الصحيفة السجادية - 47
صحیفه سجادیه - 47
۴۱۷ بند منبع: Sahifa al-Sajjadiya
این ترجمه با کمک ماشین انجام شده و در انتظار بازبینی علمی است. متن عربی بالا متن معتبر است.
- ۴۱۸
الْحَمْدُ للهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ.
ستایش خدای را، پروردگار جهانیان!
- ۴۱۹
أللَّهُمَّ لَـكَ الْحَمْدُ بَدِيْعَ السَّموَاتِ وَالأَرْضِ،
خدایا، ستایش تو راست! ای پدیدآورنده آسمان‌ها و زمین!
- ۴۲۰
ذَا الْجَلاَلِ وَالإكْرَامِ،
صاحب جلال و بزرگواری!
- ۴۲۱
رَبَّ الاَرْبَابِ وَإلهَ كُلِّ مَألُوه،
پروردگار پروردگاران! معبود هر عبادتگری!
- ۴۲۲
وَخَالِقَ كُلِّ مَخْلُوق،
آفریننده هر آفریده‌ای!
- ۴۲۳
وَوَارِثَ كُلِّ شَيْء، لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَـيْءٌ،
وارث همه چیز! هیچ چیز مانند او نیست،
- ۴۲۴
وَلا يَعْزُبُ عَنْهُ عِلْمُ شَيْء،
دانش هیچ چیز از او نمی‌گریزد،
- ۴۲۵
وَهُوَ بِكُلِّ شَيْء مُحِيطٌ،
او بر همه چیز احاطه دارد،
- ۴۲۶
وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْء رَقِيبٌ،
و او بر همه چیز نگهبان است.
- ۴۲۷
أَنْتَ الله لاَ إلهَ إلاَّ أَنْتَ الاَحَـدُ الْمُتَوَحِّدُ الْفَرْدُ الْمُتَفَرِّدُ،
تو خدایی، خدایی جز تو نیست، یگانه، تنها، یکتا، مجزا.
- ۴۲۸
وَأَنْتَ اللهُ لاَ إلهَ إلاَّ أَنْتَ الْكَرِيمُ الْمُتَكَرِّمُ،
تو خدایی، خدایی جز تو نیست، بخشنده، بسیار بخشنده،
- ۴۲۹
الْعَظِيمُ الْمُتَعَظِّمُ، الْكَبِيرُ الْمُتَكَبِّرُ.
توانا، بس بلندمرتبه در توانایی، باشکوه، بسیار بزرگ در شکوه.
- ۴۳۰
وَأَنْتَ اللهُ لاَ إلهَ إلاَّ أَنْتَ العَلِيُّ الْمُتَعَالِ، الْشَدِيْدُ الْمِحَـالِ.
تو خدایی، خدایی جز تو نیست، بلند، بسیار بلند، سخت در توانایی.
- ۴۳۱
وَأَنْتَ اللهُ لا إلهَ إلاَّ أَنْتَ الـرَّحْمنُ الرَّحِيمُ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ.
تو خدایی، خدایی جز تو نیست، بخشاینده، مهربان، دانا، حکیم.
- ۴۳۲
وَأَنْتَ اللهُ لا إلهَ إلاّ أَنْتَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ الْقَدِيمُ الْخَبِيرُ،
تو خدایی، خدایی جز تو نیست، شنوا، بینا، دیرینه، آگاه.
- ۴۳۳
وَأَنْتَ اللهُ لاَ إلهَ إلاّ أَنْتَ الْكَرِيمُ الاَكْرَمُ الدَّائِمُ الادْوَمُ،
تو خدایی، خدایی جز تو نیست، بخشنده، بخشنده‌ترین، پایدار، پایدارترین.
- ۴۳۴
وَأَنْتَ اللهُ لا إلهَ إلاّ أَنْتَ الاوَّلُ
تو خدایی، خدایی جز تو نیست، نخستین،
- ۴۳۵
قَبْلَ كُلِّ أَحَد وَالاخِرُ بَعْدَ كُلِّ عَدَد،
پیش از هر یکی، آخرین پس از هر شماری.
- ۴۳۶
وَأَنْتَ اللهُ لا إلهَ إلاّ أَنْتَ الدَّانِي فِي عُلُوِّهِ،
تو خدایی، خدایی جز تو نیست، نزدیک در بلندی‌اش،
- ۴۳۷
وَالْعَالِي فِي دُنُوِّهِ،
بلند در نزدیکی‌اش.
- ۴۳۸
وَأَنْتَ اللهُ لاَ إلهَ إلاَّ أَنْتَ ذُو الْبَهَاءِ وَالْمَجْدِ وَالْكِبْرِيَاءِ وَالْحَمْدِ.
تو خدایی، خدایی جز تو نیست، صاحب شکوه و جلال و بزرگی و ستایش.
- ۴۳۹
وَأَنْتَ اللهُ لاَ إلهَ إلاّ أَنْتَ الَّذِي أَنْشَأْتَ الاشْيَاءَ مِنْ غَيْرِ سِنْخ،
تو خدایی، خدایی جز تو نیست. تو چیزها را بی‌ریشه پدید آوردی،
- ۴۴۰
وَصَوَّرْتَ مَا صَوَّرْتَ مِنْ غَيْرِ مِثال،
و آنچه تصویر کردی بی‌نمونه تصویر کردی،
- ۴۴۱
وَابْتَدَعْتَ الْمُبْتَدَعَاتِ بِلاَ احْتِذَآء.
و نوآورده‌ها را بدون محدودیت ابداع کردی.
- ۴۴۲
أَنْتَ الَّذِي قَدَّرْتَ كُلَّ شَيْء تَقْدِيراً
تویی آن که هر چیز را به تقدیری مقدر ساخت،
- ۴۴۳
وَيَسَّرْتَ كُلَّ شَيْء تَيْسِيراً،
و هر چیز را به آسانی آسان کرد،
- ۴۴۴
وَدَبَّرْتَ مَا دُونَكَ تَدْبِيْراً.
و هرچه زیر فرمانش است را به تدبیری اداره کرد.
- ۴۴۵
وَأَنْتَ الَّذِي لَمْ يُعِنْكَ عَلَى خَلْقِكَ شَرِيكٌ
تویی آن که هیچ شریکی در آفرینشت یاری‌اش نکرد،
- ۴۴۶
وَلَمْ يُؤازِرْكَ فِي أَمْرِكَ وَزِيرٌ،
و هیچ وزیری در فرمانش مددکارش نبود.
- ۴۴۷
وَلَمْ يَكُنْ لَكَ مُشَاهِدٌ وَلا نَظِيرٌ.
نه گواهی داشتی و نه همتایی.
- ۴۴۸
أَنْتَ الَّذِي أَرَدْتَ فَكَانَ حَتْماً مَا أَرَدْتَ،
تویی آن که اراده کرد و آنچه اراده کرد تخلف‌ناپذیر بود،
- ۴۴۹
وَقَضَيْتَ فَكَانَ عَدْلاً مَا قَضَيْتَ،
و فرمان داد و آنچه فرمان داد عدل بود،
- ۴۵۰
وَحَكَمْتَ فَكَانَ نِصْفاً مَا حَكَمْتَ،
و حکم کرد و آنچه حکم کرد منصفانه بود.
- ۴۵۱
أَنْتَ الَّـذِي لا يَحْوِيْـكَ مَكَانٌ
تویی آن که هیچ مکانی گنجایشش را ندارد،
- ۴۵۲
وَلَمْ يَقُمْ لِسُلْطَانِكَ سُلْطَانٌ،
و در برابر سلطنتش هیچ قدرتی برنمی‌خیزد،
- ۴۵۳
وَلَمْ يُعْيِكَ بُرْهَانٌ وَلا بَيَانٌ.
و هیچ برهان و توضیحی او را ناکام نمی‌سازد.
- ۴۵۴
أَنْتَ الَّذِي أَحْصَيْتَ كُلَّ شَيْء عَدَدَاً،
تویی آن که هر چیز را به شمار شمرد،
- ۴۵۵
وَجَعَلْتَ لِكُلِّ شَيْء أَمَداً،
و برای هر چیز مهلتی مقرر کرد،
- ۴۵۶
وَقَدَّرْتَ كُلَّ شَيْء تَقْدِيْراً.
و هر چیز را به تقدیری مقدر ساخت.
- ۴۵۷
أَنْتَ الَّذِي قَصُرَتِ الاوْهَامُ عَنْ ذَاتِيَّتِكَ،
تویی آن که تصورات از ذاتش فرو می‌مانند،
- ۴۵۸
وَعَجَزَتِ الافْهَامُ عَنْ كَيْفِيَّتِكَ ،
و فهم‌ها از چگونگی‌اش ناتوانند،
- ۴۵۹
وَلَمْ تُدْرِكِ الابْصَارُ مَوْضِعَ أَيْنِيَّتِكَ.
و دیدگان جایگاه کجایی‌اش را درنمی‌یابند.
- ۴۶۰
أَنْتَ الَّذِي لا تُحَدُّ فَتَكُونَ مَحْدُوداً،
تویی آن که حدی ندارد تا محدود شود،
- ۴۶۱
وَلَمْ تُمَثَّلْ فَتَكُونَ مَوْجُوداً،
و مثال داده نشده تا یافت شود،
- ۴۶۲
وَلَمْ تَلِدْ فَتَكُونَ مَوْلُوداً.
و نزاده تا زاده شده باشد.
- ۴۶۳
أَنْتَ الَّذِي لا ضِدَّ مَعَكَ فَيُعَانِدَكَ،
تویی آن که ضدی با او نیست تا با او ستیزه کند،
- ۴۶۴
وَلا عِدْلَ فَيُكَاثِرَكَ، وَلاَ نِدَّ لَكَ فَيُعَارِضَكَ.
و همتایی ندارد تا با او برابری کند، و رقیبی ندارد تا با او مقاومت کند.
- ۴۶۵
أَنْتَ الَّـذِي ابْتَدَأ وَاخْتَـرَعَ
تویی آن که آغاز کرد و طرح ریخت،
- ۴۶۶
وَاسْتَحْدَثَ وَابْتَـدَعَ
پدید آورد و ابداع کرد،
- ۴۶۷
وَأَحْسَنَ صُنْعَ مَا صَنَعَ،
و آنچه ساخت را نیکو ساخت.
- ۴۶۸
سُبْحانَكَ! مَا أَجَلَّ شَأنَكَ،
پاک و منزهی! چه باشکوه است مقام تو!
- ۴۶۹
وَأَسْنَى فِي الامَاكِنِ مَكَانَكَ،
چه بلند است جایگاهت در میان جایگاه‌ها!
