صحیفه سجادیه - 31

وَيَا مَنْ لاَ يُجَاوِزُهُ رَجَاءُ الرَّاجِينَ ،

wa yā man lā yujāwizuhū rajā’u ar-rājīn,

ای کسی که امید امیدواران از تو نمی‌گذرد

وَيَا مَنْ لاَ يَضِيعُ لَدَيْهِ أَجْرُ الْمُحْسِنِينَ،

wa yā man lā yaḍī‘u ladayhī ajru al-muḥsinīn,

ای کسی که ثواب نیکوکاران نزد تو ضایع نمی‌شود

وَيَا مَنْ هُوَ مُنْتَهَى خَوْفِ الْعَابِدِيْنَ،

wa yā man huwa muntahā khawfi al-‘ābidīn,

ای کسی که بخش آخرین خوف پرستشگران هستی

وَيَا مَنْ هُوَ غَايَةُ خَشْيَةِ الْمُتَّقِينَ.

wa yā man huwa ghāyatu khashyati al-muttaqīn.

ای کسی که مقصد تقوای متقیان هستی

هَذا مَقَامُ مَنْ تَدَاوَلَتْهُ أَيْدِي الذُّنُوبِ ،

Hadhā maqāmu man tadāwalathu aydī adh-dhunūb,

این محل کسی است که دستان گناه او را تبدیل کردند

وَقَادَتْهُ أَزِمَّةُ الْخَطَايَا ،

wa qādat-hu azimmatu al-khaṭāyā,

و لگام خطاها او را هدایت کردند

وَاسْتَحْوَذَ عَلَيْهِ الشَّيْطَانُ،

wa istaḥwadha ‘alayhi ash-shayṭān,

و شیطان بر او دست یافت

فَقَصَّرَ عَمَّا أَمَرْتَ بِهِ تَفْرِيطَاً،

fa-qaṣṣara ‘ammā amarta bihī tafrīṭā,

پس کوتاهی کرد در آنچه تو فرمودی به غفلت

وَتَعَاطى مَا نَهَيْتَ عَنْهُ تَغْرِيراً،

wa ta‘āṭā mā nahayta ‘anhu taghrīrā,

و مرتکب شد آنچه تو نهی کردی به فریب

كَالْجاهِلِ بِقُدْرَتِكَ عَلَيْهِ،

ka-al-jāhili bi-qudratika ‘alayh,

چنان‌که کسی که بی‌خبر از قدرت تو بر او است

أَوْ كَالْمُنْكِرِ فَضْلَ إحْسَانِكَ إلَيْهِ،

aw ka-al-munkiri faḍla iḥsānika ilayh,

یا چنان‌که کسی که انکار کند لطف مهربانی تو بر خود

حَتَّى إذَا انْفَتَحَ لَهُ بَصَرُ الْهُدَى،

Ḥattā idhā infataḥa lahū baṣaru al-hudā,

تا هنگامی‌که بصیرت هدایت بر او گشود

وَتَقَشَّعَتْ عَنْهُ سَحَائِبُ الْعَمَى أَحْصَى مَا ظَلَمَ بِهِ نَفْسَهُ،

wa taqashsha‘at ‘anhu saḥā’ibu al-‘amā aḥṣā mā ẓalama bihī nafsah,

و غشاوت کوری از او برداشت شد، آن‌چه بر نفس خود ستم کرده بود شمرد

وَفَكَّرَ فِيمَا خَالَفَ بِهِ رَبَّهُ،

wa fakkara fīmā khālafā bihī Rabbah,

و تدبر کرد در آنچه رب خود را مخالفت کرده بود

فَرَأى كَبِيْرَ عِصْيَانِهِ كَبِيْراً، وَجَلِيل مُخَالَفَتِهِ جَلِيْلاً،

Fa-ra’ā kabīra ‘iṣyānihī kabīrā, wa jalīla mukhālafatihī jalīlā,

پس ديد عظمت معصیت خود را عظیم و بزرگی خلاف‌ورزی خود را بزرگ

فَأَقْبَلَ نَحْوَكَ مُؤَمِّلاً لَكَ، مُسْتَحْيِيَاً مِنْكَ،

Fa-aqbala naḥwaka mu’ammilan lak, mustaḥyiyan mink,

پس توبه کرد سوی تو آمیدوار به تو و شرمنده پیش تو

وَوَجَّهَ رَغْبَتَهُ إلَيْكَ ثِقَةً بِكَ،

wa wajjaha raghbatuhū ilayka thiqatan bik,

و رغبت خود را سوی تو معطوف کرد متکل بر تو

فَأَمَّكَ بِطَمَعِهِ يَقِيناً، وَقَصَدَكَ بِخَوْفِهِ إخْلاَصَاً،

Fa-ammakā bi-ṭama‘ihī yaqīnā, wa qaṣadaka bi-khawfihī ikhlāṣā,

پس قصد تو کرد به طمع خود با یقین و نیت تو کرد به خوف خود با اخلاص

قَدْ خَلاَ طَمَعُهُ مِنْ كُلِّ مَطْمُوع فِيهِ غَيْرِكَ،

Qad khalā ṭama‘uhū min kulli maṭmū‘in fīhi ghayrik,

پس طمع او تهی شد از هر مطمع غیر تو

وَأَفْرَخَ رَوْعُهُ مِنْ كُلِّ مَحْذُور مِنْهُ سِوَاكَ،

wa afrakha raw‘uhū min kulli maḥdhūrin minhu siwāk,

و رعب او آرام یافت از هر مخوف غیر تو

فَمَثَّلَ بَيْنَ يَدَيْـكَ مُتَضَرِّعـاً،

Fa-maththala bayna yadaykā mutaḍarri‘an,

پس ایستاد پیش تو مستغیث

وَغَمَّضَ بَصَرَهُ إلَى الأرْضِ مُتَخَشِّعَاً،

wa ghammaḍa baṣarahū ilā al-arḍi mutakhashshi‘an,

و پائین کرد نگاه خود بر خاک متواضع

وَطَأطَأَ رَأسَهُ لِعِزَّتِكَ مُتَذَلِّلاً،

wa ṭaṭa’a ra’sahū li-‘izzatika mutadhallilā,

و خم کرد سر خود بر عزت تو منقاد

وَأَبَثَّكَ مِنْ سِرِّهِ مَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنْهُ خَضُوعاً،

wa abaththaka min sirrihī mā anta a‘lamu bihī minhu khuḍū‘ā,

و پراکنده کرد پیش تو از نهان خود آنچه تو ز او بهتر می‌دانی به استسلام

وَعَدَّدَ مِنْ ذُنُوبِهِ مَا أَنْتَ أَحْصَى لَهَا خُشُوعاً

wa ‘addada min dhunūbihī mā anta aḥṣā lahā khushū‘ā

و شمرد از گناهان خود آنچه تو ز او احکم شمرده‌ای به خشیت

وَاسْتَغَاثَ بِكَ مِنْ عَظِيمِ مَاوَقَعَ بِهِ فِي عِلْمِكَ

wa istaghātha bika min ‘aẓīmi mā waqa‘a bihī fī ‘ilmika

و استغاثه جست با تو از عظمت آنچه به سبب او در علم تو گذشته است

وَقَبِيحِ مَا فَضَحَهُ فِي حُكْمِكَ

wa qabīḥi mā faḍaḥahū fī ḥukmik

و قباحت آنچه او را در حکم تو رسوا کرده است

مِنْ ذُنُوبٍ أَدْبَرَتْ لَذَّاتُهَا فَذَهَبَتْ،

min dhunūbin adbarat ladhdhātuhā fa-dhahabat,

از گناهی که لذت آن گذشت و رفت

وَأَقَامَتْ تَبِعَاتُهَا فَلَزِمَتْ،

wa aqāmat tabi‘ātuhā fa-lazimat,

لیکن عاقبت آن باقی ماند و واجب شد

لا يُنْكِرُ يَا إلهِي عَدْلَكَ إِنْ عَاقَبْتَهُ،

Lā yunkiru yā Ilāhī ‘adlak in ‘āqabtah,

لا ینکر ای خدای من عدل تو اگر تو او را عذاب کنی

وَلا يَسْتَعْظِمُ عَفْوَكَ إِنْ عَفَوْتَ عَنْهُ وَرَحِمْتَهُ;

wa lā yasta‘ẓimu ‘afwaka in ‘afawta ‘anhu wa raḥimtah;

و لا یراى عظمت در مغفرت تو اگر تو بخشایی و رحم کنی

لِأَنَّكَ الرَّبُّ الْكَرِيمُ

li-annaka ar-Rabbu al-Karīm

زیرا که تو رب کریم هستی

الَّذِي لا يَتَعَاظَمُهُ غُفْرَانُ الذَّنْبِ الْعَظِيم.

alladhī lā yata‘āẓamuhū ghufrānu adh-dhambi al-‘aẓīm.

