلْقِ
و ستایش خدایی را که بهترین صورتها را برای ما برگزید
- ۶۰
وَأَجرى عَلَيْنَا طَيِّبَاتِ الرِّزْقِ
و روزی پاکیزه را بر ما روان کرد
- ۶۱
وَجَعَلَ لَنَا الفَضِيلَةَ بِالْمَلَكَةِ عَلَى جَمِيعِ الْخَلْقِ
و ما را بر تمام مخلوقات برتری داد
- ۶۲
فَكُلُّ خَلِيقَتِهِ مُنْقَادَةٌ لَنَا بِقُدْرَتِهِ،
چنانکه تمامی خلق او بر ما تسخیر شدهاند بقدرت او
- ۶۳
وَصَآئِرَةٌ إلَى طَاعَتِنَا بِعِزَّتِهِ
و در اطاعت ما سامع و مطیع شدهاند بعزت او
- ۶۴
وَالْحَمْدُ لله الَّذِي أَغْلَقَ عَنَّا بَابَ الْحَّاجَةِ إلاّ إلَيْهِ
و ستایش خدایی را که درِ حاجت را بر ما بسته به جز به سوی او
- ۶۵
فَكَيْفَ نُطِيقُ حَمْدَهُ أَمْ مَتَى نُؤَدِّي شُكْرَهُ؟ لا، مَتى؟
پس چگونه توانیم ستایش او را تحمل کنیم و کی سپاسگزاری او را بجا آوریم؟ هرگز، کی؟
- ۶۶
وَالْحَمْدُ للهِ الَّذِي رَكَّبَ فِينَا آلاَتِ الْبَسْطِ
و ستایش خدایی را که وسایل توسع را در ما قرار داد
- ۶۷
وَجَعَلَ لَنَا أدَوَاتِ الْقَبْضِ،
و ما را ابزارهای انقباض فراهم کرد
- ۶۸
وَمَتَّعَنا بِاَرْواحِ الْحَياةِ
و ما را به روحهای زندگانی شادمان کرد
- ۶۹
وَأثْبَتَ فِينَا جَوَارِحَ الْأعْمَال
و اعضای عمل را در میان ما استحکام بخشید
- ۷۰
وَغَذَّانَا بِطَيِّبَاتِ الرِّزْقِ ،
و ما را به روزی پاکیزه بخورانید
- ۷۱
وَأغْنانَا بِفَضْلِهِ
و ما را به بخشش خود بینیاز کرد
- ۷۲
وَأقْنانَا بِمَنِّهِ
و ما را به لطف خود بسنده فرمود
- ۷۳
ثُمّ أَمَرَنَا لِيَخْتَبِرَ طاعَتَنَا،
سپس ما را به آزمایش اطاعت خود فرمان داد
- ۷۴
وَنَهَانَا لِيَبْتَلِيَ شُكْرَنَا
و ما را از آزمایش شکرگزاری خود منع فرمود
- ۷۵
فَخَالَفْنَا عَنْ طَرِيْقِ أمْرِهِ
لیکن ما بر راه فرمان او مخالفت کردیم
- ۷۶
وَرَكِبْنا مُتُونَ زَجْرهِ
و ما بر پشت نواهیش سوار شدیم
- ۷۷
فَلَم يَبْتَدِرْنابِعُقُوبَتِه وَلَمْ يُعَاجِلْنَا بِنِقْمَتِهِ
اما او ما را به عذاب خود تعجیل نکرد و بر ما انتقام نگرفت
- ۷۸
بَلْ تَانَّانا بِرَحْمَتِهِ تَكَرُّماً، وَانْتَظَرَ مُراجَعَتَنَا بِرَأفَتِهِ حِلْماً.