- ۴۷۰
وَأَصْدَعَ بِالْحَقِّ فُرقَانَكَ.
چه پاکیزه فرقان تو به حق جدا می‌سازد!
- ۴۷۱
سُبْحَانَكَ مِنْ لَطِيفٍ مَا أَلْطَفَكَ،
پاک و منزهی! لطیف ـ چه لطیفی!
- ۴۷۲
وَرَؤُوفٍ مَا أَرْأَفَكَ، وَحَكِيمٍ مَا أَعْرَفَكَ!
رئوف ـ چه رئوفی! حکیم ـ چه دانایی!
- ۴۷۳
سُبْحَانَكَ مِنْ مَلِيْكٍ مَا أَمْنَعَكَ،
پاک و منزهی! فرمانروا ـ چه نفوذناپذیری!
- ۴۷۴
وَجَوَادٍ مَا أَوْسَعَكَ، وَرَفِيعٍ مَا أَرْفَعَكَ،
بخشنده ـ چه پرنعمتی! والا ـ چه والایی!
- ۴۷۵
ذُو الْبَهاءِ وَالْمَجْدِ وَالْكِبْرِيَاءِ وَالْحَمْدِ .
صاحب شکوه و جلال و بزرگی و ستایش!
- ۴۷۶
سُبْحَانَكَ بَسَطْتَ بِالْخَيْرَاتِ يَدَكَ
پاک و منزهی! دستت را با نیکی‌ها گشودی،
- ۴۷۷
وَعُرِفَتِ الْهِدَايَةُ مِنْ عِنْدِكَ،
و هدایت از نزد تو شناخته شد،
- ۴۷۸
فَمَنِ الْتَمَسَكَ لِدِينٍ أَوْ دُنْيا وَجَدَكَ.
پس هر که از تو دین یا دنیا بخواهد تو را می‌یابد.
- ۴۷۹
سُبْحَانَكَ خَضَعَ لَكَ مَنْ جَرى فِي عِلْمِكَ،
پاک و منزهی! هرچه در دانش تو جاری است تسلیم توست،
- ۴۸۰
وَخَشَعَ لِعَظَمَتِكَ مَا دُونَ عَرْشِكَ،
همه زیر عرشت در برابر عظمتت خاضعند،
- ۴۸۱
وَانْقَادَ لِلتَّسْلِيْمِ لَكَ كُلُّ خَلْقِكَ.
و همه آفریدگانت در فرمانبرداری از تو گردن می‌نهند.
- ۴۸۲
سُبْحَانَكَ لاَ تُحَسَّ، وَلاَ تُجَسُّ، وَلاَ تُمَسُّ،
پاک و منزهی! تو به حس درک نمی‌شوی و نه لمس و نه احساس می‌شوی،
- ۴۸۳
وَلاَ تُكَادُ، وَلاَ تُمَاطُ، وَلاَ تُنَازَعُ، وَلاَ تُجَارى،
و نه فریب خوری، و نه بازداشته شوی، و نه مخالفت شوی، و نه همراهی شوی،
- ۴۸۴
وَلاَ تُمارى، وَلاَ تُخَادَعُ، وَلاَ تُمَاكَرُ.
و نه مقاومت شوی، و نه فریب خوری، و نه حیله شوی.
- ۴۸۵
سُبْحَانَكَ سَبِيلُكَ جَدَدٌ، وَأَمْرُكَ رَشَدٌ، وَأَنْتَ حَيٌّ صَمَدٌ.
پاک و منزهی! راهت هموار و فرمانت هدایت است و تو زنده و پایدار و پناهگاهی.
- ۴۸۶
سُبْحَانَكَ قَوْلُكَ حُكْمٌ، وَقَضَآؤُكَ حَتْمٌ، وَإرَادَتُكَ عَزْمٌ.
پاک و منزهی! سخنت قاطع و فرمانت تخلف‌ناپذیر و اراده‌ات استوار است.
- ۴۸۷
سُبْحَانَكَ لاَ رَادَّ لِمَشِيَّتِكَ، وَلاَ مُبَدِّلَ لِكَلِمَاتِكَ.
پاک و منزهی! هیچ‌کس خواست تو را رد نتواند کرد و هیچ‌کس سخنانت را تغییر نتواند داد.
- ۴۸۸
سُبْحَانَكَ بَاهِرَ الايآتِ، فَاطِرَ السَّمَوَاتِ بَارِئ، النَّسَماتِ.
پاک و منزهی، ای درخشنده به نشانه‌ها، ای آفریننده آسمان‌ها، ای پدیدآورنده جان‌ها!
- ۴۸۹
لَكَ الْحَمْدُ حَمْدَاً يَدُومُ بِدَوامِكَ،
ستایش از آن توست، ستایشی که با پایداری تو پایدار باشد!
- ۴۹۰
وَلَكَ الْحَمْدُ حَمْداً خَالِداً بِنِعْمَتِكَ،
ستایش از آن توست، ستایشی جاودان به فضل تو!
- ۴۹۱
وَلَكَ الْحَمْدُ حَمْداً يُوَازِي صُنْعَكَ،
ستایش از آن توست، ستایشی هم‌سنگ احسانت!
- ۴۹۲
وَلَكَ الْحَمْدُ حَمْداً يَزِيدُ عَلَى رِضَاكَ،
ستایش از آن توست، ستایشی که خشنودیت را بیفزاید!
- ۴۹۳
وَلَكَ الْحَمْدُ حَمْداً مَعَ حَمْدِ كُلِّ حَامِد،
ستایش از آن توست، ستایشی همراه ستایش هر ستایشگری،
- ۴۹۴
وَشُكْراً يَقْصُرُ عَنْهُ شُكْرُ كُلِّ شَاكِر،
و سپاسی که سپاس هر سپاسگزاری از آن فرو می‌ماند؛
- ۴۹۵
حَمْداً لاَ يَنْبَغِي إلاَّ لَكَ،
ستایشی که جز برای تو سزاوار نیست،
- ۴۹۶
وَلاَ يُتَقَرَّبُ بِهِ إلاَّ إلَيْكَ،
و بدان جز نزد تو تقرب جسته نمی‌شود؛
- ۴۹۷
حَمْداً يُسْتَدَامُ بِهِ الاَوَّلُ،
ستایشی که نخستین نعمت را پایدار سازد،
- ۴۹۸
وَيُسْتَدْعَى بِهِ دَوَامُ الاخِرِ،
و پایداری آخرین را فرا خواند؛
- ۴۹۹
حَمْداً يَتَضَاعَفُ عَلَى كُرُورِ الاَزْمِنَةِ،
ستایشی که با تکرار روزگاران چندین برابر شود،
- ۵۰۰
وَيَتَزَايَدُ أَضْعَافَاً مُتَرَادِفَةً،
و با چندین‌برابرهای پیاپی فزونی یابد؛
- ۵۰۱
حَمْداً يَعْجِزُ عَنْ إحْصَآئِهِ الْحَفَظَةُ،
ستایشی که فرشتگان نگهبان توان شمارشش را نداشته باشند،
- ۵۰۲
وَيَزِيدُ عَلَى مَا أَحْصَتْهُ فِي كِتابِكَ الْكَتَبَةُ،
و فراتر رود از آنچه نویسندگان در کتابت شمرده‌اند؛
- ۵۰۳
حَمْداً يُوازِنُ عَرْشَكَ المَجِيْدَ،
ستایشی هم‌وزن عرش باشکوه تو،
- ۵۰۴
وَيُعَادِلُ كُرْسِيَّكَ الرَّفِيعَ،
و برابر با کرسی بلند تو؛
- ۵۰۵
حَمْداً يَكْمُلُ لَدَيْكَ ثَوَابُهُ،
ستایشی که پاداشش نزد تو کامل باشد،
- ۵۰۶
وَيَسْتَغْرِقُ كُلَّ جَزَآء جَزَآؤُهُ،
و جزایش هر پاداشی را شامل شود؛
- ۵۰۷
حَمْداً ظَاهِرُهُ وَفْقٌ لِبَاطِنِهِ،
ستایشی که ظاهرش با باطنش هم‌خوان باشد،
- ۵۰۸
وَبَاطِنُهُ وَفْقٌ لِصِدْقِ النِّيَّةِِ،
و باطنش با نیت صحیح هم‌خوان باشد؛
- ۵۰۹
حَمْداً لَمْ يَحْمَدْكَ خَلْقٌ مِثْلَهُ،
ستایشی که هیچ آفریده‌ای مانند آن تو را نستوده،
- ۵۱۰
وَلاَ يَعْرِفُ أَحَدٌ سِوَاكَ فَضْلَهُ،
و برتری‌اش را جز تو کسی نمی‌داند؛
- ۵۱۱
حَمْداً يُعَانُ مَنِ اجْتَهَدَ فِي تَعْدِيْدِهِ،
ستایشی که تلاشگر افزودن ستایشت در آن یاری شود،
- ۵۱۲
وَيُؤَيَّدُ مَنْ أَغْرَقَ نَزْعَاً فِي تَوْفِيَتِهِ،
و ادا کننده‌اش در به نهایت رساندنش تأیید شود؛
- ۵۱۳
حَمْداً يَجْمَعُ مَا خَلَقْتَ مِنَ الْحَمْدِ،
ستایشی که همه ستایش‌هایی را که آفریده‌ای گرد آورد،
- ۵۱۴
وَيَنْتَظِمُ مَا أَنْتَ خَالِقُهُ مِنْ بَعْدُ،
و آنچه پس از آن خواهی آفرید به هم پیوندد؛
- ۵۱۵
حَمْداً لاَ حَمْدَ أَقْرَبُ إلَى قَوْلِكَ مِنْهُ،
ستایشی که هیچ ستایشی به سخنت از آن نزدیک‌تر نباشد،
- ۵۱۶
وَلاَ أَحْمَدَ مِمَّنْ يَحْمَدُكَ بِهِ،
و هیچ‌کس از ستایشگرانت بزرگ‌تر از آن نباشد؛
- ۵۱۷
حَمْداً يُوجِبُ بِكَرَمِكَ الْمَزِيدَ بِوُفُورِهِ
ستایشی که فراوانی‌اش افزایش را از بخشندگیت واجب سازد،
- ۵۱۸
وَتَصِلُهُ بِمَزِيْد بَعْدَ مَزِيْد طَوْلاً مِنْكَ،
و تو بدان از لطف خود افزایش پس از افزایش بپیوندی؛
- ۵۱۹
حَمْداً يَجِبُ لِكَرَمِ وَجْهِكَ، وَيُقَابِلُ عِزَّ جَلاَلِكَ.
ستایشی که شایسته بزرگواری رویت باشد و با عزت جلالت برابری کند!