که مغفرت گناه عظیم بر تو دشوار نیست

أَللَّهُمَّ فَهَا أَنَا ذَا قَدْ جِئْتُكَ مُطِيعاً

Allāhumma fa-hā anā dhā qad ji’tuka muṭī‘an

ای خدا بنگر ای خدا من هنوز آمده‌ام مطیع

لِأَمْرِكَ فِيمَا أَمَرْتَ بِهِ مِنَ الدُّعَاءِ،

li-amrika fīmā amarta bihī min ad-du‘ā’,

فرمان تو را در آنچه تو فرموده‌ای از دعا

مُتَنَجِّزاً وَعْدَكَ فِيمَا وَعَدْتَ بِهِ مِنَ الإجَابَةِ إِذْ تَقُولُ

mutanajjizan wa‘daka fīmā wa‘adta bihī min al-ijābah idh taqūl:

وعده تو را بر آوری در آنچه تو وعده دادی از اجابت هنگامی که می‌فرمایی

(اُدْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ).

(ud‘ūnī astajib lakum).

مرا بخوان اجابت کنم تو را

أَللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ

Allāhumma fa-ṣalli ‘alā Muḥammad wa ālih

ای خدا پس درود بفرست بر محمد و آل او

وَالْقَنِي بِمَغْفِـرَتِكَ كَمَا لَقِيتُكَ بِإقْرَارِي

wa alqinī bi-maghfiratika kamā laqītuka bi-iqrārī

و برخورد مرا باغفار تو چنان که برخورد تو را کنم به اعتراف خود

وَارْفَعْنِي عَنْ مَصَارِعِ الذُّنُوبِ كَمَا وَضَعْتُ لَكَ نَفْسِي

wa irfa‘nī ‘an maṣāri‘i adh-dhunūb kamā waḍa‘tu lakā nafsī

و برانگیز مرا از سقوط‌های گناه چنان که تواضع کردم پیش تو

وَاسْتُرْنِي بِسِتْرِكَ كَمَا تَأَنَّيْتَنِي عَنِ الانْتِقَامِ مِنِّي.

wa usturnī bi-sitrika kamā ta’annaytanī ‘ani al-intiqām minnī.

و پوشش کن مرا به پوشش تو چنان که درنگ کردی در انتقام از من

أَللَّهُمَّ وَثَبِّتْ فِي طَاعَتِكَ نِيَّتِيْ،

Allāhumma wa thabbit fī ṭā‘atika niyyatī,

ای خدا و استقم نیت مرا در طاعت تو

وَأَحْكِمْ فِي عِبَادَتِكَ بَصِيـرَتِي،

wa aḥkim fī ‘ibādatika baṣīratī,

و ثبت بصیرت مرا در عبادت تو

وَوَفِّقْنِي مِنَ الأَعْمَالِ

wa waffiqnī mina al-a‘māl

و وفق دهان مرا بر اعمالی

لِمَا تَغْسِلُ بِهِ دَنَسَ الخَطَايَا عَنِّي،

li-mā taghsilu bihī danasa al-khaṭāyā ‘annī,

که تو بشوی از من گل خطاها

وَتَوَفَّنِي عَلَى مِلَّتِكَ وَمِلَّةِ نَبِيِّكَ

wa tawaffanī ‘alā millatika wa millati nabiyyik

و مرگم دهان بر ملت تو و ملت پیامبر تو محمد علیه السلام

مُحَمَّد عَلَيْهِ السَّـلامُ إذَا تَوَفَّيْتَنِي.

Muḥammad ‘alayhī as-salām idhā tawaffaytanī.

هنگامی که مرا مرگ دهی

أَللَّهُمَّ إنِّي أَتُوبُ إلَيْـكَ فِي مَقَامِي هَذَا

Allāhumma innī atūbu ilayka fī maqāmī hādhā

ای خدا من توبه می‌کنم سوی تو در ایستگاه این خود را

مِنْ كَبَائِرِ ذُنُوبِي وَصَغَائِرِهَا

min kabā’iri dhunūbī wa ṣaghā’irihā

از بزرگ گناهان خود و کوچک

وَبَوَاطِنِ سَيِّئآتِي وَظَوَاهِرِهَا،

wa bawāṭini sayyi’ātī wa ẓawāhirihā,

و زشت‌کاری پنهان خود و پهاد

وَسَوالِفِ زَلاَّتِي وَحَوَادِثِهَا،

wa sawālifi zallātī wa ḥawādithihā,

و زلّات من قد مضی و الحدیث

تَوْبَةَ مَنْ لا يُحَدِّثُ نَفْسَهُ بِمَعْصِيَةٍ

tawbata man lā yuḥaddithu nafsahū bi-ma‘ṣiyah

توبۀ من لا یحدث نفسه بمعصیة

وَلاَ يُضْمِرُ أَنْ يَعُودَ فِي خَطِيئَةٍ،

wa lā yuḍmiru an ya‘ūda fī khaṭī’ah,

و لا یستتر عن نیة العودة إلی الخطیئة

وَقَدْ قُلْتَ يَا إلهِي فِي مُحْكَمِ كِتابِكَ

wa qad qulta yā Ilāhī fī muḥkami kitābika

فإنک قلت یا إلهی فی محکم کتابک

إنَّكَ تَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِكَ،

innaka taqbalu at-tawbata ‘an ‘ibādik,

إنك تقبل التوبة من عبادک

وَتَعْفُو عَنِ السَّيِّئاتِ، وَتُحِبُّ التَّوَّابِينَ،

wa ta‘fū ‘ani as-sayyi’āt, wa tuḥibbu at-tawwābīn,

و تعفو عن السیئات و تحب التوابین

فَاقْبَلْ تَوْبَتِي كَمَا وَعَدْتَ وَأعْفُ عَنْ سَيِّئاتِي كَمَا ضَمِنْتَ،

Fa-iqbal tawbatī kamā wa‘adta wa u‘fu ‘an sayyi’ātī kamā ḍaminta,

فاقبل توبتی کما وعدت و اعف عن سیئاتی کما ضمنت

وَأَوْجِبْ لِي مَحَبَّتَكَ كَمَا شَـرَطْتَ،

wa awjib lī maḥabbatika kamā sharaṭt,

و أوجب محبتك علی نفسی کما شرطت

وَلَـكَ يَـا رَبِّ شَـرْطِي أَلاّ أَعُودَ فِي مَكْرُوهِكَ،

wa lakā yā Rabbi sharṭī allā a‘ūda fī makrūhik,

و لك یا رب شرطی أن لا أعود إلی ما تکره

وَضَمَانِي أَلاّ أَرْجِعَ فِي مَذْمُومِكَ،

wa ḍamānī allā arji‘a fī madhmūmik,

و ضمانی أن لا أرجع إلی ما تلوم علیه

وَعَهْدِي أَنْ أَهْجُرَ جَمِيعَ مَعَاصِيكَ.

wa ‘ahdī an ahjura jamī‘a ma‘āṣīk.

و عهدی أن أترک جمیع معاصیك

أَللَّهُمَّ إنَّكَ أَعْلَمُ بِمَا عَمِلْتُ فَاغْفِرْ لِي مَا عَلِمْتَ،

Allāhumma innaka a‘lamu bi-mā ‘amiltu fa-ighfir lī mā ‘alimt,

خدایا، تو بهتر می‌دانی چه کرده‌ام، پس آنچه را می‌دانی بیامرز

وَاصْرِفْنِي بِقُدْرَتِكَ إلَى مَا أَحْبَبْتَ.

wa iṣrifnī bi-qudratika ilā mā aḥbabt.

و احرفنی بقوتك إلی ما تحب

أَللَّهُمَّ وَعَلَيَّ تَبِعَاتٌ قَدْ حَفِظْتُهُنَّ،

Allāhumma wa ‘alayya tabi‘ātun qad ḥafiẓtuhunna,

خدایا، و بر عهده من پیامدهایی است که آنها را به یاد داشته‌ام

وَتَبِعَاتٌ قَدْ نَسيتُهُنَّ،

wa tabi‘ātun qad nasītuhunna,

و عواقب نسیتها

وَكُلُّهُنَّ بِعَيْنِكَ الَّتِي لاَ تَنَـامُ،

wa kulluhunna bi-‘aynika allatī lā tanām,

و کلها فی عینك التی لا تنام

وَعِلْمِكَ الَّذِي لا يَنْسَى

wa ‘ilmika alladhī lā yansā

و علمك الذی لا تنسی

فَعَوِّضْ مِنْهَا أَهْلَهَا وَاحْطُطْ عَنّي وِزْرَهَا،

fa-‘awwiḍ minhā ahlahā waḥṭuṭ ‘annī wizrahā,

فاعقبها لأهلها و ضع ثقلها عنی

وَخَفِّفْ عَنِّي ثِقْلَهَا، وَاعْصِمْنِي مِنْ أَنْ اُقَارِفَ مِثْلَهَا.

wa khaffif ‘annī thiqlahā, wa i‘ṣimnī min an uqārifa mithlahā.