بلکه با رحمت خود ما را مهلت داد و با شفقت صبرانه منتظر بازگشت ما بود
- ۷۹
وَالْحَمْدُ للهِ الَّذِي دَلَّنَاعَلَى التَّوْبَةِ
و ستایش خدایی را که ما را به توبه راهنمایی کرد
- ۸۰
الَّتِي لَمْ نُفِدْهَا إلاّ مِنْ فَضْلِهِ،
که ما آن را جز به لطف او حاصل نمیکردیم
- ۸۱
فَلَوْ لَمْ نَعْتَدِدْ مِنْ فَضْلِهِ إلاّ بِهَا
اگر از نعمت او جز این چیزی نشمریم
- ۸۲
لَقَدْ حَسُنَ بَلاؤُهُ عِنْدَنَا،
براستی آزمایش او برای ما نیکو است
- ۸۳
وَ جَلَّ إحْسَانُهُ إلَيْنَا،
و احسان او بر ما بزرگ است
- ۸۴
وَ جَسُمَ فَضْلُهُ عَلَيْنَا
و فضل او بر ما بسیار است
- ۸۵
فَمَا هكذا كَانَتْ سُنَّتُهُ فِي التَّوْبَةِ لِمَنْ كَانَ قَبْلَنَا
زیرا چنین عادت او در توبه با آنانی نبود که پیش از ما بودند
- ۸۶
لَقَدْ وَضَعَ عَنَّا مَا لا طَاقَةَ لَنَا بِهِ،
بیشک او از ما برداشت آنچه را که ما طاقت برش نداشتیم
- ۸۷
وَلَمْ يُكَلِّفْنَا إلاّ وُسْعاً،
و بر ما تنها آنچه را بار کرد که در طاقت ما است
- ۸۸
وَ لَمْ يُجَشِّمْنَا إلاّ يُسْراً
و ما را به جز آسانی بار نکرد
- ۸۹
وَلَمْ يَدَعْ لاَحَـد مِنَّا حُجَّةً وَلاَ عُذْراً
و حجت و عذر برائے هیچیک از ما باقی نگذاشت
- ۹۰
فَالْهَالِكُ مِنَّا مَنْ هَلَكَ عَلَيْهِ
پس تهلکشدگان ما وه است که بر علیه او هلاک شود
- ۹۱
وَ السَّعِيدُ مِنَّا مَنْ رَغِبَ إلَيْهِ
و خوشبخت ما وه است که بر علیه او رغبت کند
- ۹۲
وَ الْحَمْد للهِ بِكُلِّ مَا حَمِدَهُ بِهِ
و ستایش خدایی را به هر ستایشی که
- ۹۳
أدْنَى مَلائِكَتِهِ إلَيْهِ
نزدیکترین فرشتگان او به او
- ۹۴
وَ أَكْرَمُ خَلِيقَتِهِ عَلَيْهِ
و نیکوترین مخلوقات او از او
- ۹۵
وَأرْضَى حَامِدِيْهِ لَدَيْهِ
و خوشایندترین ستایشگران او نزد او
- ۹۶
حَمْداً يَفْضُلُ سَآئِرَ الْحَمْدِ
ستایشی که از تمام ستایشها برتر است
- ۹۷
كَفَضْلِ رَبِّنا عَلَى جَمِيعِ خَلْقِهِ
چنان برتری که پروردگار ما بر تمام خلقش دارد
- ۹۸
ثُمَّ لَهُ الْحَمْدُ مَكَانَ كُلِّ نِعْمَة لَهُ عَلَيْنَا
پس ستایش او در جای هر نعمتی که ما را دادهاست
- ۹۹
وَ عَلى جَمِيعِ عِبَادِهِ الْمَاضِينَ وَالْبَاقِينَ
و بر تمام بندگان او، گذشتهاه و باقیمانده
- ۱۰۰
عَدَدَ مَا أَحَاطَ بِهِ عِلْمُهُ مِنْ جَمِيعِ الْاشْيَآءِ
به عدد آنچه علم او احاطه کرده از تمام چیزها
- ۱۰۱
وَ مَكَانَ كُلِّ وَاحِدَة مِنْهَا عَدَدُهَا أَضْعافَاً مُضَاعَفَةً أَبَداً سَرْمَداً إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ
و به جای هر یک از آنان بارها و بارها، تا ابد، بیپایان، تا روز قیامت
- ۱۰۲
حَمْداً لاَ مُنْتَهَى لِحَدِّهِ
ستایشی بیحد و بینهایت
- ۱۰۳
وَ لا حِسَابَ لِعَدَدِهِ
بیشمار در تعداد
- ۱۰۴
وَ لاَ مَبْلَغَ لِغَايَتِهِ
ناقابل رسیدن در منزل
- ۱۰۵
وَ لا انْقِطَاعَ لاَمَدِهِ
بیپایان در مدت
- ۱۰۶
حَمْدَاً يَكُونُ وُصْلَةً إلَى طَاعَتِهِ وَعَفْوِهِ
ستایشی که وسیلهای برای اطاعت و بخشش او باشد
- ۱۰۷
وَ سَبَباً إلَى رِضْوَانِهِ
و سبب رضای او
- ۱۰۸
وَذَرِيعَةً إلَى مَغْفِرَتِهِ
و راه بخشش او
- ۱۰۹
وَ طَرِيقاً إلَى جَنَّتِهِ
و گذرگاه به بهشت او
- ۱۱۰
وَخَفِيْراً مِنْ نَقِمَتِهِ
و سپر از غضب او
- ۱۱۱
وَ أَمْناً مِنْ غَضَبِهِ
و امان از خشم او
- ۱۱۲
وَ ظَهِيْراً عَلَى طَاعَتِهِ
و یاور در اطاعت او
- ۱۱۳
وَ حَاجِزاً عَنْ مَعْصِيَتِهِ
و بند در مخالفت با او
- ۱۱۴
وَعَوْناً عَلَى تَأدِيَةِ حَقِّهِ وَ وَظائِفِهِ
و پشتیبانی در انجام حق و فرائض او
- ۱۱۵
حَمْداً نَسْعَدُ بِهِ فِي السُّعَدَاءِ مِنْ أَوْلِيَآئِهِ
ستایشی که به وسیلهی آن ما میان دوستان خوشبخت او باشیم
- ۱۱۶
وَنَصِيرُ بِهِ فِي نَظْمِ الشُّهَدَاءِ بِسُيُوفِ أَعْدَائِهِ
و به وسیلهی آن با شهدا در صف دشمنان او پیوندیم، به شمشیرهای دشمنان او
- ۱۱۷
إنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيدٌ
او بیگمان سزاوار ستایش و محافظ است
- ۱۱۸
أَلْحَمْدُ للهِ
ستایش خدا کو رسد
- ۱۱۹
الاوَّلِ بِلا أَوَّل كَانَ قَبْلَهُ،
آغازیاب بیآغاز پیش از خود
- ۱۲۰
وَ الاخِر بِلاَ آخِر يَكُونُ بَعْدَهُ
پایانبخش بیپایان پس از خود
- ۱۲۱
،الَّذِي قَصُرَتْ عَنْ رُؤْيَتِهِ أَبْصَارُ النَّاظِرِينَ
چشمان بینندهگان از دیدن او ناتوان است
- ۱۲۲
وَ عَجَزَتْ عَنْ نَعْتِهِ أَوهامُ اَلْوَاصِفِينَ
وهم واصفان از توصیف او عاجز است
- ۱۲۳
ابْتَدَعَ بِقُدْرَتِهِ الْخَلْقَ اَبتِدَاعَاً،
او مخلوقات را به قدرت خود آفرید با آفرینشی
- ۱۲۴
وَاخْتَرَعَهُمْ عَلَى مَشِيَّتِهِ اخترَاعاً،
آنان را به ارادهی خود صورت داد به صورتدهی
- ۱۲۵
ثُمَّ سَلَكَ بِهِمْ طَرِيقَ إرَادَتِهِ،
سپس آنان را در مسیر رغبت خود راهاندازی کرد
- ۱۲۶
وَبَعَثَهُمْ فِي سَبِيلِ مَحَبَّتِهِ
آنان را در راه محبت خود روانه کرد
- ۱۲۷
لايَمْلِكُونَ تَأخِيراً عَمَا قَدَّمَهُمْ إليْهِ
نمیتوانند از آنچه که به آن فرستاده است بازماندگی کنند
- ۱۲۸
وَلا يَسْتَطِيعُونَ تَقَدُّماً إلَى مَا أَخَّرَهُمْ عَنْهُ،