- ۵۲۰
رَبِّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد
پروردگارا، بر محمد و خاندان محمد درود فرست،
- ۵۲۱
الْمُنْتَجَبِ، الْمُصْطَفَى،
برگزیده، پسندیده،
- ۵۲۲
الْمُكَرَّمِ، الْمُقَرَّبِ، أَفْضَلَ صَلَوَاتِكَ،
گرامی‌داشته، مقرب، با بهترین درودهایت،
- ۵۲۳
وَبارِكْ عَلَيْهِ أَتَمَّ بَرَكاتِكَ،
و بر او کامل‌ترین برکاتت را فرو فرست،
- ۵۲۴
وَتَرَحَّمْ عَلَيْهِ أَمْتَعَ رَحَمَاتِكَ.
و بر او گواراترین رحمت‌هایت را فرو فرست!
- ۵۲۵
رَبِّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ، صَلاَةً زَاكِيَةً،
پروردگارا، بر محمد و خاندانش درود فرست، درودی پربار،
- ۵۲۶
لاَ تَكُونُ صَلاَةٌ أَزْكَى مِنْهَا،
که هیچ درودی پربارتر از آن نباشد!
- ۵۲۷
وَصَلِّ عَلَيْهِ صَلاَةً نَامِيَةً،
بر او درودی فزاینده فرست،
- ۵۲۸
لاَ تَكُونُ صَلاةٌ أَنْمَى مِنْهَا،
که هیچ درودی فزاینده‌تر از آن نباشد!
- ۵۲۹
وَصَلِّ عَلَيْهِ صَلاةً رَاضِيَةً،
و بر او درودی پسندیده فرست،
- ۵۳۰
لاَ تَكُونُ صَلاةٌ فَوْقَهَا.
که هیچ درودی فراتر از آن نباشد!
- ۵۳۱
رَبِّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ،
پروردگارا، بر محمد و خاندانش درود فرست،
- ۵۳۲
صَلاَةً تُرْضِيهِ وَتَزِيدُ عَلَى رِضَاهُ،
درودی که او را خشنود سازد و خشنودی‌اش بیفزاید!
- ۵۳۳
وَصَلِّ عَلَيْهِ صَلاَةً تُرْضِيكَ وَتَزِيدُ عَلَى رِضَاكَ لَهُ،
بر او درودی فرست که تو را خشنود کند و خشنودیت از او بیفزاید!
- ۵۳۴
وَصَلِّ عَلَيْهِ صَلاَةً لاَ تَرْضَى لَهُ إلاَّ بِهَا،
و بر او درودی فرست که جز بدان برایش خشنود نشوی،
- ۵۳۵
وَلاَ تَرى غَيْرَهُ لَهَا أَهْلاً.
و جز او را شایسته آن نبینی!
- ۵۳۶
رَبِّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ،
پروردگارا، بر محمد و خاندانش درود فرست،
- ۵۳۷
صَلاَةً تُجَاوِزُ رِضْوَانَكَ، وَيَتَّصِلُ اتِّصَالُهَا بِبَقَآئِكَ،
درودی که از خشنودیت فراتر رود، پیوسته به پایداریت ادامه یابد،
- ۵۳۸
وَلاَ يَنْفَدُ كَمَا لاَ تَنْفَدُ كَلِماتُكَ.
و هرگز تمام نشود، همچنان‌که سخنانت هرگز تمام نمی‌شوند!
- ۵۳۹
رَبِّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ
پروردگارا، بر محمد و خاندانش درود فرست،
- ۵۴۰
وَآلِهِ صَلاَةً تَنْتَظِمُ صَلَوَاتِ مَلائِكَتِكَ
درودی که درودهای فرشتگانت را در هم تند،
- ۵۴۱
وَأَنْبِيآئِكَ وَرُسُلِكَ وَأَهْلِ طَاعَتِكَ.
و پیامبرانت و رسولانت و اهل فرمانبرداریت،
- ۵۴۲
وَتَشْتَمِلُ عَلَى صَلَوَاتِ عِبَادِكَ
درودهای بندگانت را شامل شود،
- ۵۴۳
مِنْ جِنّكَ وَإنْسِكَ وَأَهْلِ إجَابَتِكَ،
از جن یا انس و اهل اجابتت،
- ۵۴۴
وَتَجْتَمِعُ عَلَى صَلاَةِ كُلِّ مَنْ ذَرَأْتَ وَبَرَأْتَ مِنْ أَصْنَافِ خَلْقِكَ.
و درود همه اصناف آفریدگانت را که پراکنده و آفریده‌ای گرد آورد!
- ۵۴۵
رَبِّ صَلِّ عَلَيْهِ وَآلِهِ
پروردگارا، بر محمد و خاندانش درود فرست،
- ۵۴۶
صَلاَةً تُحِيطُ بِكُلِّ صَلاَة سَالِفَة وَمُسْتَأْنَفَة،
درودی که هر درود گذشته و نو را فرا گیرد!
- ۵۴۷
وَصَلِّ عَلَيْهِ وَعَلَى آلِهِ
بر او و خاندانش درود فرست،
- ۵۴۸
صَلاَةً مَرْضِيَّةً لَكَ وَلِمَنْ دُونَكَ،
درودی پسندیده برای تو و هر که فروتر از توست،
- ۵۴۹
وَتُنْشِئُ مَعَ ذَلِكَ صَلَوَات تُضَاعِفُ مَعَهَا تِلْكَ الصَّلَوَاتِ عِنْدَهَا،
و با آن درودهایی پدید آوری که آن درودها را چندین برابر سازی،
- ۵۵۰
وَتَزِيدُهَا عَلَى كُرُورِ الاَيَّامِ زِيَادَةً
و با گذشت روزها افزایشی بر آن‌ها بیفزایی،
- ۵۵۱
فِي تَضَاعِيفَ لاَ يَعُدُّهَا غَيْرُكَ.
در چندین‌برابرهایی که جز تو شمارشان نتواند!
- ۵۵۲
رَبِّ صَلِّ عَلَى أَطَائِبِ أَهْلِ بَيْتِهِ
پروردگارا، بر بهترین اهل بیتش درود فرست،
- ۵۵۳
الَّذِينَ اخْتَرْتَهُمْ لاَِمْرِكَ،
آنان که برای فرمانت برگزیدی،
- ۵۵۴
وَجَعَلْتَهُمْ خَزَنَةَ عِلْمِكَ، وَحَفَظَةَ دِيْنِكَ،
خزانه‌داران علمت، نگهبانان دینت قرار دادی،
- ۵۵۵
وَخُلَفَآءَكَ فِي أَرْضِكَ، وَحُجَجَكَ عَلَى عِبَادِكَ،
جانشینانت در زمینت و حجت‌هایت بر بندگانت،
- ۵۵۶
وَطَهَّرْتَهُمْ مِنَ الرِّجْسِ وَالدَّنَسِ تَطْهِيراً بِإرَادَتِكَ،
از پلیدی و آلودگی پاکشان ساختی به اراده خود،
- ۵۵۷
وَجَعَلْتَهُمُ الْوَسِيْلَةَ إلَيْكَ وَالْمَسْلَكَ إلَى جَنَّتِكَ،
و واسطه به سوی خود و راه به بهشتت ساختی!
- ۵۵۸
رَبِّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ
پروردگارا، بر محمد و خاندانش درود فرست،
- ۵۵۹
صَلاةً تُجْزِلُ لَهُمْ بِهَا مِنْ نِحَلِكَ وَكَرَامَتِكَ،
درودی که عطایا و بخشندگیت را فراوان سازد،
- ۵۶۰
وَتُكْمِلُ لَهُمُ الاَشْيَآءَ مِنْ عَطَاياكَ وَنَوَافِلِكَ،
بخشش‌ها و هدایایت را برایشان کامل کند،
- ۵۶۱
وَتُوَفِّرُ عَلَيْهِمُ الْحَظَّ مِنْ عَوَائِدِكَ وَفَوائِدِكَ.
و سهمشان از لطف‌ها و فوائدت را پر سازد!
- ۵۶۲
رَبِّ صَلِّ عَلَيْهِ وَعَلَيْهِمْ صَلاَةً لاَ أَمَدَ فِي أَوَّلِهَا،
پروردگارا، بر او و خاندانش درودی فرست که آغازش مدتی نداشته باشد،
- ۵۶۳
وَلاَ غَايَةَ لاَِمَدِهَا، وَلاَ نِهَايَةَ لاِخِرِهَا.
و مدتش حدی نداشته باشد، و پایانش نهایتی نداشته باشد!
- ۵۶۴
رَبِّ صَلِّ عَلَيْهِمْ زِنَةَ عَرْشِكَ وَمَا دُونَهُ،
پروردگارا، بر آنان درود فرست به وزن عرشت و آنچه زیر آن است،
- ۵۶۵
وَمِلءَ سَموَاتِكَ وَمَا فَوْقَهُنَّ،
به اندازه‌ای که آسمان‌ها و آنچه فراتر از آن‌هاست پر شود،
- ۵۶۶
وَعَدَدَ أَرَضِيْكَ، وَمَا تَحْتَهُنَّ، وَمَا بَيْنَهُنَّ،
و به شمار زمین‌هایت و آنچه زیرشان و میانشان است،
- ۵۶۷
صَلاَةً تُقَرِّبُهُمْ مِنْكَ زُلْفى وَتَكُونُ لَكَ وَلَهُمْ رِضَىً،
درودی که آنان را به تو نزدیک کند و تو و ایشان را خشنود سازد،
- ۵۶۸
وَمُتَّصِلَةٌ بِنَظَائِرِهِنَّ أَبَداً.
و تا ابد به همانندهایش پیوسته باشد!
- ۵۶۹
أللَّهُمَّ إنَّكَ أَيَّدْتَ دِينَكَ فِي كُلِّ أَوَان
خدایا، تو در هر زمانی دینت را تأیید کردی،
- ۵۷۰
بِإمَام أَقَمْتَهُ عَلَماً لِعِبَادِكَ وَّمَنارَاً فِي بِلاَدِكَ،
به امامی که نشانه‌ای برای بندگانت و چراغی در سرزمین‌هایت قرار دادی،
- ۵۷۱
بَعْدَ أَنْ وَصَلْتَ حَبْلَهُ بِحَبْلِكَ،
پس از آنکه ریسمانش را به ریسمانت پیوستی!