و خفف ثقلها عنی و احفظنی من مثلها

أَللَّهُمَّ وَإنَّهُ لاَ وَفَاءَ لِي بِالتَّوْبَةِ إلاَّ بِعِصْمَتِكَ،

Allāhumma wa innahū lā wafā’a lī bi-at-tawbati illā bi-‘iṣmatik,

خدایا، همانا وفایی برای من در توبه نیست مگر به نگهبانی تو

وَلا اسْتِمْسَاكَ بِي عَنِ الْخَطَايَا إلاَّ عَنْ قُوَّتِكَ،

wa lā istimsāka bī ‘ani al-khaṭāyā illā ‘an quwwatik,

و لا تحفظ لی من الأخطاء إلا بقوتك

فَقَوِّنِي بِقُوَّة كَافِيَة، وَتَوَلَّنِي بِعِصْمَة مَانِعَة.

fa-qawwinī bi-quwwatin kāfiyah, wa tawallanī bi-‘iṣmatin māni‘ah.

فقو نی بقوة کافیة و استولِ علیّ بحفظ صاد

أَللَّهُمَّ أَيُّما عَبْد تَابَ إلَيْكَ

Allāhumma ayyumā ‘abdin tāba ilayk

خدایا، هر بنده‌ای که به سوی تو توبه کند

وَهُوَ فِي عِلْمِ الْغَيْبِ عِنْدَكَ فَاسِخٌ لِتَوْبَتِهِ

wa huwa fī ‘ilmi al-ghayb ‘indak fāsikhun li-tawbatih

و هو فی علم الغیب عندك ممن یخلع توبته

وَعَائِدٌ فِي ذَنْبِهِ وَخَطِيئَتِهِ

wa ‘ā’idun fī dhanbihī wa khaṭī’atih

و یعود إلی خطیئته و زلاله

فَإنِّي أَعُوذُ بِكَ أنْ أَكُوْنَ كَذلِكَ،

fa-innī a‘ūdhu bika an akūna kadhālik,

فإنی أعوذ بك من ذلك

فَاجْعَلْ تَوْبَتِي هَذِهِ تَوْبَةً لا أَحْتَاجُ بَعْدَهَا إلَى تَوْبَة،

Fa-ij‘al tawbatī hādhihī tawbatan lā aḥtāju ba‘dahā ilā tawbah,

فاجعل هذه التوبة توبة لا أحتاج بعدها إلی توبة

تَوْبَةً مُوجِبَةً لِمَحْوِ مَا سَلَفَ، وَالسَّلاَمَةِ فِيمَـا بَقِيَ.

tawbatan mūjibatan li-maḥwi mā salaf, wa as-salāmah fīmā baqī.

توبة توجب محو ما مضی و السلامة فیما بقی

أَللَّهُمَّ إنِّي أَعْتَـذِرُ إلَيْـكَ مِنْ جَهْلِي،

Allāhumma innī a‘tadhiru ilayka min jahlī,

خدایا، از نادانی خود نزد تو عذر می‌خواهم

وَأَسْتَـوْهِبُـكَ سُوْءَ فِعْلِي،

wa astawhibuka sū’a fi‘lī,

و أسألك هبة تغطی سوءة عملی

فَـاضْمُمْنِي إلَى كَنَفِ رَحْمَتِكَ تَطَوُّلاً،

fa-aḍmum-nī ilā kanaf raḥmatika taṭawwulā,

فألحقنی بحفظ رحمتك من فضلك

وَاسْتُرْنِي بِسِتْرِ عَافِيَتِكَ تَفَضُّلاً.

wa usturnī bi-sitri ‘āfiyatika tafaḍḍulā.

و غطنی بتغطیة عافیتك من منك

أَللَّهُمَّ وَإنِّي أَتُوبُ إلَيْكَ

Allāhumma wa innī atūbu ilayk

خدایا، من به سوی تو توبه می‌کنم

مِنْ كُلِّ مَا خَالَفَ إرَادَتَكَ

min kulli mā khālafā irādatak

من کل ما یخالف إرادتك

أَوْ زَالَ عَنْ مَحَبَّتِـكَ

aw zāla ‘an maḥabbatika

أو یصد عن حبك

مِنْ خَـطَرَاتِ قَلْبِي

min khaṭarāti qalbī

سواء کان من خطرات قلبی

وَلَحَـظَاتِ عَيْنِي

wa laḥaẓāti ‘aynī

و خطفات بصری

وَحِكَايَاتِ لِسَانِي،

wa ḥikāyāti lisānī,

و حدیث لسانی

تَوْبَةً تَسْلَمُ بِهَا كُلُّ جَارِحَة عَلَى حِيَالِهَا مِنْ تَبِعَاتِكَ،

tawbatan taslamu bihā kullu jāriḥatin ‘alā ḥiyālihā min tabi‘ātik,

توبة یحفظ بها کل عضو منها على انفراده من عقابك

وَتَأْمَنُ مِمَّا يَخَافُ الْمُعْتَدُونَ مِنْ أَلِيْمِ سَطَوَاتِكَ.

wa ta’manu mimmā yakhāfu al-mu‘tadūn min alīm saṭawātik.

و یسلم مما یخاف الظالمون من بطشك الألیم

أَللَّهُمَّ فَارْحَمْ وَحْدَتِي بَيْنَ يَدَيْكَ،

Allāhumma fa-irḥam waḥdatī bayna yadayk,

خدایا، پس بر تنهایی من در پیشگاه تو رحم کن

وَوَجِيبَ قَلْبِي مِنْ خَشْيَتِكَ،

wa wajība qalbī min khashyatik,

و خفقان قلبی من خشیتك

وَاضْطِرَابَ أَرْكَانِي مِنْ هَيْبَتِكَ،

wa iḍṭirāba arkānī min haybatik,

و ارتعاد أوصالی من هیبتك

فَقَدْ أَقَامَتْنِي يَا رَبِّ ذُنُوبِي مَقَامَ الْخِزْيِ بِفِنَائِكَ،

Fa-qad aqāmatnī yā Rabbi dhunūbī maqām al-khizy bi-finā’ik,

فإن ذنوبی قد أقامتنی یا رب فی موقف الهوان ببابك

فَإِنْ سَكَتُّ لَمْ يَنْطِقْ عَنِّي أَحَدٌ،

fa-in sakattu lam yanṭiq ‘annī aḥad,

فإن صمتّ لم ینطق عنی أحد

وَإِنْ شَفَعْتُ فَلَسْتُ بِأَهْلِ الشَّفَاعَةِ.

wa in shafa‘tu fa-lastu bi-ahli ash-shafā‘ah.

و إن شفعت لست لأهل الشفاعة

أَللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ

Allāhumma ṣalli ‘alā Muḥammad wa ālih

خدایا، درود فرست بر محمد و خاندانش

وَشَفِّعْ فِي خَطَايَـايَ كَرَمَكَ،

wa shaffi‘ fī khaṭāyāyā karamak,

و اجعل كرمك شفیعاً لی فی أخطائی

وَعُدْ عَلَى سَيِّئاتِي بِعَفْوِكَ،

wa ‘ud ‘alā sayyi’ātī bi-‘afwik,

و عد إلى سوء أعمالی برفقك

وَلاَ تَجْزِنِي جَزَآئِي مِنْ عُقُوبَتِكَ

wa lā tajzinī jazā’ī min ‘uqūbatik

و لا تجزنی جزائی بعذابك

وَابْسُطْ عَلَيَّ طَوْلَكَ وَجَلِّلْنِي بِسِتْرِكَ،

wa ubṣuṭ ‘alayya ṭawlak wa jallilnī bi-sitrik,

و بر من فضل خود را گسترانید و مرا به پوشش خود بپوشانید

وَافْعَلْ بِي فِعْلَ عَزِيزٍ تَضَرَّعَ إلَيْهِ عَبْدٌ ذَلِيلٌ فَرَحِمَهُ،

wa if‘al bī fi‘la ‘azīzin taḍarra‘a ilayhi ‘abdun dhalīlun fa-raḥimah,

و بر من معاملہ قوی را معامله کن که بندہ ناچیز او را دعا کرد و وی بر او رحم کرد

أَوْ غَنِيٍّ تَعَرَّضَ لَهُ عَبْدٌ فَقِيرٌ فَنَعَشَهُ.

aw ghaniyyin ta‘arraḍa lahū ‘abdun faqīrun fa-na‘ashah.