نه میتوانند بسوی آنچه که از آن بازداشته است پیش روند
- ۱۲۹
وَ جَعَلَ لِكُلِّ رُوْح مِنْهُمْ
او برای هر روح از روزی خود معیّن کرد
- ۱۳۰
قُوتَاً مَعْلُوماً مَقْسُوماً مِنْ رِزْقِهِ
غذایی شناختهشده و تقسیمشده
- ۱۳۱
لاَ يَنْقُصُ مَنْ زادَهُ نَاقِصٌ،
کسی کاهشدهنده نمیتواند آنان را که خدا افزایش میدهد کاهش دهد
- ۱۳۲
وَلاَ يَزِيدُ مَنْ نَقَصَ منْهُمْ زَائِدٌ
و نه افزایشدهندهای میتواند آنان را که خدا کاهش میدهد افزایش دهد
- ۱۳۳
ثُمَّ ضَرَبَ لَهُ فِي الْحَيَاةِ أَجَلاً مَوْقُوتاً،
سپس برای هر روح سرانجام معیّن در زندگی نهاد
- ۱۳۴
وَ نَصَبَ لَهُ أَمَداً مَحْدُوداً،
برای هر یکی پایان مشخصی بنهاد
- ۱۳۵
يَتَخَطَّأُ إلَيهِ بِأَيَّامِ عُمُرِهِ،
او در روزهای مدت خود به سوی آن راهرو میشود
- ۱۳۶
وَيَرْهَقُهُ بِأَعْوَامِ دَهْرِهِ،
در سالهای زمان خود به آن میرسد
- ۱۳۷
حَتَّى إذَا بَلَغَ أَقْصَى أَثَرِهِ،
سپس هنگامی که آخرین قدم او برداشته شود
- ۱۳۸
وَ اسْتَوْعَبَ حِسابَ عُمُرِهِ،
و حساب مدت خود را آغوش فشارد
- ۱۳۹
قَبَضهُ إلَى ما نَدَبَهُ إلَيْهِ
خدا او را به سوی پاداش فراوان میگیرد
- ۱۴۰
مِنْ مَوْفُورِ ثَوَابِهِ أَوْ مَحْذُورِ عِقَابِهِ،
یا عذاب شدید که به آن او را فرا خواندگی است
- ۱۴۱
لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَساءُوا بِمَا عَمِلُوا
تا بدین سان آنانی که بدی کردند جزا دهد بر آنچه کردند
- ۱۴۲
وَ يَجْزِىَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَى
و آنانی که نیکی کردند به نیکی جزا دهد
- ۱۴۳
عَدْلاً مِنْهُ تَقَدَّسَتْ أَسْمَآؤُهُ،
به عنوان عدالت از طرف او، مقدس باشند نامهای او
- ۱۴۴
وَتَظَاهَرَتْ ألاؤُهُ،
و ظاهر باشند نعمتهای او
- ۱۴۵
لاَ يُسْأَلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْأَلُونَ
"او پاسخگو نیست دربارهی آنچه میکند و ایشان پاسخگو هستند"
- ۱۴۶
وَالْحَمْدُ للهِ الَّذِي لَوْ حَبَسَ عَنْ عِبَادِهِ مَعْرِفَةَ
ستایش خدا را رسد، که اگر او از بندگان خود علم بازداشت
- ۱۴۷
حَمْدِهِ عَلَى مَا أَبْلاَهُمْ مِنْ مِنَنِهِ الْمُتَتَابِعَةِ
تا که بر مهربانیهای ناقطع که به وسیلهی آن آنان را آزمایش کرد
- ۱۴۸
وَأَسْبَغَ عَلَيْهِمْ رمِنْ نِعَمِهِ الْمُتَظَاهِرَة
و نعمتهای آشکار که بر آنان ریخت
- ۱۴۹
لَتَصرَّفُوا فِي مِنَنِهِ فَلَمْ يَحْمَدُوهُ
در مهربانیهای او حرکت مینمودند بدون ستایش او
- ۱۵۰
وَتَوَسَّعُوا فِي رِزْقِهِ فَلَمْ يَشْكُرُوهُ،