- ۵۷۲
وَجَعَلْتَهُ الذَّرِيعَةَ إلَى رِضْوَانِكَ،
او را وسیله خشنودیت قرار دادی،
- ۵۷۳
وَافْتَرَضْتَ طَاعَتَهُ، وَحَذَّرْتَ مَعْصِيَتَهُ،
اطاعتش را واجب کردی و از نافرمانی‌اش برحذر داشتی،
- ۵۷۴
وَأَمَرْتَ بِامْتِثَالِ أوَاِمِرِه وَالانْتِهَآءِ عِنْدَ نَهْيِهِ،
و فرمان دادی به پیروی از دستوراتش و ترک آنچه منع کرده،
- ۵۷۵
وَأَلاَّ يَتَقَدَّمَهُ مُتَقَدِّمٌ، وَلاَ يَتَأَخَّرَ عَنْهُ مُتَأَخِّرٌ،فَهُوَ عِصْمَةُ اللاَّئِذِينَ
و اینکه هیچ پیشی‌گیرنده‌ای بر او پیشی نگیرد و هیچ واپس‌مانده‌ای از او واپس نماند! پس او نگهبان پناه‌جویان است،
- ۵۷۶
، وَكَهْفُ الْمُؤْمِنِينَ، وَعُرْوَةُ الْمُتَمَسِّكِينَ، وَبَهَآءُ الْعَالَمِينَ.
و غار مؤمنان و دستاویز چنگ‌زنندگان و شکوه جهانیان!
- ۵۷۷
أللَّهُمَّ فَأَوْزِعْ لِوَلِيِّكَ شُكْرَ مَا أَنْعَمْتَ بِهِ عَلَيْهِ،
خدایا، به ولیت الهام کن سپاس آنچه بدو ارزانی داشتی،
- ۵۷۸
وَأَوْزِعْنَا مِثْلَهُ فِيهِ، وَآتِهِ مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَاناً نَصِيراً،
و ما را نیز همانند آن الهام فرما، و از نزد خود سلطانی یاری‌بخش به او عطا کن،
- ۵۷۹
وَافْتَحْ لَهُ فَتْحاً يَسِيراً، وَأَعِنْهُ بِرُكْنِكَ الاعَزِّ،
و گشایشی آسان برایش بگشا و با استوارترین رکنت یاری‌اش ده،
- ۵۸۰
وَاشْدُدْ أَزْرَهُ، وَقَوِّ عَضُدَهُ، وَرَاعِهِ بِعَيْنِكَ،
پشتش را محکم ساز و بازویش را نیرومند کن و با چشمت مراقبش باش،
- ۵۸۱
وَاحْمِهِ بِحِفْظِكَ، وَانْصُرْهُ بِمَلائِكَتِكَ،
با حفاظتت نگهداری‌اش کن و با فرشتگانت یاری‌اش ده،
- ۵۸۲
وَامْدُدْهُ بِجُنْدِكَ الاَغْلَبِ وَأَقِمْ بِهِ كِتَابَكَ وَحُدُودَكَ،
و با غالب‌ترین لشکرت مددش رسان! بدو کتاب و حدود خود را بر پا دار،
- ۵۸۳
وَشَرَائِعَكَ وَسُنَنَ رَسُولِكَ صَلَوَاتُكَ اللَّهُمَّ عَلَيْهِ وَآلِهِ،
و شریعت‌ها و سنت‌های رسولت را ـ درودهایت ای خدا بر او و خاندانش باد ـ
- ۵۸۴
وَأَحْيِ بِهِ مَا أَمَاتَهُ الظَّالِمُونَ مِنْ مَعَالِمِ دِينِكَ،
بدو نشانه‌های دینت را که ستمگران میرانده‌اند زنده ساز،
- ۵۸۵
وَاجْلُ بِهِ صَدَآءَ الْجَوْرِ عَنْ طَرِيقَتِكَ،
بدو زنگار ستم را از راهت بزدا،
- ۵۸۶
وَأَبِنْ بِهِ الضَّرَّآءَ مِنْ سَبِيلِكَ،
بدو سختی را از راهت بچین،
- ۵۸۷
وَأَزِلْ بِهِ النَّاكِبِينَ عَنْ صِرَاطِكَ،
بدو منحرفان از راهت را نابود ساز،
- ۵۸۸
وَامْحَقْ بِهِ بُغَاةَ قَصْدِكَ عِوَجاً،
و بدو کج‌روان در استقامتت را محو ساز!
- ۵۸۹
وَأَلِنْ جَانِبَهُ لاَِوْلِيَآئِكَ، وَابْسُطْ يَدَهُ عَلَى أَعْدَائِكَ،
پهلویش را برای دوستانت نرم ساز و دستش را بر دشمنانت بگشا،
- ۵۹۰
وَهَبْ لَنا رَأْفَتَهُ وَرَحْمَتَهُ وَتَعَطُّفَهُ وَتَحَنُّنَهُ،
مهربانی و رحمت و لطف و شفقتش را به ما ببخش،
- ۵۹۱
وَاجْعَلْنَا لَهُ سَامِعِينَ مُطِيعِينَ، وَفِي رِضَاهُ سَاعِينَ،
و ما را شنوندگان و فرمانبردارانش قرار ده، کوشندگان در خشنودی‌اش،
- ۵۹۲
وَإلَى نُصْرَتِهِ وَالْمُدَافَعَةِ عَنْهُ مُكْنِفِينَ،
یاری‌رسانان در نصرت و دفاع از او،
- ۵۹۳
وَإلَيْكَ وَإلَى رَسُولِكَ صَلَواتُكَ
و بدان به تو و رسولت نزدیک شدگان،
- ۵۹۴
اللَّهُمَّ عَلَيْهِ وَآلِهِ بِذَلِكَ مُتَقَرِّبِينَ.
(درودهایت ای خدا بر او و خاندانش باد).
- ۵۹۵
أللَّهُمَّ وَصَلِّ عَلَى أَوْلِيآئِهِمُ الْمُعْتَرِفِينَ بِمَقَامِهِمْ،
خدایا، و بر دوستداران امامان درود فرست، معترفان به مقام آنان،
- ۵۹۶
الْمُتَّبِعِينَ مَنْهَجَهُمْ، الْمُقْتَفِيْنَ آثَارَهُمْ،
پیروان راه آنان، ردیابان آثارشان،
- ۵۹۷
الْمُسْتَمْسِكِينَ بِعُرْوَتِهِمْ، الْمُتَمَسِّكِينَ بِوَلاَيَتِهِمْ،
چنگ‌زنندگان به دستاویزشان، تمسک‌جویان به ولایتشان،
- ۵۹۸
الْمُؤْتَمِّينَ بِإمَامَتِهِمْ، الْمُسَلِّمِينَ لاَِمْرِهِمْ
پیروان امامتشان، تسلیم‌شدگان به فرمانشان،
- ۵۹۹
الْمُجْتَهِدِيْنَ فِي طاعَتِهِمْ، الْمُنْتَظِرِيْنَ أَيَّامَهُمْ،
کوشندگان در اطاعتشان، منتظران روزهایشان،
- ۶۰۰
الْمَادِّينَ إلَيْهِمْ أَعْيُنَهُمْ،
دوخته‌چشمان به سوی آنان،
- ۶۰۱
الصَّلَوَاتِ الْمُبَارَكَاتِ الزَّاكِيَاتِ النَّامِيَاتِ الغَادِيَاتِ، الرَّائِحاتِ.
با درودهای مبارک، پاکیزه، فزاینده، تازه و خوشبو!
- ۶۰۲
وَسَلِّمْ عَلَيْهِمْ وَعَلَى أَرْوَاحِهِمْ،
بر آنان و ارواحشان سلام فرست،
- ۶۰۳
وَاجْمَعْ عَلَى التَّقْوَى أَمْرَهُمْ،
و کارشان را بر تقوا گرد آور،
- ۶۰۴
وَأَصْلِحْ لَهُمْ شُؤُونَهُمْ،
و اوضاعشان را اصلاح فرما،
- ۶۰۵
وَتُبْ عَلَيْهِمْ
و بر آنان توبه پذیر،
- ۶۰۶
إنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ وَخَيْرُ الْغَافِرِينَ،
همانا تو بسیار توبه‌پذیر و مهربانی و بهترین آمرزندگان،
- ۶۰۷
وَاجْعَلْنَا مَعَهُمْ فِي دَارِ السَّلاَمِ بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ.
و ما را با آنان در سرای سلامت جای ده، به رحمتت ای مهربان‌ترین مهربانان!
- ۶۰۸
أللَّهُمَّ هَذَا يَوْمُ عَرَفَةَ،
خدایا، این روز عرفه است،
- ۶۰۹
يَوْمٌ شَرَّفْتَهُ وَكَرَّمْتَهُ وَعَظَّمْتَهُ، نَشَرْتَ فِيهِ رَحْمَتَكَ،
روزی که شرافت و عزت و بزرگی‌اش دادی. در آن رحمتت را گستردی،
- ۶۱۰
وَمَنَنْتَ فِيهِ بِعَفْوِكَ وَأَجْزَلْتَ فِيهِ عَطِيَّتَكَ،
به عفوت لطف کردی و عطایت را فراوان ساختی،
- ۶۱۱
وَتَفَضَّلْتَ بِهِ عَلَى عِبَادِكَ.
و بدان بر بندگانت بخشش کردی.
- ۶۱۲
أللَّهُمَّ وَأَنَا عَبْدُكَ الَّذِي أَنْعَمْتَ عَلَيْهِ قَبْلَ خَلْقِكَ لَهُ، وَبَعْدَ خَلْقِكَ إيَّاهُ،
من بنده تو هستم که پیش از آفرینشم و پس از آفرینشم بر او احسان کردی.
- ۶۱۳
فَجَعَلْتَهُ مِمَّنْ هَدَيْتَهُ لِدِينِكَ،
او را از کسانی ساختی که به دینت هدایت کردی،
- ۶۱۴
وَوَفَّقْتَهُ لِحَقِّكَ، وَعَصَمْتَهُ بِحَبْلِكَ،
و به ادای حقت توفیق دادی و با ریسمانت محفوظ داشتی،
- ۶۱۵
وَأَدْخَلْتَهُ فِيْ حِزْبِكَ، وَأَرْشَدْتَهُ لِمُوَالاَةِ أَوْليآئِكَ،
در حزبت داخل کردی و به دوستی دوستانت راهنمایی کردی،
- ۶۱۶
وَمُعَادَاةِ أَعْدَائِكَ، ثُمَّ أَمَرْتَهُ فَلَمْ يَأْتَمِرْ،
و دشمنی با دشمنانت. سپس فرمانش دادی ولی فرمانت را اجرا نکرد،
- ۶۱۷
وَزَجَرْتَهُ فَلَمْ يَنْزَجِرْ، وَنَهَيْتَهُ عَنْ مَعْصِيَتِكَ فَخَالَفَ أَمْرَكَ إلَى نَهْيِكَ،
محدودش کردی ولی محدودیتت را رعایت نکرد، از نافرمانی نهی‌اش کردی ولی فرمانت را با ارتکاب نهیت شکست،
- ۶۱۸
لاَ مُعَانَدَةً لَكَ وَلاَ اسْتِكْبَاراً عَلَيْكَ،
نه از روی ستیزه با تو و نه از روی تکبر؛
- ۶۱۹
بَلْ دَعَاهُ هَوَاهُ إلَى مَا زَيَّلْتَهُ، وَإلَى مَا حَذَّرْتَهُ،
بلکه هوایش او را به آنچه از آن جدا ساخته بودی و برحذر داشته بودی خواند،
- ۶۲۰
وَأَعَانَهُ عَلَى ذالِكَ عَدُوُّكَ وَعَدُوُّهُ،
و دشمن تو و دشمنش در آن یاری‌اش کرد.