یا بندار را معاملہ کن که بندہ درویش او را ظاهر کرد و وی او را احیا کرد

أَللَّهُمَّ لاَ خَفِيرَ لِي مِنْكَ فَلْيَخْفُرْنِيْ عِزُّكَ،

Allāhumma lā khafīra lī minka fa-līakhfurnī ‘izzuk,

الهی هیچ کس از تو نتواند مرا حفاظت کند پس قوت تو مرا محافظت کند

وَلا شَفِيعَ لِيْ إلَيْكَ فَلْيَشْفَعْ لِي فَضْلُكَ،

wa lā shafī‘a lī ilayka fa-līashfa‘ lī faḍluk,

و هیچ شفیع برای من نزد تو نیست پس فضل تو برای من شفاعت کند

وَقَدْ أَوْجَلَتْنِي خَطَايَايَ فَلْيُؤْمِنِّي عَفْوُكَ،

wa qad awjalatnī khaṭāyāyā fa-līu’minnī ‘afwuk,

و گناهان من مرا ترسانیده است پس بخشش تو مرا امن کند

فَمَا كُلُّ مَا نَطَقْتُ بِهِ عَنْ جَهْلٍ مِنِّي بِسُوْءِ أَثَرِي،

Fa-mā kullu mā naṭaqtu bihī ‘an jahl minnī bi-sū’i atharī,

زیرا همه آنچه سخن گفته ام از جهل به سوء اثر اعمال نیست

وَلاَ نِسيَانٍ لِمَا سَبَقَ مِنْ ذَمِيمِ فِعْلِي،

wa lā nisyān li-mā sabaqa min dhamīm fi‘lī,

و نه از فراموشی آنچه پیش آمده از کار قابل ملامت

وَلكِنْ لِتَسْمَعَ سَمَاؤُكَ وَمَنْ فِيْهَـا،

wa lākin li-tasma‘a samā’uka wa man fīhā,

بلکه تا آسمان تو و هر کس در آن سخن شنود

وَأَرْضُكَ وَمَنْ عَلَيْهَا مَا أَظْهَرْتُ لَكَ مِنَ النَّدَمِ،

wa arḍuka wa man ‘alayhā mā aẓhartu lakā mina an-nadam,

و زمین تو و هر کس بر آن آنچه از ندامت برای تو آشکار کردم بشنود

وَلَجَـأتُ إلَيْكَ فِيـهِ مِنَ التَّوْبَـةِ،

wa laja’tu ilayka fīhī mina at-tawbah,

و آنچه به تو پناه برده ام از توبه

فَلَعَـلَّ بَعْضَهُمْ بِرَحْمَتِكَ يَرْحَمُنِي لِسُوءِ مَوْقِفِي،

fa-la‘alla ba‘ḍahum bi-raḥmatika yarḥamunī li-sū’i mawqifī,

شاید که برخی از آنها به رحمت تو بر من رحم کنند براى حال بد من

أَوْ تُدْرِكُهُ الرِّقَّةُ عَلَىَّ لِسُوءِ حَالِي

aw tudrikuhu ar-riqqatu ‘alayya li-sū’i ḥālī

یا نرمی برای من درآید براى حالت رديد من

فَيَنَالَنِي مِنْهُ بِدَعْوَةٍ أَسْمَعُ لَدَيْكَ مِنْ دُعَائِي،

fa-yanālanī minhu bi-da‘watin asma‘u ladayka min du‘ā’ī,

و از آنها دعایی که برای من نزد تو شنیده تر باشد از دعای من بدست آورم

أَوْ شَفَاعَـةٍ أَوْكَدُ عِنْدَكَ مِنْ شَفَاعَتِي

aw shafā‘atin awkadu ‘indakā min shafā‘atī

یا شفاعتی که برای من نزد تو مؤکدتر باشد از شفاعت من

تَكُونُ بِهَا نَجَاتِي مِنْ غَضَبِكَ وَفَوْزَتِي بِرِضَاكَ.

takūnu bihā najātī min ghaḍabika wa fawzatī bi-riḍāk.

که به وسیله آن از غضب تو رهایی یابم و به خوشنودی تو کامیاب شوم

أَللَّهُمَّ إِنْ يَكُنِ النَّدَمُ تَوْبَةً إِلَيْكَ فَأَنَا أَنْدَمُ اْلنَّادِمِينَ،

Allāhumma in yakuni an-nadamu tawbatan ilayka fa-anā andamu an-nādimīn,

الهی اگر ندامت توبه برای تو است من از همه نادمان نادمتر هستم

وَإِنْ يَكُنِ التَّرْكُ لِمَعْصِيَتِكَ إِنَابَةً فَأَنَا أَوَّلُ الْمُنِيبينَ،

wa in yakuni at-tarku li-ma‘ṣiyatika inābatan fa-anā awwalu al-munībīn,

و اگر ترک نافرمانی برای تو بازگشت است من اول بازگردندگان هستم

وَإِنْ يَكُنِ الاسْتِغْفَارُ حِطَّةً لِلذُّنُوبِ فَإِنَي لَكَ مِنَ الْمُسْتَغْفِرِينَ.

wa in yakuni al-istighfāru ḥiṭṭatan li-adh-dhunūbi fa-innī laka mina al-mustaghfirīn.

و اگر طلب بخشش فراموشی گناهان است من از طالبان بخشش نزد تو هستم

اللَّهُمَّ فَكَمَا أَمَرْتَ بِالتَّوْبَةِ وَضَمِنْتَ الْقَبُولَ

Allāhumma fa-kamā amarta bi-at-tawbah wa ḍaminta al-qabūl

الهی همان گونه که توبه را امر کردی و قبول آن را ضمانت دادی

وَحَثَثْتَ عَلَى الدُّعَـاءِ وَوَعَدْتَ الإجَابَةَ،

wa ḥathathta ‘alā ad-du‘ā’ wa wa‘adta al-ijābah,

و به دعا رغبت دادی و اجابت آن را وعده دادی

فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدِ وَآلِهِ وَاقْبَلْ تَوْبَتِي

fa-ṣalli ‘alā Muḥammad wa ālihī wa iqbal tawbatī

پس محمد و آل او را بارك و توبه مرا قبول کن

وَلاَ تَرْجِعْني مَرجَعَ الخَيبَةِ منْ رَحْمَتِك

wa lā tarji‘nī marja‘a al-khaybah min raḥmatik

و مرا به جای مأیوسی از رحمت خود بازمنما

إنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ عَلَى الْمُذْنِبِينَ،

innaka anta at-Tawwābu ‘alā al-mudhnibīn,

که تو توّاب بر گناهکاران هستی

وَالرَّحِيمُ لِلْخَاطِئِينَ الْمُنِيبِينَ.

wa ar-Raḥīmu li-al-khāṭi’īn al-munībīn.

و رحیم بر ضالین برگشتندگان

أَللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ كَمَا هَدَيْتَنَا بِهِ

Allāhumma ṣalli ‘alā Muḥammad wa ālihī kamā hadaytanā bih

الهی محمد و آل او را بارك همان طور که ما را به وسیله او هدایت کردی

وَصَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ كَمَا اسْتَنْقَذْتَنَا بِهِ،

wa ṣalli ‘alā Muḥammad wa ālihī kamā istanqadhtanā bih,

و محمد و آل او را بارك همان طور که ما را به وسیله او نجات دادی

وَصَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ

wa ṣalli ‘alā Muḥammad wa ālih

و محمد و آل او را بارك

صَلاَةً تَشْفَعُ لَنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَيَوْمَ الْفَاقَةِ إلَيْكَ،

ṣalātan tashfa‘u lanā yawm al-qiyāmah wa yawm al-fāqah ilayk,

بركه ای که برای ما در روز قیامت و روز احتیاج شدید ما به تو شفاعت کند

إنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْء قَدِيرٌ وَهُوَ عَلَيْكَ يَسِيرٌ .

innaka ‘alā kulli shay’in qadīr wa huwa ‘alayka yasīr.