و خود را در روزی او گسترانیدهاند بدون سپاس او
- ۱۵۱
وَلَوْ كَانُوا كَذلِكَ لَخَرَجُوا مِنْ حُدُودِ الانْسَانِيَّةِ
اگر چنین بود، آنان از حدود انسانیت فراتر رفته بودند
- ۱۵۲
إلَى حَدِّ الْبَهِيمِيَّةِ،
به سوی حیوانیت
- ۱۵۳
:فَكَانُوا كَمَا وَصَفَ فِي مُحْكَم كِتَابِهِ
و همچون آنچه او در متن محکم کتابش وصف کرده است، شده بودند:
- ۱۵۴
( إنْ هُمْ إلا كَالانْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِيلا )
"آنان نه چیزی جز مویشی نیستند، بلکه از راه بیشتر گمراه شدهاند" (25:46)
- ۱۵۵
وَالْحَمْدُ لله عَلَى مَا عَرَّفَنا من نفسه
تحمید خدای را، براي آن که شناخت حقیقی خود را به ما عطا فرموده،
- ۱۵۶
وَأَلْهَمَنَا مِنْ شُكْرِهِ
و سپاسگذاریای که در ما الهام فرمود تا آن را به او تقدیم کنیم،
- ۱۵۷
وَفَتَحَ لَنَا من أبوَابِ الْعِلْمِ بِرُبُوبِيّته
و درهايی که براي شناخت خداییاش برای ما بگشود،
- ۱۵۸
وَدَلَّنَا عَلَيْهِ مِنَ الاِخْلاَصِ لَهُ فِي تَوْحِيدِهِ
و اخلاصی که در توحید او به آن رهنمون ساخت،
- ۱۵۹
وَجَنَّبَنا مِنَ الالْحَادِ وَالشَّكِّ فِي أَمْرِهِ،
و انحراف و شك در امر او را كه ما را از آن روگردان كرد؛
- ۱۶۰
حَمْداً نُعَمَّرُ بِهِ فِيمَنْ حَمِدَهُ مِنْ خَلْقِهِ
سپاسی كه از سبب آن ما را در میان ستایشگران خود درازمدت زندگی بخشد،
- ۱۶۱
وَنَسْبِقُ بِـهِ مَنْ سَبَقَ إلَى رِضَاهُ وَعَفْوِهِ
و به سويان پيش رويدهای كه به سوي رضا و آمرزش خود رفتهاند، برسيم؛
- ۱۶۲
حَمْداً يُضِيءُ لَنَا بِهِ ظُلُمَاتِ الْبَرْزَخِ
سپاسی كه براي ما ظلمات برزخ را روشن سازد،
- ۱۶۳
وَيُسَهِّلُ عَلَيْنَا بِهِ سَبِيلَ الْمَبْعَثِ
و براي ما راه قيامت را آسان کند،
- ۱۶۴
وَيُشَرِّفُ بِهِ مَنَازِلَنَا عِنْدَ مَوَاقِفِ الاشْهَادِ
و مقامهای ما را در جايگاههای شاهدان بالا برد
- ۱۶۵
يَوْمَ تُجْزَى كُلُّ نَفْس بِمَا كَسَبَتْ وَهُمْ لا يُظْلَمُونَ
"روزی كه هر نفس از آنچه كسب كرده است، جزای داده شود - ستم نديدهاند" (45:21)؛
- ۱۶۶
(يَوْمَ لاَ يُغْنِي مَوْلىً عَنْ مَوْلىً شَيْئاً وَلاَ هُمْ يُنْصَرُونَ)
"روزی كه آقا هيچ نفع به عاملی ندهد، و یاری نخواهند شد" (44:41)؛
- ۱۶۷
حَمْداً يَرْتَفِعُ مِنَّا إلَى أَعْلَى عِلِّيِّينَ
سپاسی كه از ما به سوی علیون اعلیٰ بالا رفتد
- ۱۶۸
فِي كِتَاب مَرْقُوم يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ،
"در کتابی محفوظ، شاهدان آن کسانی كه بر قرب دارند" (83:20-21)،
- ۱۶۹