- ۶۲۱
فَأَقْدَمَ عَلَيْهِ عَارِفاً بِوَعِيْدِكَ، رَاجِياً لِعَفْوِكَ،
پس با شناخت تهدیدت بر آن پیش رفت، به امید عفوت،
- ۶۲۲
وَاثِقاً بِتَجَاوُزِكَ، وَكَانَ أَحَقَّ عِبَادِكَ ـ
و با اعتماد بر بردباری‌ات، حال آنکه سزاوارترین بندگانت بود،
- ۶۲۳
مَعَ مَا مَنَنْتَ عَلَيْهِ ـ أَلاَّ يَفْعَلَ،
ـ با لطفت نسبت به او ـ که چنین نکند.
- ۶۲۴
وَهَا أَنَا ذَا بَيْنَ يَدَيْكَ صَاغِراً،
پس اینک من در پیشگاه تو خوار ایستاده‌ام،
- ۶۲۵
ذَلِيلاً، خَاضِعَاً، خَاشِعاً، خَائِفَاً،
زبون، خاضع، فروتن، ترسان،
- ۶۲۶
مُعْتَرِفاً بِعَظِيم مِنَ الذُّنُوبِ تَحَمَّلْتُهُ،
معترف به گناهان هولناکی که بر دوش دارم،
- ۶۲۷
وَجَلِيْل مِنَ الْخَطَايَا اجْتَرَمْتُهُ،
و خطاهای بزرگی که مرتکب شده‌ام،
- ۶۲۸
مُسْتَجِيراً بِصَفْحِكَ، لائِذاً بِرَحْمَتِكَ،
پناه‌جوی به آمرزشت، پناه‌خواه رحمتت،
- ۶۲۹
مُوقِناً أَنَّهُ لاَ يُجِيرُنِي مِنْكَ مُجِيرٌ،
و یقین دارم که هیچ پناه‌دهنده‌ای مرا از تو پناه نمی‌دهد،
- ۶۳۰
وَلاَ يَمْنَعُنِي مِنْكَ مَانِعٌ .
و هیچ بازدارنده‌ای مرا از تو بازنمی‌دارد.
- ۶۳۱
فَعُدْ عَلَيَّ بِمَا تَعُودُ بِهِ عَلَى مَنِ اقْتَرَفَ مِنْ تَغَمُّدِكَ،
پس با من لطف کن چنان‌که لطف می‌کنی با پوشاندن گناه مرتکبان،
- ۶۳۲
وَجُدْ عَلَيَّ بِمَا تَجُودُ بِهِ عَلَى مَنْ أَلْقَى بِيَدِهِ إلَيْكَ مِنْ عَفْوِكَ،
و بر من بخشنده باش چنان‌که بخشنده‌ای با عفو آن که خود را نزد تو افکند،
- ۶۳۳
وَامْنُنْ عَلَيَّ بِمَا لاَ يَتَعَاظَمُكَ
و لطف کن بر من چنان‌که بزرگ نیست بر تو،
- ۶۳۴
أَنْ تَمُنَّ بِهِ عَلَى مَنْ أَمَّلَكَ مِنْ غُفْرَانِكَ،
لطف کردن با بخشیدن آن که امید به تو دارد!
- ۶۳۵
وَاجْعَلْ لِي فِي هَذَا الْيَوْمِ نَصِيباً أَنَالُ بِهِ حَظّاً مِنْ رِضْوَانِكَ،
برایم در این روز بهره‌ای مقرر کن که بدان نصیبی از خشنودیت به دست آورم،
- ۶۳۶
وَلاَ تَرُدَّنِي صِفْراً مِمَّا يَنْقَلِبُ بِهِ الْمُتَعَبِّدُونَ لَكَ مِنْ عِبَادِكَ،
و مرا تهی‌دست بازمگردان از آنچه بندگان عبادتگرت بازمی‌گردند!
- ۶۳۷
وَإنِّي وَإنْ لَمْ أُقَدِّمْ مَا قَدَّمُوهُ مِنَ الصَّالِحَاتِ،
اگرچه اعمال صالحی که آنان پیش داشته‌اند پیش نداشته‌ام،
- ۶۳۸
فَقَد قَدَّمْتُ تَوْحِيدَكَ،
اما توحید تو را پیش داشته‌ام،
- ۶۳۹
وَنَفْيَ الاَضْدَادِ وَالاَنْدَادِ وَالاشْبَاهِ عَنْكَ،
و نفی اضداد و رقیبان و همانندها از تو،
- ۶۴۰
وَأَتَيْتُكَ مِنَ الاَبْوَابِ الَّتِي أَمَرْتَ أَنْ تُؤْتى مِنْها،
و از درهایی که فرمان دادی مردم از آن‌ها بیایند نزد تو آمده‌ام،
- ۶۴۱
وَتَقَرَّبْتُ إلَيْكَ بِمَا لاَ يَقْرُبُ ،
و بدانچه جز با تقرب بدان کسی به تو تقرب نمی‌جوید، تقرب جسته‌ام،
- ۶۴۲
أَحَدٌ مِنْكَ إلاَّ بِالتَّقَرُّبِ بِهِ
کسی به تو نزدیک نمی‌شود.
- ۶۴۳
ثُمَّ أَتْبَعْتُ ذلِكَ بِالاِنابَةِ إلَيْكَ،
سپس آن همه را با بازگشت مکرر به سوی تو دنبال کردم،
- ۶۴۴
وَالتَّذَلُّلِ وَالاسْتِكَانَةِ لَكَ، وَحُسْنِ الظَّنِّ بِكَ، وَالثِّقَةِ بِمَا عِنْدَكَ،
فروتنی و خشوع نزد تو، حسن ظن به تو، و اعتماد به آنچه نزد توست؛
- ۶۴۵
وَشَفَعْتُهُ بِرَجآئِكَ
و بدان امید به تو را نیز ضمیمه کردم،
- ۶۴۶
الَّذِي قَلَّ مَا يَخِيبُ عَلَيْهِ رَاجِيْكَ،
چرا که امیدوار به تو به ندرت مأیوس می‌شود!
- ۶۴۷
وَسَأَلْتُكَ مَسْأَلَةَ الْحَقِيرِ الذّلِيلِ
از تو درخواست کردم درخواست خوار و زبون،
- ۶۴۸
الْبَائِسِ الْفَقِيْرِ الْخَائِفِ الْمُسْتَجِيرِ،
بیچاره، مسکین، ترسان، پناه‌جوی؛
- ۶۴۹
وَمَعَ ذَلِكَ خِيفَةً وَتَضَرُّعاً وَتَعَوُّذاً وَتَلَوُّذاً،
همه آن از ترس و التماس و پناه‌جویی و تضرع،
- ۶۵۰
لاَ مُسْتَطِيلاً بِتَكبُّرِ الْمُتَكَبِّرِينَ،
نه با گردنفرازی تکبر متکبران،
- ۶۵۱
وَلاَ مُتَعَالِياً بِدالَّةِ الْمُطِيعِينَ،
و نه با بلندپروازی جسارت مطیعان،
- ۶۵۲
وَلاَ مُسْتَطِيلاً بِشَفَاعَةِ الشَّافِعِينَ،
و نه با گستاخی بر شفاعت شفاعتگران.
- ۶۵۳
وَأَنَا بَعْدُ أَقَلُّ الاَقَلِّيْنَ، وَأَذَلُّ الاَذَلِّينَ،
زیرا من هنوز کمترین کمترانم و خوارترین خوارانم،
- ۶۵۴
وَمِثْلُ الذَّرَّةِ أَوْ دُونَهَا.
همچون ذره‌ای یا کمتر!
- ۶۵۵
فَيَا مَنْ لَمْ يَعَاجِلِ الْمُسِيئِينَ، وَلاَ يَنْدَهُ الْمُتْرَفِينَ،
ای آن که بر بدکاران شتاب نمی‌کند و آسوده‌زیستان را باز نمی‌دارد!
- ۶۵۶
وَيَا مَنْ يَمُنُّ بِإقَالَةِ الْعَاثِرِينَ، وَيَتَفَضَّلُ بإنْظَارِ الْخَاطِئِينَ،
ای آن که با رها ساختن لغزشگران لطف کند و با مهلت دادن خطاکاران بخشش فرماید!
- ۶۵۷
أَنَا الْمُسِيءُ الْمُعْتَرِفُ الْخَاطِئُ الْعَاثِرُ،
منم بدکار، معترف، خطاکار، لغزشگر!
- ۶۵۸
أَنَا الَّذِيْ أَقْدَمَ عَلَيْكَ مُجْتَرِئاً،
منم آن که گستاخانه بر تو پیش آمد!
- ۶۵۹
أَنَا الَّذِي عَصَاكَ مُتَعَمِّداً،
منم آن که عمداً نافرمانی تو کرد!
- ۶۶۰
أَنَا الَّذِي اسْتَخْفى مِنْ عِبَادِكَ وَبَارَزَكَ،
منم آن که از بندگانت پنهان شد و آشکارا بر تو تاخت!
- ۶۶۱
أَنَا الَّذِي هَابَ عِبَادَكَ وَأَمِنَكَ
منم آن که از بندگانت ترسید و از تو ایمن بود!
- ۶۶۲
أَنَا الَّذِي لَمْ يَرْهَبْ سَطْوَتَكَ وَلَمْ يَخَفْ بَأْسَكَ
منم آن که از کیفرت نهراسید و از سختگیری‌ات نترسید!
- ۶۶۳
أَنَا الْجَانِي عَلَى نَفْسِهِ، أَنَا الْمُرْتَهَنُ بِبَلِيَّتِهِ،
منم گناهکار بر خود! منم گروگان مصیبت خویش!
- ۶۶۴
الْقَلِيلُ الْحَيَاءِ، أَنَا الطَّوِيلُ الْعَنآءِ،
کم‌شرمم! رنج درازم!