که تو بر همه چیز قادری و این برای تو آسان است

أَللَّهُمَّ يَا مَنْ لا يَصِفُهُ نَعْتُ الْوَاصِفِينَ ،

al-laahum-ma yaa mal-laa yas'ifuhoo naa'-tul-waas'ifeen

الهی ای وی که وصف واصفان او را وصف نتواند کرد

وَيَا مَنْ لاَ يُجَاوِزُهُ رَجَاءُ الرَّاجِينَ ،

wa yaa mal-laa yujaawizuhoo rajaaa-ur-raajeen

ای وی که امید امیدوران از وی تجاوز نکند

وَيَا مَنْ لاَ يَضِيعُ لَدَيْهِ أَجْرُ الْمُحْسِنِينَ،

wa yaa mal-laa yaz''eeu' laday-heee aj-rul-muh'-sineen

ای وی که نزد وی اجر نیکوکاران ضائع نگردد

وَيَا مَنْ هُوَ مُنْتَهَى خَوْفِ الْعَابِدِيْنَ،

wa yaa man huwa muntahaa khaw-fil-a'abideen

ای وی که وی انتهای خوف پرستشگزاران است

وَيَا مَنْ هُوَ غَايَةُ خَشْيَةِ الْمُتَّقِينَ.

wa yaa man huwa ghaayatu khash-yatil-mut-taqeen

ای وی که وی اقصای خشیت تقواپیشگان است

هَذا مَقَامُ مَنْ تَدَاوَلَتْهُ أَيْدِي الذُّنُوبِ ،

had'aa maqaamu man tadaawalat-hooo ay-deed'-d'unoob

اینجا ایستگاه کسی است که گناهان از دست به دست وی را گذشته است

وَقَادَتْهُ أَزِمَّةُ الْخَطَايَا ،

wa qaadat-hooo azim-matul-khat'aayaa

و لگام معاصی او را رهنمون شده است

وَاسْتَحْوَذَ عَلَيْهِ الشَّيْطَانُ،

was-tah'-wad'a a'lay-hish-shay-t'aan

و شیطان بر وی دست یافته است

فَقَصَّرَ عَمَّا أَمَرْتَ بِهِ تَفْرِيطَاً،

faqas'-s'ara a'm-maaa amar-ta bihee taf-reet'aa

او کوتاهی کرد در آنچه تو امر کردی به سبب غفلت

وَتَعَاطى مَا نَهَيْتَ عَنْهُ تَغْرِيراً،

wa taa'at'aa maa nahay-ta a'n-hoo tagh-reeraa

و آنچه تو نهی کردی را تتبع کرد به سبب خود فریبی

كَالْجاهِلِ بِقُدْرَتِكَ عَلَيْهِ،

kal-jaahili biqud-ratika a'leeh

چون ناآگاه از قدرت تو بر وی

أَوْ كَالْمُنْكِرِ فَضْلَ إحْسَانِكَ إلَيْهِ،

aw kal-munkiri faz''-la ih'-saanika ilay-h

یا انکار کننده نعمت احسان تو نسبت به وی

حَتَّى إذَا انْفَتَحَ لَهُ بَصَرُ الْهُدَى،

h'at-taaa id'aa anfatah'a lahoo bas'arul-hudaa

تا هنگامی که چشم هدایت برای وی گشاده شد

وَتَقَشَّعَتْ عَنْهُ سَحَائِبُ الْعَمَى أَحْصَى مَا ظَلَمَ بِهِ نَفْسَهُ،

wa taqash-shaa't a'n-hoo sah'aaa-ibul-a'maa ah'-s'aa maa z'alama bihee naf-sah

و غبار عمی دور شد و بد و سپس آنچه به وسیله آن خود را ستم کرده بود شمار کرد

وَفَكَّرَ فِيمَا خَالَفَ بِهِ رَبَّهُ،

wa fak-kara feemaa khaalafa bihee rab-bah

و بر آنچه با پروردگار خود مخالفت کرده بود تفکر کرد

فَرَأى كَبِيْرَ عِصْيَانِهِ كَبِيْراً، وَجَلِيل مُخالفَتِهِ جَلِيْلاً،

faraaa kabeera i's'-yaanihee kabeeraw-wa jaleela mukhaalafatihee jaleelaa

نافرمانی وسیع خود را وسیع دید و مخالفت بزرگ خود را بزرگ شمرد

فَأَقْبَلَ نَحْوَكَ مُؤَمِّلاً لَكَ، مُسْتَحْيِيَاً مِنْكَ،

faaq-bala nah'-waka moo-am-milal-laka mus-tah'-yeeam-mink

پس به سوی تو روگردان شد امیدوار به تو و شرمنده نزد تو

وَوَجَّهَ رَغْبَتَهُ إلَيْكَ ثِقَةً بِكَ،

wa waj-jaha ragh-batahooo ilay-ka thiqatam-bik

و التماس خود را به سوی تو متوجه کرد با اعتماد به تو

فَأَمَّكَ بِطَمَعِهِ يَقِيناً، وَقَصَدَكَ بِخَوْفِهِ إخْلاَصَاً،

faam-maka bit'amai'hee yaqeenaa wa qas'adaka bikhaw-fiheee ikh-laas'aa

و به سوی تو درآمد در شوق خود با یقین و راست رفت به سوی تو در ترس خود با اخلاص

قَدْ خَلاَ طَمَعُهُ مِنْ كُلِّ مَطْمُوع فِيهِ غَيْرِكَ،

qad khalaa t'amau'hoo min kul-li mat'-mooi'n feehee ghay-rik

شوق وی خالی بود از هر مقصود جز تو

وَأَفْرَخَ رَوْعُهُ مِنْ كُلِّ مَحْذُور مِنْهُ سِوَاكَ،

wa af-rakha raw-u'hoo min kul-li mah'-d'oorim-min-hoo siwaak

و ترسش از هر چیز جز تو رفت

فَمَثَّلَ بَيْنَ يَدَيْـكَ مُتَضَرِّعـاً،

famathala bay-na yaday-ka mutaz''ar-ria'a

پس بر پیش تو ایستاد التماس کننده

وَغَمَّضَ بَصَرَهُ إلَى الأرْضِ مُتَخَشِّعَاً،

wa gham-maz''a bas'arahooo ilaal-ar-z''i mutakhash-shia'a

چشم هایش بر زمین در فروتنی نهاده شده

وَطَأطَأَ رَأسَهُ لِعِزَّتِكَ مُتَذَلِّلاً،

wa t'aa-t'aa raa-sahoo lii'z-zatika mutad'al-lilaa

سر خود را در پیش قدرت تو خاضع نموده

وَأَبَثَّكَ مِنْ سِرِّهِ مَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنْهُ خَضُوعاً،

wa abath-thaka min sir-rihee maaa anta sa'-lamu bihee min-hoo khuz''ooa'a

راز های خود را در فروتنی بر تو آشکار ساخت که تو آنها را بهتر می دانی

وَعَدَّدَ مِنْ ذُنُوبِهِ مَا أَنْتَ أَحْصَى لَهَا خُشُوعاً

wa a'd-dada min d'unoobihee maaa anta ah'-s'aa lahaa khushooa'a

گناهان خود را برای تو شمرد در تواضع که تو آنها را بهتر می شمری

وَاسْتَغَاثَ بِكَ مِنْ عَظِيمِ مَاوَقَعَ بِهِ فِي عِلْمِكَ

was-taghaatha bika min- a'z'eemi maa waqaa' bihee fee i'l-mik

از تو یاری جست از ترسناکی که در علم تو فتاده است

وَقَبِيحِ مَا فَضَحَهُ فِي حُكْمِكَ

wa qabeehee maa faz''ah'ahoo fee h'uk-mika

و از ناپاکی که او را در حکم تو رسوا کرده است

مِنْ ذُنُوب أدْبَرَتْ لَذَّاتُهَا فَذَهَبَتْ،

ad-barat lad'-d'aatuhaa fad'ahabat

گناهانی که لذت های آنها پشت کردند و رفتند

وَأَقَامَتْ تَبِعَاتُهَا فَلَزِمَتْ،

wa aqaamat tabia'atuhaa falazimat

و شرارت های آنها ماندند و چسبیدند

لا يُنْكِرُ يَا إلهِي عَدْلَكَ إنْ عَاقَبْتَهُ،

laa yunkiru yaaa ilaahee a'd-laka in a'aqab-tah

او عدل تو را انکار نکند اگر تو او را عذاب دهی

وَلا يَسْتَعْظِمُ عَفْوَكَ إنْ عَفَوْتَ عَنْهُ وَرَحِمْتَهُ;

wa laa yas-taa'-z'imu a'f-waka in a'faw-ta a'n-hoo wa rah'im-tah

و نه عفو تو را بزرگ شمارد اگر تو عفو کنی و بر او رحم آری

لأِنَّكَ الرَّبُّ الْكَرِيمُ

lian-nakar-rab-bul-kareem

زیرا که تو الرب الکریم هستی

الَّذِي لا يَتَعَاظَمُهُ غُفْرَانُ الذَّنْبِ الْعَظِيم.

al-lad'ee laa yataa'az'amuhoo ghuf-raanud'-d'ambil-a'z'eem

که برای تو بخشش گناهان بزرگ چیز بزرگی نیست

أَللَّهُمَّ فَهَا أَنَا ذَا قَدْ جئْتُكَ مُطِيعاً

al-laahum-ma fahaaa ana d'aa qad ji-tuka mut'eea'n liam-rik

خدایا، اینجا هستم: به تو آمدم در اطاعت فرمان تو

لاِمْرِكَ فِيمَا أَمَرْتَ بِهِ مِنَ الدُّعَاءِ،

feemaaa amar-ta bihee minad-dua'aa-i

زیرا که تو فریاد رسی را امر فرموده ای

مَتَنَجِّزاً وَعْدَكَ فِيمَا وَعَدْتَ بِهِ مِنَ الإجَابَةِ إذْ تَقُولُ

mutanaj-jizaw-waa'-daka feemaa waa't-ta bihee minal-ijaabah

و وعده تو را درخواست می کنم که وعده مستجاب شدن را دادی

(اُدْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ).