حَمْداً تَقَرُّ بِهِ عُيُونُنَا إذَا بَرِقَت الابْصَارُ
سپاسی که چشمان ما آرام یابند هنگامیكه دیدهها خیرهاند،
- ۱۷۰
وَتَبْيَضُّ بِهِ وُجُوهُنَا إذَا اسْوَدَّتِ الابْشَارُ،
و چهرههای ما سفید شوند هنگامیكه پوستها سیاه شوند،
- ۱۷۱
حَمْداً نُعْتَقُ بِهِ مِنْ أَلِيمِ نار الله
سپاسی كه از سبب آن ما را از آتش دردناك خدا رهايی دهد
- ۱۷۲
الى كَرِيمِ جِوَارِ اللهِ
و در همسايگی سخی خدا در آئيم،
- ۱۷۳
حَمْداً نُزَاحِمُ بِهِ مَلاَئِكَتَهُ الْمُقَرَّبِينَ
سپاسی كه ما را از فرشتگان برتر به سبک راندد
- ۱۷۴
وَنُضَامُّ بِـهِ أَنْبِيآءَهُ الْمُـرْسَلِيْنَ
و پيامبران و رسولان را پيوند یابيم،
- ۱۷۵
فِي دَارِ الْمُقَامَةِ الَّتِي لا تَزُولُ
در خانهای قرار و دوام كه نقلشدن ندارد،
- ۱۷۶
وَمَحَلِّ كَرَامَتِهِ الَّتِي لاَ تَحُولُ
جاي سخاوت خدا كه تبديل نشود.
- ۱۷۷
وَالْحَمْدُ للهِ الَّذِي اخْتَارَ لَنَا مَحَاسِنَ الْخَلْقِ
تحمید خداییای که براي ما نيكوترین صفات خلقت را برگزيد،
- ۱۷۸
وَأَجرى عَلَيْنَا طَيِّبَاتِ الرِّزْقِ
و چيزهای خوشايند روزی را بما بخشيد،
- ۱۷۹
وَجَعَلَ لَنَا الفَضِيلَةَ بِالْمَلَكَةِ عَلَى جَمِيعِ الْخَلْقِ
و برای ما بر تمام خلقت سروری را معين فرمود؛
- ۱۸۰
فَكُلُّ خَلِيقَتِهِ مُنْقَادَةٌ لَنَا بِقُدْرَتِهِ،
هر يک از خلائق او از طريق قدرت او به ما تسليم است
- ۱۸۱
وَصَآئِرَةٌ إلَى طَاعَتِنَا بِعِزَّتِهِ
و از طريق قوّت او به اطاعت ما درمیآيد.
- ۱۸۲
وَالْحَمْدُ لله الَّذِي أَغْلَقَ عَنَّا بَابَ الْحَّاجَةِ إلاّ إلَيْهِ
تحمید خداییای که براي ما دروازهی احتياج را بسته، جز به سوی او؛
- ۱۸۳
فَكَيْفَ نُطِيقُ حَمْدَهُ أَمْ مَتَى نُؤَدِّي شُكْرَهُ؟ لا، مَتى؟
پس چگونه بايد او را تحمید کنيم؟ کی میتوانيم سپاسگذار باشيم؟ البته کی؟
- ۱۸۴
وَالْحَمْدُ للهِ الَّذِي رَكَّبَ فِينَا آلاَتِ الْبَسْطِ
تحمید خداییای که در ما اعضای تشريح را نهاد،
- ۱۸۵
وَجَعَلَ لَنَا أدَوَاتِ الْقَبْضِ،
و براي ما عوامل انقباض را معين فرمود،
- ۱۸۶
وَمَتَّعَنا بِاَرْواحِ الْحَياةِ
و ما را از روحهای زندگی بهرهمند ساخت،
- ۱۸۷
وَأثْبَتَ فِينَا جَوَارِحَالاعْمَال
و در ما اعضای کردار را استوار کرد،
- ۱۸۸
وَغَذَّانَا بِطَيِّبَاتِ الرِّزْقِ ،
و ما را از چيزهای خوشايند روزی تغذیه کرد،
- ۱۸۹
وَأغْنانَا بِفَضْلِهِ
و ما را از احتياج به وسيلهی نعمت خود آزاد کرد،
- ۱۹۰
وَأقْنانَا بِمَنِّهِ
و ما را براي مال و ثروت از طريق لطف خود دار ساخت.