- ۶۶۵
بِحَقِّ مَنِ انْتَجَبْتَ مِنْ خَلْقِكَ،
به حق آن که از آفریدگانت ممتاز ساختی،
- ۶۶۶
وَبِمَنِ اصْطَفَيْتَهُ لِنَفْسِكَ،
و آن که برای خود برگزیدی!
- ۶۶۷
بِحَقِّ مَنِ اخْتَرْتَ مِنْ بَريَّتِكَ، وَمَنِ اجْتَبَيْتَ لِشَأْنِكَ،
به حق آن که از آفریدگانت انتخاب کردی و آن که برای کارت برگزیدی!
- ۶۶۸
بِحَقِّ مَنْ وَصَلْتَ طَاعَتَهُ بِطَاعَتِكَ،
به حق آن که اطاعتش را به اطاعتت پیوستی،
- ۶۶۹
وَمَنْ جَعَلْتَ مَعْصِيَتَهُ كَمَعْصِيَتِكَ
و آن که نافرمانی‌اش را چون نافرمانی تو ساختی!
- ۶۷۰
بِحَقِّ مَنْ قَرَنْتَ مُوَالاَتَهُ بِمُوالاتِكَ،
و به حق آن که دوستی‌اش را به دوستی تو گره زدی،
- ۶۷۱
وَمَنْ نُطْتَ مُعَادَاتَهُ بِمُعَادَاتِكَ.
و آن که دشمنی‌اش را به دشمنی تو پیوستی!
- ۶۷۲
تَغَمَّدْنِي فِي يَوْمِيَ هَذَا بِمَا تَتَغَمَّدُ بِهِ مَنْ جَارَ إلَيْكَ مُتَنَصِّلاً،
مرا در این روز بپوشان بدانچه می‌پوشانی آن را که با استغفار پناه جوید،
- ۶۷۳
وَعَاذَ بِاسْتِغْفَارِكَ تَائِباً،
و آن را که به آمرزشت پناه جوید با توبه!
- ۶۷۴
وَتَوَلَّنِي بِمَا تَتَوَلَّى بِهِ أَهْلَ طَاعَتِكَ،
مرا عهده‌دار شو بدانچه اهل اطاعت نزد تو را عهده‌دار می‌شوی،
- ۶۷۵
وَالزُّلْفَى لَدَيْكَ، وَالْمَكَانَةِ مِنْكَ،
و قرب به تو و منزلت نزد تو!
- ۶۷۶
وَتَوَحَّدْنِي بِمَا تَتَوَحَّدُ بِهِ مَنْ وَفى بِعَهْدِكَ،
مرا ممتاز ساز چنان‌که ممتاز می‌سازی آن را که عهدت را وفا کرد،
- ۶۷۷
وَأَتْعَبَ نَفْسَهُ فِيْ ذَاتِكَ، وَأَجْهَدَهَا فِي مَرْضَاتِكَ،
و خود را تنها برای ذات تو به رنج انداخت و در خشنودیت کوشید!
- ۶۷۸
وَلاَ تُؤَاخِذْنِي بِتَفْرِيطِيْ فِي جَنْبِكَ،
مرا به سبب کوتاهی‌ام نسبت به تو مؤاخذه مکن،
- ۶۷۹
وَتَعَدِّي طَوْرِيْ فِي حُدودِكَ، وَمُجَاوَزَةِ أَحْكَامِكَ.
و تجاوزم از حدودت و تعدی‌ام از احکامت!
- ۶۸۰
وَلاَ تَسْتَدْرِجْنِي بِإمْلائِكَ لِي
مرا اندک‌اندک با مهلت دادن فریب مده،
- ۶۸۱
اسْتِدْرَاجَ مَنْ مَنَعَنِي خَيْرَ مَا عِنْدَهُ،
چنان‌که اندک‌اندک فریب می‌دهی آن را که نیکی خود را از من دریغ می‌دارد،
- ۶۸۲
وَلَمْ يَشْرَكْكَ فِي حُلُولِ نِعْمَتِهِ بِي،
و تو را در فرود آمدن لطفش بر من شریک نمی‌کند!
- ۶۸۳
وَنَبِّهْنِي مِنْ رَقْدَةِ الْغَافِلِينَ،
مرا از خواب غافلان بیدار کن،
- ۶۸۴
وَسِنَةِ الْمُسْرِفِينَ، وَنَعْسَةِ الْمَخْذُولِينَ.
و از چرت اسرافکاران و خواب فراموش‌شدگان!
- ۶۸۵
وَخُذْ بِقَلْبِي إلَى مَا اسْتَعْمَلْتَ بِهِ القَانِتِيْنَ،
دلم را به سوی آنچه پرهیزکاران را بدان به کار گماشتی ببر،
- ۶۸۶
وَاسْتَعْبَدْتَ بِهِ الْمُتَعَبِّدِينَ، وَاسْتَنْقَذْتَ بِهِ الْمُتَهَاوِنِينَ،
و عبادتکنندگان را بدان بنده ساختی و بی‌خبران را بدان رهانیدی!
- ۶۸۷
وَأَعِذْنِي مِمَّا يُبَاعِدُنِي عَنْكَ،
مرا از آنچه از تو دورم سازد پناه ده،
- ۶۸۸
وَيَحُولُ بَيْنِي وَبَيْنَ حَظِّي مِنْكَ،
و میان من و بهره‌ام از تو حائل شود،
- ۶۸۹
وَيَصُدُّنِي عَمَّا أُحَاوِلُ لَدَيْكَ.
و مرا از آنچه در تو می‌جویم بازدارد!
- ۶۹۰
وَسَهِّلْ لِي مَسْلَكَ الْخَيْرَاتِ إلَيْكَ،
راه نیکی‌ها را به سوی تو برایم هموار ساز،
- ۶۹۱
وَالْمُسَابَقَةِ إلَيْهَا مِنْ حَيْثُ أَمَرْتَ،
و مسابقه بدان‌ها از جایی که فرمودی،
- ۶۹۲
وَالْمُشَاحَّةَ فِيهَا عَلَى مَا أَرَدْتَ.
و طمع در آن‌ها بر وفق آنچه خواستی!
- ۶۹۳
وَلاَ تَمْحَقْنِي فِيمَنْ تَمْحَقُ مِنَ الْمُسْتَخِفِّينَ بِمَا أَوْعَدْتَ،
مرا با کسانی که آنچه وعده‌شان دادی سبک شمردند محو مکن!
- ۶۹۴
وَلاَ تُهْلِكْنِي مَعَ مَنْ تُهْلِكُ مِنَ الْمُتَعَرِّضِينَ لِمَقْتِكَ،
مرا با کسانی که در معرض خشمت هستند هلاک مکن!
- ۶۹۵
وَلاَ تُتَبِّرْني فِيمَنْ تُتَبِّرُ مِنَ الْمُنْحَرِفِينَ عَنْ سُبُلِكَ.
مرا با کسانی که از راه‌هایت منحرف شدند نابود مکن!
- ۶۹۶
وَنَجِّنِيْ مِنْ غَمَرَاتِ الْفِتْنَةِ،
مرا از سیلاب‌های آزمایش رهایی بخش،
- ۶۹۷
وَخَلِّصْنِي مِنْ لَهَوَاتِ الْبَلْوى،
از گلوگاه‌های بلا نجاتم ده،
- ۶۹۸
وَأَجِرْنِي مِنْ أَخْذِ الاِمْلاءِ،
و از گرفتار شدن در مهلت مرا پناه بخش!
- ۶۹۹
وَحُلْ بَيْنِي وَبَيْنَ عَدُوٍّ يُضِلُّنِي،
میان من و دشمنی که گمراهم سازد حائل شو،
- ۷۰۰
وَهَوىً يُوبِقُنِي، وَمَنْقَصَة تَرْهَقُنِي.
و هوسی که نابودم کند و عیبی که بر من چیره شود!
- ۷۰۱
وَلاَ تُعْرِضْ عَنِّي إعْرَاضَ مَنْ لاَ تَرْضَى عَنْهُ بَعْدَ غَضَبِكَ،
از من رویمگردان چنان‌که از کسی با خشم رو می‌گردانی که از او خشنود نیستی!
- ۷۰۲
وَلاَ تُؤْيِسْنِي مِنَ الامَلِ فِيكَ، فَيَغْلِبَ عَلَيَّ الْقُنُوطُ مِنْ رَحْمَتِكَ،
مرا از امید به تو دل‌سرد مکن مبادا نومیدی از رحمتت بر من غالب شود!
- ۷۰۳
وَلاَ تَمْنَحْنِي بِمَا لاَ طَاقَةَ لِيْ بِهِ،
آنچه طاقتش ندارم به من مده،
- ۷۰۴
فَتَبْهَظَنِي مِمَّا تُحَمِّلُنِيهِ مِنْ فَضْلِ مَحَبَّتِكَ،
مبادا زیر بار آنچه از ثواب محبتت بر من نهی گرانبار شوم!
- ۷۰۵
وَلاَ تُرْسِلْنِي مِنْ يَدِكَ إرْسَالَ مَنْ لاَ خَيْرَ فِيهِ،
مرا از دستت رها مکن، رها کردن کسی که خیری در او نیست،
- ۷۰۶
وَلاَ حَاجَةَ بِكَ إلَيْهِ، وَلاَ إنابَةَ لَهُ،
و تو را بدو نیازی نیست و بازگشتی ندارد!
- ۷۰۷
وَلاَ تَرْمِ بِيَ رَمْيَ مَنْ سَقَطَ مِنْ عَيْنِ رِعَايَتِكَ،
مرا میَفکن چنان‌که کسی را می‌افکنی که از چشم عنایتت افتاده،
- ۷۰۸
وَمَنِ اشْتَمَلَ عَلَيْهِ الْخِزْيُ مِنْ عِنْدِكَ،
و خواری از تو او را فرا گرفته!
- ۷۰۹
بَلْ خُذْ بِيَدِيْ مِنْ سَقْطَةِ الْمُتَرَدِّدِينَ،
بلکه دستم بگیر از افتادن لغزندگان،
- ۷۱۰
وَوَهْلَةِ الْمُتَعَسِّفِيْنَ، وَزَلّةِ الْمَغْرُورِينَ، وَوَرْطَةِ الْهَالِكِينَ.
و از آشفتگی منحرفان و لغزش فریب‌خوردگان و گرفتاری هلاک‌شدگان!