id' taqoolu: (ud-u'wneee as-tajib lakum)

تو فرموده ای: دعا کن تا تو را مستجاب کنم

أللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ

al-laahum-ma fas'al-li a'laa muh'am-madiw-wa aaalih

خدایا، پس برکت فرما بر محمد و آل او

وَالْقَنِي بِمَغْفِـرَتِكَ كَمَا لَقِيتُكَ بِإقْرَارِي

wa al-qanee bimagh-firatika kamaa laqeetuka biiq-raaree

برخورد ساز با من به عفوت همانطور که من برخورد کردم با تو به اعتراف

وَارْفَعْنِي عَنْ مَصَارعِ الذُّنُوبِ كَمَا وَضَعْتُ لَكَ نَفْسِي

war-faa'-nee a'm-mas'aarii'd'-d'unoobi kamaa waz''aa'-tu laka naf-see

برانگیز مرا از بیماری های مهلک گناهان همانطور که من خود را پست کردم پیش تو

وَاسْتُرْنِي بِسِتْرِكَ كَمَا تَأَنَّيْتَنِي عَنِ الانْتِقَامِ مِنِّي.

was-tur-nee bisit-rika kamaa taan-nay-tanee a'n?lintiqaami min-nee

و پوشش دهم با پوشش خود همانطور که تو شتاب نکردی بر من گرفتاری

أللَّهُمَّ وَثَبِّتْ فِي طَاعَتِكَ نِيَّتِيْ،

al-laahum-ma wa thab-bit fee t'aaa'tika nee-yatee

خدایا، مقصد من را استوار ساز در اطاعت تو

وَأَحْكِمْ فِي عِبَادَتِكَ بَصِيـرَتِي،

wa ah'-kim fee i'baadatika bas'eeratee

و بصیرت مرا قوت بخش در عبادت تو

وَوَفِّقْنِي مِنَ الأَعْمَالِ

wa waf-fiq-nee minal-aa'-maali

و موفقیت اعمال بده من را

لِمَا تَغْسِلُ بِهِ دَنَسَ الخَطَايَا عَنِّي،

limaa tagh-silu bihee danasal-khat'aayaa a'n-nee

که گناهان را شسته سازد

وَتَوَفَّنِي عَلَى مِلَّتِكَ وَمِلَّةِ نَبِيِّكَ

wa tawaf-fanee a'laa mil-latika wamil-lati nabee-yika

و مرا بگیر هنگامی که تو مرا می گیری در ملت نبی تو

مُحَمَّد عَلَيْهِ السَّـلامُ إذَا تَوَفَّيْتَنِي.

muh'am-madin a'lay-his-salaamu id'aa tawaf-fay-tanee

محمد صلی الله علیه و آله و سلم

أللَّهُمَّ إنِّي أَتُوبُ إلَيْـكَ فِي مَقَامِي هَذَا

al-laahum-ma in-neee atoobu ilay-ka fee maqaamee had'aa

خدایا، من بر تو توبه می کنم در این ایستگاه خود

مِنْ كَبَائِرِ ذُنُوبِي وَصَغَائِرِهَا

min kabaaa-iri d'unoobee was'aghaaa-irihaa

از گناهان خود، بزرگ و کوچک

وَبَوَاطِنِ سَيِّئآتِي وَظَوَاهِرِهَا،

wa bawaat'ini say-yi-aatee waz'awaahirihaa

و اعمال بد خود، باطن و ظاهر

وَسَوالِفِ زَلاَّتِي وَحَوَادِثِهَا،

wa sawaalifi zal-laatee wah'awaadithihaa

و خطاهای خود، گذشته و حاضر

تَوْبَةَ مَنْ لا يُحَدِّثُ نَفْسَهُ بِمَعْصِيَةٍ

taw-bata mal-laa yuh'ad-dithu naf-sahoo bimaa'-s'eeah

به توبه کسی که خود را نمی گوید که شاید عصیان کند

وَلاَ يُضْمِرُ أَنْ يَعُودَ فِي خَطِيئَةٍ،

wa laa yuz''-miru ay-yau'wda fee khat'ee-ah

و نه پنهانی فکر کند که شاید بر گناهی برگردد

وَقَدْ قُلْتَ يَا إلهِي فِي مُحْكَمِ كِتابِكَ

wa qad qul-ta yaaa ilaahee fee muh'-kami kitaabika

تو فرمودی اى خدای من، در متن محکم کتاب خود

إنَّكَ تَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِكَ،

in-naka taq-balut-taw-bata a'n i'baadik

که تو توبه را از بندگان خود می پذیری

وَتَعْفُو عَنِ السَّيِّئاتِ، وَتُحِبُّ التَّوَّابِينَ،

wa taa'-foo a'nis-say-yi-aat wa tuh'ib-but-taw-waabeen

و بد اعمال را بخشی و دوست داری توابان را

فَاقْبَلْ تَوْبَتِي كَمَا وَعَدْتَ وَأعْفُ عَنْ سَيِّئاتِي كَمَا ضَمِنْتَ،

faq-bal taw-batee kamaa waa't-t waa'-fu a'n say-yi-aatee kamaa z''amint

تو توبه مرا بپذیر همانطور که وعده دادی، بد اعمال مرا بخش همانطور که تضمین کردی

وَأَوْجِبْ لِي مَحَبَّتَكَ كَمَا شَـرَطْتَ،

wa aw-jib lee mah'ab-bataka kamaa sharat'-t

و محبت خود را برای من واجب ساز همانطور که شرط نهادی

وَلَـكَ يَـا رَبِّ شَـرْطِي أَلاّ أَعُودَ فِي مَكْرُوهِكَ،

wa laka yaa rab shar-t'eee al-laaa au'wda fee mak-roohik

برای تو اى پروردگار من، عهد من این است که بر چیزی که به تو ناپسند باشد باز نگردم

وَضَمَانِي أَلاّ أَرْجِعَ فِي مَذْمُومِكَ،

wa z''amaaneee al-laaa ar-jia' fee mad'-moomik

و ضمان من این است که بر آن چه تو لعن می کنی بر نگردم

وَعَهْدِي أَنْ أَهْجُرَ جَمِيعَ مَعَاصِيكَ.

wa a'h-deee an ah-jura jameea' maa'as'eek

و عهد من این است که از معصیت تو دور ماند

أللَّهُمَّ إنَّكَ أَعْلَمُ بِمَا عَمِلْتُ فَاغْفِرْ لِي مَا عَلِمْتَ،

al-laahum-ma in-naka aa'-lamu bimaa a'mil-t fagh-fir lee maa a'lim-t

خدایا، تو بهتر می دانی آنچه من کردم، پس بخش مرا آنچه تو دانستی

وَاصْرِفْنِي بِقُدْرَتِكَ إلَى مَا أَحْبَبْتَ.

was'-rif-nee biqud-ratika ilaa maaa ah'-bab-t

و من را به قدرت خود به آنچه تو دوست داری باز گردان

أللَّهُمَّ وَعَلَيَّ تَبِعَاتٌ قَدْ حَفِظْتُهُنَّ،

al-laahum-ma waa'lay-ya tabia'atun qad h'afiz'tuhun

خدایا، دعوهای حساب شده علی من که در یاد من ماند

وَتَبِعَاتٌ قَدْ نَسيتُهُنَّ،

wa tabia'atun qad naseetuhun

و دعوهایی که من فراموش کردم

وَكُلُّهُنَّ بِعَيْنِكَ الَّتِي لاَ تَنَـامُ،

wa kul-luhun-na bia'y-nikal-latee laa tanaam

در حالی که همه آنها در نظر تو ماند که خواب نمی کند

وَعِلْمِكَ الَّذِي لا يَنْسَى

wa i'l-mikal-lad'ee laa yansaa

و در دانش تو ماند که فراموش نمی کند

فَعَوِّضْ مِنْهَا أَهْلَهَا وَاحْطُطْ عَنّي وِزْرَهَا،

faa'w-wiz'' min-haaa ah-lahaa wah'-t'ut' a'n-nee wiz-rahaa

تو صاحبان آنها را جبران ساز، بار آنها را بر من سبک ساز

وَخَفِّفْ عَنِّي ثِقْلَهَا، وَاعْصِمْنِي مِنْ أَنْ اُقَارِفَ مِثْلَهَا.

wa khaf-fif a'n-nee thiq-lahaa waa'-s'im-nee min an uqaarifa mith-lahaa

و وزن آنها را از من برانگیز، و مرا از نزدیک کردن به مثل آنها محفوظ ساز

أللَّهُمَّ وَإنَّهُ لاَ وَفَاءَ لِي بِالتَّوْبَةِ إلاَّ بِعِصْمَتِكَ،

al-laahum-ma wa in-nahoo laa wafaaa-a lee bit-taw-bati il-laa bii's'-matik

الهی، اما من نمی‌توانم به توبه‌ام وفادار بمانم مگر به حفاظت تو،

وَلا اسْتِمْسَاكَ بِي عَنِ الْخَطَايَا إلاَّ عَنْ قُوَّتِكَ،

wa laa as-tim-saaka bee a'nil-khat'aayaaa il-laa a'n qoo-watik

و نمی‌توانم از گناهان دست بکشم جز به قوت تو.