- ۱۹۱
ثُمّ أَمَرَنَا لِيَخْتَبِرَطاعَتَنَا،
سپس او ما را امر فرمود تا اطاعت ما را آزمايد
- ۱۹۲
وَنَهَانَا لِيَبْتَلِيَ شُكْرَنَا فَخَالَفْنَا عَنْ طَرِيْقِ أمْرِهِ
و ما را منع کرد تا شکرگذاری ما را بیازماید۔ لذا ما بر خلاف راه امرهای او پيش رفتيم
- ۱۹۳
وَرَكِبْنا مُتُونَ زَجْرهِ ِ
و بر پشت هشدارهای او سوارشدیم.
- ۱۹۴
فَلَم يَبْتَدِرْنابِعُقُوبَتِه وَلَمْ يُعَاجِلْنَا بِنِقْمَتِهِ
اما او ما را بر عذاب خود عجله ندادند، نه بر انتقام خود تندرو کرد،
- ۱۹۵
بَلْ تَانَّانا بِرَحْمَتِهِ تَكَرُّماً، وَانْتَظَرَ مُراجَعَتَنَا بِرَأفَتِهِ حِلْماً.
بلکه در رحمت خود با آرامگی و سخاوت ما را بتدریج پیش برد، و در حلم خود انتظار بازگشت ما را کشاند.
- ۱۹۶
وَالْحَمْدُ للهِ الَّذِي دَلَّنَاعَلَى التَّوْبَةِ
تحمید خداییای که براي ما راه توبه را نمايان کرد،
- ۱۹۷
الَّتِي لَمْ نُفِدْهَا إلاّ مِنْ فَضْلِهِ،
کَه آن را جز از طريق سخاوت او ندانسته بوديم.
- ۱۹۸
فَلَوْ لَمْ نَعْتَدِدْ مِنْ فَضْلِهِ
اگر ما کوئی چيزی به حساب نعمت او نداشتيم
- ۱۹۹
إلاّ بِهَالَقَدْ حَسُنَ بَلاؤُهُ عِنْدَنَا،
جز اين، آزمايش او ما را نيك بود،
- ۲۰۰
وَ جَلَّ إحْسَانُهُ إلَيْنَا،
و احسان او به ما بسيار.
- ۲۰۱
وَ جَسُمَ فَضْلُهُ عَلَيْنَا
احسان او بر ما بسیار فراوان است.
- ۲۰۲
فَمَا هكذا كَانَتْ سُنَّتُهُ فِي التَّوْبَةِ
چنانکه توبه از عادت او نبوده است.
- ۲۰۳
لِمَنْ كَانَ قَبْلَنَا
با آنانی کہ پیش از ما بودند.
- ۲۰۴
لَقَدْ وَضَعَ عَنَّا
او از ما برداشت کرده است
- ۲۰۵
مَا لا طَاقَةَ لَنَا بِهِ،
"آنچہ ما را طاقت ندارد" (۲:۲۸۶)،
- ۲۰۶
وَلَمْ يُكَلِّفْنَا إلاّ وُسْعاً،
ما را تنہا بہ اندازہ توانائی ما تکلیف داده است،
- ۲۰۷
وَ لَمْ يُجَشِّمْنَا إلاّ يُسْراً
بر ما نیافزوده جز سہولت است،
- ۲۰۸
وَلَمْ يَدَعْ لاَحَـد مِنَّا حُجَّةً وَلاَ عُذْراً
و ہیچیک از ما را با عذر یا بہانه نگذاشته است.
- ۲۰۹
فَالْهَالِكُ مِنَّا مَنْ هَلَكَ عَلَيْهِ
پس ہلاک شونده از ما وہی است کہ علیرغم او ہلاک شود.
- ۲۱۰
وَ السَّعِيدُ مِنَّا مَنْرَغِبَ إلَيْهِ
و خوشبخت از ما وہی است کہ او را طلب نماید.