- ۷۱۱
وَعَافِنِي مِمَّا ابْتَلَيْتَ بِهِ طَبَقَاتِ عَبِيدِكَ وَإمآئِكَ،
مرا از آنچه بندگان و کنیزانت را بدان مبتلا ساختی رهایی بخش،
- ۷۱۲
وَبَلِّغْنِي مَبَالِغَ مَنْ عُنِيتَ بِهِ، وَأَنْعَمْتَ عَلَيْهِ، وَرَضِيتَ عَنْهُ،
و مرا به نهایت مراتب آن که بدو عنایت و انعام و خشنودی کردی برسان،
- ۷۱۳
فَأَعَشْتَهُ حَمِيداً، وَتَوَفَّيْتَهُ سَعِيداً،
تا زندگی‌اش را ستوده داشتی و مرگش را نیکبخت گرداندی!
- ۷۱۴
وَطَوِّقْنِي طَوْقَ الاِقْلاَعِ عَمَّا يُحْبِطُ الْحَسَنَاتِ،
طوق بازایستادن از آنچه نیکی‌ها را تباه کند بر گردنم بنه،
- ۷۱۵
وَيَذْهَبُ بِالْبَرَكَاتِ،
و نعمت‌ها را سلب کند!
- ۷۱۶
وَأَشْعِرْ قَلْبِيَ الازْدِجَارَ عَنْ قَبَائِحِ السَّيِّئاتِ،
دلم را از زشتی‌های اعمال بد بیزار ساز،
- ۷۱۷
وَفَوَاضِحِ الْحَوْبَاتِ،
و از رسوایی‌های ننگین!
- ۷۱۸
وَلاَ تَشْغَلْنِي بِمَا لاَ أُدْرِكُهُ إلاَّ بِكَ عَمَّا لاَ يُرْضِيْكَ عَنِّي غَيْرُهُ،
مرا به آنچه جز با تو بدان نمی‌رسم مشغول مدار از انجام آنچه تنها تو را از من خشنود سازد!
- ۷۱۹
وَانْزَعْ مِنْ قَلْبِي حُبَّ دُنْيَا دَنِيَّة تَنْهى عَمَّا عِنْدَكَ،
محبت این دنیای پست را از دلم بِکَن که از هرچه نزد توست باز می‌دارد،
- ۷۲۰
وَتَصُدُّ عَنِ ابْتِغَآءِ الْوَسِيلَةِ إلَيْكَ، وَتُذْهِلُ عَنِ التَّقَرُبِ مِنْكَ،
و از جستن وسیله به تو بازمی‌دارد و از تلاش تقرب به تو غافل می‌سازد!
- ۷۲۱
وَزَيِّنَ لِيَ التَّفَرُّدَ بِمُنَاجَاتِكَ بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ،
تنهایی مناجات با تو در شب و روز را برایم بیارا!
- ۷۲۲
وَهَبْ لِي عِصْمَةً تُدْنِينِي مِنْ خَشْيَتِكَ،
مرا نگهداشتی ده که به ترس از تو نزدیکم سازد،
- ۷۲۳
وَتَقْطَعُنِي عَنْ رُكُوبِ مَحَارِمكَ،
و از ارتکاب حرام‌هایت ببُرد،
- ۷۲۴
وَتَفُكُّنِي مِنْ أَسْرِ الْعَظَائِمِ،
و از اسارت گناهان هولناک رهایم سازد!
- ۷۲۵
وَهَبْ لِي التَّطْهِيرَ مِنْ دَنَسِ الْعِصْيَانِ،
مرا پاکیزگی از آلودگی نافرمانی عطا کن،
- ۷۲۶
وَأَذْهِبْ عَنِّي دَرَنَ الْخَطَايَا،
و چرک خطاها را از من بزدا،
- ۷۲۷
وَسَرْبِلْنِي بِسِرْبالِ عَافِيَتِكَ،
جامه عافیتت را بر من بپوشان،
- ۷۲۸
وَرَدِّنِي رِدَآءَ مُعَافاتِكَ،
ردای آسودگیت مرا فرا گیر،
- ۷۲۹
وَجَلِّلْنِي سَوابِغَ نَعْمَائِكَ،
فراوانی نعمت‌هایت مرا بپوشان،
- ۷۳۰
وَظَاهِرْ لَدَيَّ فَضْلَكَ وَطَوْلَكَ،
و بخشش و بزرگواریت مرا بپوشان!
- ۷۳۱
وَأَيْدْنِي بِتَوْفِيقِكَ وَتَسْدِيْدِكَ،
مرا با توفیق و راهنمایی‌ات نیرومند ساز،
- ۷۳۲
وَأَعِنِّي عَلَى صالِحِ النِّيَّةِ وَمَرْضِيِّ الْقَوْلِ وَمُسْتَحْسَنِ الْعَمَلِ.
مرا بر نیت نیک و گفتار پسندیده و عمل شایسته یاری ده،
- ۷۳۳
وَلاَ تَكِلْنِي إلَى حَوْلِي وَقُوَّتِي دُونَ حَوْلِكَ وَقُوَّتِكَ،
و مرا به حول و قوه خودم بدون حول و قوه تو وامگذار!
- ۷۳۴
وَلاَ تَخْزِنِي يَوْمَ تَبْعَثُنِي لِلِقائِكَ،
مرا در روزی که برای دیدارت برمی‌انگیزی خوار مکن،
- ۷۳۵
وَلاَ تَفْضَحْنِي بَيْنَ يَدَيْ أَوْلِياِئكَ،
مرا پیش دوستانت رسوا مساز،
- ۷۳۶
وَلاَ تُنْسِنِي ذِكْرَكَ، وَلاَ تُذْهِبْ عَنِّي شُكْرَكَ،
یاد خود را از من فراموش مساز و سپاسم را از من مَسِتان،
- ۷۳۷
بَلْ أَلْزِمْنِيهِ فِي أَحْوَالِ السَّهْوِ عِنْدَ غَفَلاَتِ الْجَاهِلِينَ لاِلائِكَ،
بلکه در حالات غفلت بر من واجبش ساز، هنگامی که نادانان از نعمت‌هایت غافلند،
- ۷۳۸
وَأَوْزِعْنِي أَنْ أُثْنِيَ بِمَا أَوْلَيْتَنِيهِ،
و مرا الهام کن که بر آنچه بر من ارزانی داشتی ثنا گویم،
- ۷۳۹
وَأَعْتَرِفِ بِمَا أَسْدَيْتَهُ إلَيَّ،
و اعتراف کنم بدانچه بر من فرو فرستادی!
- ۷۴۰
وَاجْعَلْ رَغْبَتِي إلَيْكَ فَوْقَ رَغْبَةِ الْرَّاغِبِينَ،
رغبتم به تو را فراتر از رغبت رغبت‌کنندگان ساز،
- ۷۴۱
وَحَمْدِي إيَّاكَ فَوْقَ حَمْدِ الْحَامِدِيْنَ،
و ستایشم از تو را فراتر از ستایش ستایشگران!
- ۷۴۲
وَلاَ تَخْذُلْنِي عِنْدَ فاقَتِي إلَيْكَ،
در هنگام نیازم به تو وامگذارم،
- ۷۴۳
وَلاَ تُهْلِكْنِي بِمَا أَسْدَيْتُهُ إلَيْكَ،
و مرا به سبب آنچه برایت کرده‌ام هلاک مکن،
- ۷۴۴
وَلاَ تَجْبَهْنِي بِمَا جَبَهْتَ بِهِ لْمَعَانِدِينَ لَكَ،
و پیشانی‌ام را بدانچه پیشانی ستیزه‌جویان با تو را می‌زنی مزن،
- ۷۴۵
فَإنِّي لَكَ مُسَلِّمٌ، أَعْلَمُ أَنَّ الْحُجَّةَ لَكَ،
زیرا من تسلیم توام. می‌دانم که حجت از آنِ توست،
- ۷۴۶
وَأَنَّكَ أَوْلَى بِالْفَضْلِ، وَأَعْوَدُ بِالاحْسَانِ،
و اینکه تو نزدیک‌ترین به بخشش و عادت‌یافته‌ترین به نیکی هستی،
- ۷۴۷
وَأَهْلُ التَّقْوَى، وَأَهْلُ الْمَغْفِرَةِ،
اهل تقوا و اهل آمرزشی،
- ۷۴۸
وَأَنَّكَ بِأَنْ تَعْفُوَ أَوْلَى مِنْكَ بِأَنْ تُعَاقِبَ،
و اینکه عفو کردن برای تو سزاوارتر از کیفر دادن است،
- ۷۴۹
وَأَنَّكَ بِأَنْ تَسْتُرَ أَقْرَبُ مِنْكَ إلَى أنْ تَشْهَرَ،
و اینکه پوشاندن برای تو نزدیک‌تر از آشکار ساختن است!
- ۷۵۰
فَأَحْيِنِي حَياةً طَيِّبَةً تَنْتَظِمُ بِما أُرِيدُ
مرا زندگانی نیکویی بخش که آنچه خواهم به هم پیوندد،
- ۷۵۱
وَتَبْلُغُ مَا أُحِبُّ مِنْ حَيْثُ لاَ آتِي مَا تَكْرَهُ
و بدانچه دوست دارم برسد بی‌آنکه ناپسند تو را مرتکب شوم،
- ۷۵۲
وَلاَ أَرْتَكِبُ مَا نَهَيْتَ عَنْهُ،
و دست به آنچه منع کرده‌ای نزنم؛
- ۷۵۳
وَأَمِتْنِي مِيْتَةَ مَنْ يَسْعَى نُورُهُ بَيْنَ يَدَيْهِ، وَعَنْ يِمِيِنهِ،
و مرا بمیران مرگ کسی که نورش پیش رویش و از سمت راستش روان است!
- ۷۵۴
وَذَلِّلْنِي بَيْنَ يَدَيْكَ، وَأَعِزَّنِيْ عِنْدَ خَلْقِكَ،
مرا نزد خودت خوار ساز و نزد آفریدگانت عزیز گردان،
- ۷۵۵
وَضَعْنِي إذَا خَلَوْتُ بِكَ، وَارْفَعْنِي بَيْنَ عِبادِكَ،
چون با تو تنهایم فروتنم ساز و میان بندگانت بلندم دار،
- ۷۵۶
وَأَغْنِنِي عَمَّنْ هُوَ غَنِيٌّ عَنِّي،
مرا از آن که بی‌نیاز از من است بی‌نیاز ساز،
- ۷۵۷
وَزِدْنِي إلَيْكَ فَاقَةً وَفَقْراً،
و بر فقر و نیازم به سوی تو بیفزا!
- ۷۵۸
وَأَعِذْنِي مِنْ شَمَاتَةِ الاَعْدَاءِ،
مرا از شماتت دشمنان پناه ده،
- ۷۵۹
وَمِنْ حُلُولِ الْبَلاءِ، وَمِنَ الذُّلِّ وَالْعَنَآءِ،
و از فرود آمدن بلا و خواری و رنج!