فَقَوِّنِي بِقُوَّة كَافِيَة، وَتَوَلَّنِي بِعِصْمَة مَانِعَة.

faqaw-winee biqoo-watin kaafeeah wa tawal-lanee bii's'-matim-maania'h

پس مرا به قوتی کافی تقویت ده و از من به حفاظتی دفاعی کن!‌

أللَّهُمَّ أَيُّما عَبْد تَابَ إلَيْكَ

al-laahum-ma ay-yumaa a'b-din taaba ilay-ka

الهی، اگر بندۀ ای به سوی تو توبه کند،

وَهُوَ فِي عِلْمِ الْغَيْبِ عِنْدَكَ فَاسِخٌ لِتَوْبَتِهِ

wa huwa fee i'l-mil-ghay-bi i'ndaka faasikhul-litaw-batih

در حالی‌که در علم تو از غیب، او توبه‌اش را شکسته سازد

وَعَائِدٌ فِي ذَنْبِهِ وَخَطِيئَتِهِ

wa a'aa-idun fee d'ambihee wakhat'ee-atih

و به گناه و تعدی خود بازگردد،

فَإنِّي أَعُوذُ بِكَ أنْ أَكُوْنَ كَذلِكَ،

fa in-nee e au'wd'u bika an akoona kad'alik

من پناه می‌برم به تو که من از آن نباشم!

فَاجْعَلْ تَوْبَتِي هَذِهِ تَوْبَةً لا أَحْتَاجُ بَعْدَهَا إلَى تَوْبَة،

faj-a'l taw-batee hd'ih taw-batal-laaa ah'-taaju baa'-dahaaa ilaa taw-bah

پس اين توبۀ من را توبۀ‌ای قرار ده كه پس از آن ديگر به توبۀ نيازمند نباشم

تَوْبَةً مُوجِبَةً لِمَحْوِ مَا سَلَفَ، وَالسَّلاَمَةِ فِيمَـا بَقِيَ.

taw-batam-moojibatal-limah'-wi maa salafa was-salaamati feemaa baqee

و توبۀ‌ای که گناهان گذشته را محو ساخته و در آینده ایمن سازد!

أللَّهُمَّ إنِّي أَعْتَـذِرُ إلَيْـكَ مِنْ جَهْلِي،

al-laahum-ma in-neee aa'-tad'iru ilay-ka min jah-lee

الهی، از تو آمرزش می‌خواهم برای جهل خود،

وَأَسْتَـوْهِبُـكَ سُوْءَ فِعْلِي،

wa as-taw-hibuka sooo-a fia'-lee

و تو را می‌خواهم که از بد‌کاری‌های من چشم‌پوشی کنی!

فَـاضْمُمْنِي إلَى كَنَفِ رَحْمَتِكَ تَطَوُّلاً،

faaz''-mum-neee ilaa kanafi rah'-matika tat'aw-wulaa

پس مرا به پناه رحمت خود الحق کنی!

وَاسْتُرْنِي بِسِتْرِ عَافِيَتِكَ تَفَضُّلاً.

was-tur-nee bisit-ri a'afeeatika tafaz''-z''ulaa

و مرا به پرده‌ای از صحت و سلامت خود پوشاند!

أللَّهُمَّ وَإنِّي أَتُوبُ إلَيْكَ

al-laahum-ma wa in-neee atoobu ilay-ka

الهی، من به سوی تو توبه می‌کنم

مِنْ كُلِّ مَا خَالَفَ إرَادَتَكَ

min kul-li maa khaalafa iraadataka

از هر چيز كه مخالف اراده تو است

أَوْ زَالَ عَنْ مَحَبَّتِـكَ

aw zaala a'm-mah'ab-batik

یا دور از محبت تو -

مِنْ خَـطَرَاتِ قَلْبِي

min khat'araati qal-bee

خيالات دل من،

وَلَحَـظَاتِ عَيْنِي

wa lah'az'aati a'y-nee

نظرات چشم من،

وَحِكَايَاتِ لِسَانِي،

wa h'ikaayaati lisaanee

حديث زبان من -

تَوْبَةً تَسْلَمُ بِهَا كُلُّ جَارِحَة عَلَى حِيَالِهَا مِنْ تَبِعَاتِكَ،

taw-batan tas-lamu bihaa kul-lu jaarih'atin a'laa h'eeaalihaa min tabia'atika

توبۀ‌ای كه هر عضو از اعضاء به خودی خود نزد تو از بد‌پی‌آمد ايمن ماند

وَتَأْمَنُ مِمَّا يَخَافُ الْمُعْتَدُونَ مِنْ أَلِيْمِ سَطَوَاتِكَ.

wa taa-manu mim-maa yakhaaful-mua'-tadoona min sleemi sat'awaatik

و از عذاب دردناك تو ترسناكم کسی مأمن بماند!

أَللَّهُمَّ فَارْحَمْ وَحْدَتِي بَيْنَ يَدَيْكَ،

al-laahum-ma far-h'am wah'-datee bay-na yaday-k

الهی، بر تنهائی من پيش تو رحم کن،

وَوَجِيبَ قَلْبِي مِنْ خَشْيَتِكَ،

wa wajeeba qal-bee min khash-yatik

بر تھپھپ خوردن دل من از ترس تو،

وَاضْطِرَابَ أَرْكَانِي مِنْ هَيْبَتِكَ،

waz''-t'iraaba ar-kaanee min hay-batik

بر لرزش اعضای من از هيبت تو!

فَقَدْ أَقَامَتْنِي يَا رَبِّ ذُنُوبِي مَقَامَ الْخِزْيِ بِفِنَائِكَ،

faqad aqaamat-nee yaa rab-bi d'unoobee maqaamal-khiz-yi bifinaaa-ik

گناهان من، پروردگارا، مرا در درگاه تو به محل ذلت واقع کرده‌اند.

فَإنْ سَكَتُّ لَمْ يَنْطِقْ عَنِّي أَحَدٌ،

faan sakat-tu lam yant'iq a'n-neee ah'ad

اگر خاموش بمانم، کس برائے من سخن نگويد؛

وَإنْ شَفَعْتُ فَلَسْتُ بِأَهْلِ الشَّفَاعَةِ.

wa in shafaa'-tu falas-tu bih-lish-shafaaa'h

و اگر شفيع جويی، براى شفاعت شايسته نيستم.

أَللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ

al-laahum-ma s'al-li a'laa muh'am-madiw-wa aaalih

الهی، بر محمد و آل محمد درود فرست،

وَشَفِّعْ فِي خَطَايَـايَ كَرَمَكَ،

wa shaf-fia' fee khat'aayaaya karamak

کريمی تو را واسطۀ گذشتن از تقصيرات من سازی،

وَعُدْ عَلَى سَيِّئاتِي بِعَفْوِكَ،

wa u'd a'laa say-yi-aatee bia'f-wik

و بد‌کاری‌های مرا با بخشش خود متابعت ده،

وَلاَ تَجْزِنِي جَزَآئِي مِنْ عُقُوبَتِكَ

wa laa taj-zinee jazaaa-ee min u'qoobatik

و مرا جزائی ندهی که سزاوار آن هستم،

وَابْسُطْ عَلَيَّ طَوْلَكَ وَجَلِّلْنِي بِسِتْرِكَ،

wab-sut' a'lay-ya t'aw-lak wa jal-lil-nee bisit-rik

فضل خود را بر من گسترانی، و مرا به پوشش خود پوشاند،

وَافْعَلْ بِي فِعْلَ عَزِيز تَضَرَّع إلَيْهِ عَبْدٌ ذَلِيلٌ فَرَحِمَهُ،

waf-a'l bee fia'-l a'zeezin taz''ar-raa' ilay-hee a'b-dun d'aleelun farah'imah

و درباره‌ام چنان کن که صاحب قدرت با غلام ذليل می‌کند، که او را التماس کند و او بر او رحمت کند،

أَوْ غَنِيٍّ تَعَرَّضَ لَهُ عَبْدٌ فَقِيرٌ فَنَعَشَهُ.

aw ghanee-yin taa'r-raz''a lahoo a'b-dun faqeerun fanaa'shah

یا دولتمند با غلام فقیر، که تسلیم شود و او را به دولت برافرازد!