- ۲۱۱
وَ الْحَمْد للهِ بِكُلِّ مَا حَمِدَهُ بِهِ
و حمد خدایا برائے تمام ستایشهای
- ۲۱۲
أدْنَى مَلائِكَتِهِ إلَيْهِ
فرشتگان نزدیک به او،
- ۲۱۳
وَ أَكْرَمُ خَلِيقَتِهِ عَلَيْهِ
مخلوقات بزرگتر در نظر او،
- ۲۱۴
وَأرْضَىحَامِدِيْهِ لَدَيْهِ
و ستایشگران پسندیده به او؛
- ۲۱۵
حَمْداً يَفْضُلُ سَآئِرَ الْحَمْدِ
ستایشی کہ بر دیگر ستایشها برتری یابد
- ۲۱۶
كَفَضْلِ رَبِّنا عَلَى جَمِيعِ خَلْقِهِ
چنان که خداوند بر تمام مخلوقات خود برتری دارد.
- ۲۱۷
ثُمَّ لَهُ الْحَمْدُ
پس حمد برائے او است،
- ۲۱۸
مَكَانَ كُلِّ نِعْمَة لَهُ عَلَيْنَا
بہ جای ہر احسان او بر ما
- ۲۱۹
وَ عَلى جَمِيعِ عِبَادِهِ الْمَاضِينَ وَالْبَاقِينَ
و بر تمام بندگان او، گذشتگان و باقیماندگان،
- ۲۲۰
عَدَدَ مَا أَحَاطَ بِهِ عِلْمُهُ مِنْ جَمِيعِالاشْيَآءِ
بہ تعداد ہمه چیزی کہ علم او آن را فرا میگیرد،
- ۲۲۱
وَ مَكَانَ كُلِّ وَاحِدَة مِنْهَا عَدَدُهَا
و بہ جای ہر یک از احسانهای او،
- ۲۲۲
أَضْعافَاً مُضَاعَفَةً أَبَداً سَرْمَداً إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ
تعدادشان دو برابر و دو برابر ہمیشہ و تا ابد، تا روز قیامت؛
- ۲۲۳
حَمْداً لاَ مُنْتَهَى لِحَدِّهِ
ستایشی کہ حدش پایانی ندارد،
- ۲۲۴
وَ لا حِسَابَ لِعَدَدِهِ
کہ شمارش بیحساب است،
- ۲۲۵
وَ لاَ مَبْلَغَ لِغَايَتِهِ
کہ حدش به دست ناپذیر است،
- ۲۲۶
وَ لا انْقِطَاعَ لاَمَدِهِ
کہ پایاناش قطع ناپذیر است؛
- ۲۲۷
حَمْدَاً يَكُونُ وُصْلَةً إلَى طَاعَتِهِ وَعَفْوِهِ
ستایشی کہ وسیله طاعت او و رحمت او شود،
- ۲۲۸
وَ سَبَباً إلَى رِضْوَانِهِ
و رابطه رضای او باشد،
- ۲۲۹
وَذَرِيعَةً إلَى مَغْفِرَتِهِ
و وسیله بخشش او،
- ۲۳۰
وَ طَرِيقاً إلَى جَنَّتِهِ
و راه به بهشت او،
- ۲۳۱
وَخَفِيْراً مِنْ نَقِمَتِهِ
و محافظ از عذاب او،
- ۲۳۲
وَ أَمْناً مِنْ غَضَبِهِ
و امان از خشم او،
- ۲۳۳
وَ ظَهِيْراً عَلَى طَاعَتِهِ
و یاری در اطاعت او،
- ۲۳۴
وَ حَاجِزاً عَنْ مَعْصِيَتِهِ
و سد در نافرمانی او باشد،
- ۲۳۵
وَعَوْناً عَلَى تَأدِيَةِ حَقِّهِ وَ وَظائِفِهِ
و یاری در انجام حق او و وظائف او؛
- ۲۳۶
حَمْداً نَسْعَدُ بِهِ فِي السُّعَدَاءِ مِنْ أَوْلِيَآئِهِ
ستایشی کہ ما را خوشبخت کند میان دوستان خوشبخت او،
- ۲۳۷
وَنَصِيرُ بِهِ فِي نَظْمِ الشُّهَدَآءِ بِسُيُوفِ أَعْدَائِهِ
و ما را درآورد میان صفوف شہدائی کہ شمشیرهای دشمنان او انھا را شہید کرده است.
- ۲۳۸
إنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيدٌ
او دوستی است، قابل ستایش!