أللَّهُمَّ لاَ خَفِيرَ لِي مِنْكَ فَلْيَخْفُرْنِيْ عِزُّكَ،

al-laahum-ma laa khafeera lee mink fal-yakh-fur-nee i'z-zuk

الهی، نه مرا حافظى نزد تو است، پس توانائی تو را حافظ خود سازی!

وَلا شَفِيعَ لِيْ إلَيْكَ فَلْيَشْفَعْ لِي فَضْلُكَ،

walaa shafeea' leee ilay-ka fal-yash-faa' lee faz''-luk

نه شفيعى برائے من نزد تو است، پس احسان تو را شفيع خود سازی!

وَقَدْ أَوْجَلَتْنِي خَطَايَايَ فَلْيُؤْمِنِّي عَفْوُكَ،

wa qad aw-jalat-nee khat'aayaaya fal-yoo-min-nee a'f-wuk

تقصيرات من مرا لرزاننده کرده، پس بخشش تو مرا آرام بخش سازی!

فَمَا كُلُّ مَا نَطَقْتُ بِهِ عَنْ جَهْل مِنِّي بِسُوْءِ أَثَرِي،

famaa kul-lu maa nat'aq-tu bihee a'n- jah-lim-min-nee bisooo-i atharee

نه آنچه گفته‌ام از ناشناسائی تو گام‌های خود

وَلاَ نِسيَان لِمَا سَبَقَ مِنْ ذَمِيمِ فِعْلِي،

wa laa nis-yaanil-limaa sabaqa min d'ameemi fia'-lee

یا فراموشی کردارهای قابل ملامت خود در گذشته است،

وَلكِنْ لِتَسْمَعَ سَمَاؤُكَ وَمَنْ فِيْهَـا،

wa lkil-litas-maa' samaaaw-uka waman feehaa

بلکه برائے آنکه آسمان تو و ساکنان آن

وَأَرْضُكَ وَمَنْ عَلَيْهَا مَا أَظْهَرْتُ لَكَ مِنَ النَّدَمِ،

wa ar-z''uka waman a'lay-haa maa az'-har-tu laka minan-nadam

و زمين تو و بر آن ساکنان شنوند پشيمانی را كه نزد تو اقرار كرده‌ام

وَلَجَـأتُ إلَيْكَ فِيـهِ مِنَ التَّوْبَـةِ،

wa lajaa-tu ilay-ka feehee minat-taw-bah

و توبۀ‌ای که با آن پناه برده‌ام به تو.

فَلَعَـلَّ بَعْضَهُمْ بِرَحْمَتِكَ يَرْحَمُنِي لِسُوءِ مَوْقِفِي،

falaa'l-la baa'-z''ahum birah'-matik yar-h'amunee lisooo-i maw-qifee

شايد پس از اين یکی از ايشان به رحمت تو رحم کند بر بدی حالِ من

أَوْ تُدْرِكُهُ الرِّقَّةُ عَلَىَّ لِسُوءِ حَالِي

aw tud-rikuhur-riq-qatu a'lay-ya lisooo-i h'aalee

یا به دلسوزی مبتلا شود برای بدی حال من.

فَيَنَالَنِي مِنْهُ بِدَعْوَةٍ أَسْمَعُ لَدَيْكَ مِنْ دُعَائِي،

fayanaalanee min-h bidaa'-watin heea as-mau' laday-ka min dua'aa-ee

شايد برائے من دعائى سر بر آورد كه تو بيش از دعائے من به آن گوش دهی

أَوْ شَفَاعَـةٍ أَوْكَدُ عِنْدَكَ مِنْ شَفَاعَتِي

aw shafaaa'tin aw-kadu i'ndaka min shafaaa'tee

یا شفاعتی که نزد تو مستحکم‌تر از شفاعت من است

تَكُونُ بِهَا نَجَاتِي مِنْ غَضَبِكَ وَفَوْزَتِي بِرضَاكَ.

takoonu bihaa najaatee min ghaz''abik wa faw-zee biriz''aak

كه بدان برائم خود آزادم از غضب تو و نائل به رضائے تو!

أللَّهُمَّ إنْ يَكُنِ النَّدَمُ تَوْبَةً إلَيْكَ فَأَنَا أَنْدَمُ اْلنَّادِمِينَ،

al-laahum-ma ee-yakunin-nadamu taw-batan ilay-ka faanaa andamun-naadimeen

الهی، اگر پشيمانی توبۀ‌ای است نزد تو، پس من پشيمان‌تر از همۀ پشيمان‌ترين‌ها!

وَإنْ يَكُنِ التَّرْكُ لِمَعْصِيَتِكَ إنَابَةً فَأَنَا أَوَّلُ الْمُنِيبينَ،

wa ee-yakunit-tar-ku limaa'-s'eeatika inaabatan faanaa aw-walul-muneebeen

و اگر بازداشتن از معصيت بازگشتى است نزد تو، پس من نخستين بازگشت‌نندگان!

وَإنْ يَكُنِ الاسْتِغْفَارُ حِطَّةً لِلذُّنُوبِ فَإنَي لَكَ مِنَ الْمُسْتَغْفِرِينَ.

wa ee-yak-nilis-tigh-faaru h'it'-t'atal-lild'-d'unoobi fa in-nee ? laka minal-mus-tagh-fireen

و اگر استغفار گناهان را سبك سازد، مسلما من از استغفاركنندگان برائے آمرزش تو!

اللَّهُمَّ فَكَمَا أَمَرْتَ بِالتَّوْبَةِ وَضَمِنْتَ الْقَبُولَ

al-laahum-ma fakamaa amar-ta bit-taw-bati waz''amintal-qabool

خدایا، همان‌طور که توبه را فرمان دادی و پذیرش آن را تضمین کردی،

وَحَثَثْتَ عَلَى الدُّعَـاءِ وَوَعَدْتَ الإجَابَةَ،

wa h'athath-ta a'laad-dua'aa-i wa waa't-tal-ijaabah

همان‌طور که التماس را برانگیختی و استجابت را وعده دادی،

فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدِ وَآلِهِ وَاقْبَلْ تَوْبَتِي

fas'al-li a'laa muh'am-madiw-wa aaalih waq-bal taw-batee

پس محمد و آل محمد را برکت عطا فرما، توبه‌ی مرا بپذیر،

وَلاَ تَرْجِعْني مَرجَعَ الخَيبَةِ منْ رَحْمَتِك

wa laa tar-jia'-nee mar-jia'l-khay-bati mir-rah'-matik

و مرا به جای بازگشتِ ناامیدی در رحمتِ تو بازگردان!

إنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ عَلَى الْمُذْنِبِينَ،

in-naka antat-taw-waabu a'laal-mud'-nibeen

تو یقیناً «تَوَّاب» هستی سوی گناهكاران،

وَالرَّحِيمُ لِلْخَاطِئِينَ الْمُنِيبِينَ.

war-rah'eemu lil-khaat'i-eenal-muneebeen

و «رَحیم» بر متجاوزانی که باز برگردند!

أللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ كَمَا هَدَيْتَنَا بِهِ

al-laahum-ma s'al-li a'laa muh'am-madiw-wa aaalihee kamaa haday-tanaa bih

خدایا، محمد و آل محمد را برکت عطا فرما، همان‌گونه که ما را به‌وسیله‌ی او هدایت فرمودی!

وَصَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ كَمَا اسْتَنْقَذْتَنَا بِهِ،

wa s'al-li a'laa muh'am-madiw-wa aaalihee kamas-tanqad'-tanaa bih

محمد و آل محمد را برکت عطا فرما، همان‌گونه که ما را به‌وسیله‌ی او نجات بخشیدی!

وَصَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ

wa s'al-li a'laa muh'am-madiw-wa aaalihee

خدایا، محمد و آل محمد را برکت فراوان عطا فرما،

صَلاَةً تَشْفَعُ لَنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَيَوْمَ الْفَاقَةِ إلَيْكَ،

s'alaatan tash-fau' lanaa yaw-mal-qeeaamati wayaw-mal-faaqati ilay-k

برکتی که برای ما در روزِ قیامت، روزِ احتیاج به تو، شفاعت کند!

إنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْء قَدِيرٌ وَهُوَ عَلَيْكَ يَسِيرٌ .

in-naka a'laa kul-li shay-in qadeer wa huwa a'lay-ka yaseer

تو بر هر چیزی تواناى هستى، و این برایِ تو آسان است!