- ۷۶۰
تَغَمَّدني فِيمَا اطَّلَعْتَ عَلَيْهِ مِنِّي
مرا در آنچه از من می‌بینی بپوشان،
- ۷۶۱
بِمَا يَتَغَمَّدُ بِهِ الْقَادِرُ عَلَى الْبَطْشِ لَوْلاَ حِلْمُهُ،
پوشاندن آن که توان سختگیری دارد اگر بردباری‌اش نبود،
- ۷۶۲
وَالاخِذُ عَلَى الْجَرِيرَةِ لَوْلاَ أَناتُهُ،
و آن که به خطا می‌گیرد اگر تأنی‌اش نبود!
- ۷۶۳
وَإذَا أَرَدْتَ بِقَوْم فِتْنَةً أَوْ سُوءً فَنَجِّنِي مِنْهَا لِواذاً بِكَ،
چون برای قومی آزمایش یا بدی بخواهی، مرا از آن برهان، زیرا پناهت می‌جویم؛
- ۷۶۴
وَإذْ لَمْ تُقِمْنِي مَقَامَ فَضِيحَة فِي دُنْيَاكَ فَلاَ تُقِمْنِي مِثْلَهُ فِيْ آخِرَتِكَ،
و چون مرا در جایگاه رسوایی در این دنیایت ننشاندی، در آخرتت نیز مرا در آن مَنِشان!
- ۷۶۵
وَاشْفَعْ لِي أَوَائِلَ مِنَنِكَ بِأَوَاخِرِهَا،
آغازهای لطف‌هایت را با پایانشان برایم یکی ساز،
- ۷۶۶
وَقَدِيمَ فَوَائِدِكَ بِحَوَادِثِهَا.
و فوائد دیرینه‌ات را با نوپدیدهایشان!
- ۷۶۷
وَلاَ تَمْدُدْ لِيَ مَدّاً يَقْسُو مَعَهُ قَلْبِي،
مهلتم را چنان دراز مکش که دلم سخت شود!
- ۷۶۸
وَلاَ تَقْرَعْنِي قَارِعَةً يَذْهَبُ لَها بَهَآئِي،
مرا ضربتی مزن که شکوهم از بین رود!
- ۷۶۹
وَلاَ تَسُمْنِي خَسِيْسَةً يَصْغُرُ لَهَا قَدْرِي،
مرا به پستی‌ای مبتلا مکن که قدرم بکاهد،
- ۷۷۰
وَلاَ نَقِيصَةً يُجْهَلُ مِنْ أَجْلِهَا مَكَانِي،
و نه عیبی که منزلتم ناشناخته ماند!
- ۷۷۱
وَلاَ تَرُعْنِي رَوْعَةً أُبْلِسُ بِها، وَلاَ خِيْفةً أوجِسُ دُونَهَا.
مرا به ترسی میَفکن که نومید شوم و نه به هراسی که بهراسم،
- ۷۷۲
اجْعَلْ هَيْبَتِي في وَعِيدِكَ،
بلکه هیبتم را متوجه تهدیدت ساز،
- ۷۷۳
وَحَذَرِي مِنْ إعْذارِكَ وَإنْذَارِكَ،
و احتیاطم را متوجه عذرنگذاشتنت،
- ۷۷۴
وَرَهْبَتِي عِنْدَ تِلاَوَةِ آياتِكَ،
و هشدارت ساز، و خشیتم را در تلاوت آیاتت!
- ۷۷۵
وَاعْمُرْ لَيْلِي بِإيقَاظِي فِيهِ لِعِبَادَتِكَ،
شبم را به بیداری در آن برای عبادتت آباد ساز،
- ۷۷۶
وَتَفَرُّدِي بِالتَّهَجُّدِ لَكَ، وَتَجَرُّدِي بِسُكُونِي إلَيْكَ،
تنهایی شب‌زنده‌داری برای تو، بریدن یکسره در تکیه بر تو،
- ۷۷۷
وَإنْزَالِ حَوَائِجِي بِكَ،
و فرود آوردن حاجاتم نزد تو،
- ۷۷۸
وَمُنَازَلَتِي إيَّاكَ فِي فَكَاكِ رَقَبَتِي مِنْ نَارِكَ،
و التماس از تو برای آزادی گردنم از آتش،
- ۷۷۹
وَإجَارَتِي مِمَّا فِيهِ أَهْلُهَا مِنْ عَذَابِكَ.
و پناه‌جویی از عذابت که اهلش در آن ساکنند!
- ۷۸۰
وَلاَ تَذَرْنِي فِي طُغْيَانِي عَامِهاً،
مرا در طغیانم کورکورانه سرگردان وامگذار،
- ۷۸۱
وَلاَ فِي غَمْرَتِي سَاهِياً حَتَّى حِين،
و نه در حیرتم بی‌خبر تا مدتی،
- ۷۸۲
وَلاَ تَجْعَلْنِي عِظَةً لِمَنِ اتَّعَظَ، وَلاَ نَكَالاً لِمَنِ اعْتَبَرَ،
مرا عبرت عبرت‌گیرندگان مساز و نه کیفر پندگیرندگان،
- ۷۸۳
وَلاَ فِتْنَةً لِمَن نَظَرَ، وَلاَ تَمْكُرْ بِيَ فِيمَنْ تَمْكُرُ بِهِ،
و نه آزمایش نگرندگان، و با من مکر مکن چنان‌که با مکرکنندگان مکر می‌کنی،
- ۷۸۴
وَلاَ تَسْتَبْدِلْ بِيَ غَيْرِي، وَلاَ تُغَيِّرْ لِيْ إسْماً،
مرا جانشین دیگری مکن و نامم را تغییر مده،
- ۷۸۵
وَلاَ تُبدِّلْ لِي جِسْماً، وَلاَ تَتَّخِذْنِي هُزُوَاً لِخَلْقِكَ،
بدنم را دگرگون مکن و مرا مسخره آفریدگانت مساز،
- ۷۸۶
وَلاَ سُخْرِيّاً لَكَ، وَلاَ تَبَعاً إلاَّ لِمَرْضَاتِكَ،
مسخره‌ای برای خودت، پیرو هر چیز مگر خشنودیت،
- ۷۸۷
وَلاَ مُمْتَهَناً إلاَّ بِالانْتِقَامِ لَكَ، وَأَوْجِدْنِي بَرْدَ عَفْوِكَ،
خادمی برای هر چیز مگر انتقام برای تو! مرا سردی عفوت بچشان،
- ۷۸۸
و حَلاَوَةَ رَحْمَتِكَ وَرَوْحِكَ وَرَيْحَانِكَ وَجَنَّةِ نَعِيْمِكَ،
و شیرینی رحمت و آسایش و آرامش و باغ نعیم تو را!
- ۷۸۹
وَأَذِقْنِي طَعْمَ الْفَرَاغِ لِمَا تُحِبُّ بِسَعَة مِنْ سَعَتِكَ،
مرا بچشان، از فراوانی بی‌حدت، مزه فراغت برای آنچه دوست داری،
- ۷۹۰
وَالاجْتِهَادِ فِيمَا يُزْلِفُ لَدَيْكَ وَعِنْدَك،
و تلاش در آنچه تقرب به تو و نزد تو آورد،
- ۷۹۱
وَأَتْحِفْنِي بِتُحْفَة مِنْ تُحَفَاتِكَ،
و هدیه‌ای از هدایایت مرا عطا کن!
- ۷۹۲
وَاجْعَلْ تِجَارَتِي رَابِحَةً، وَكَرَّتِي غَيْرَ خَاسِرَة،
تجارتم را سودمند و بازگشتم را بی‌زیان ساز،
- ۷۹۳
وَأَخِفْنِي مَقَامَكَ، وَشَوِّقْنِي لِقاءَكَ،
مرا از مقامت بترسان و مشتاق دیدارت ساز،
- ۷۹۴
وَتُبْ عَلَيَّ تَوْبَةً نَصُوحاً لاَ تُبْقِ مَعَهَا ذُنُوباً صِغِيرَةً وَلا كَبِيرَةً،
و مرا توبه‌ای بپذیر که با آن هیچ گناهی نماند، نه کوچک و نه بزرگ،
- ۷۹۵
وَلاَ تَذَرْ مَعَهَا عَلاَنِيَةً وَلاَ سَرِيرَةً،
و نه آشکاری با آن بماند و نه نهانی!
- ۷۹۶
وَانْزَعِ الْغِلَّ مِنْ صَدْرِي لِلْمُؤْمِنِينَ،
کینه مؤمنان را از سینه‌ام برکن،
- ۷۹۷
وَاعْطِفْ بِقَلْبِي عَلَى الْخَاشِعِيْنَ،
دلم را به سوی خاشعان خم کن،
- ۷۹۸
وَكُنْ لِي كَمَا تَكُونُ لِلصَّالِحِينَ،
با من چنان باش که با صالحان هستی،
- ۷۹۹
وَحَلِّنِي حِلْيَةَ الْمُتَّقِينَ،
مرا به زینت پرهیزکاران بیارا،
- ۸۰۰
وَاجْعَلْ لِيَ لِسَانَ صِدْق فِي الْغَابِرِيْنَ،
برایم زبان صدق در آیندگان قرار ده،
- ۸۰۱
وَذِكْراً نامِياً فِي الاخِرِينَ، وَوَافِ بِيَ عَرْصَةَ الاَوَّلِينَ،
و یاد فزاینده در پسینیان، و مرا به میدان پیشینیان ببر!
- ۸۰۲
وَتَمِّمْ سُبُوغَ نِعْمَتِكَ عَلَيَّ، وَظَاهِرْ كَرَامَاتِهَا لَدَيَّ،
فراوانی نعمتت را بر من کامل ساز و بخشش‌های مکررش مرا بپوشان،
- ۸۰۳
و امْلاْ مِنْ فَوَائِدِكَ يَدَيَّ، وَسُقْ كَرَائِمَ مَوَاهِبِكَ إلَيَّ،
دستم را از فوائدت پر ساز و عطایای کریمانه‌ات را به سویم بران،
- ۸۰۴
وَجَاوِرْ بِيَ الاَطْيَبِينَ مِنْ أَوْلِيَآئِكَ
مرا همسایه بهترین دوستانت ساز،
- ۸۰۵
فِي الْجِنَاْنِ الَّتِي زَيَّنْتَهَا لاَِصْفِيآئِكَ،
در بهشت‌هایی که برای برگزیدگانت آراسته‌ای،
- ۸۰۶
وَجَلِّلْنِي شَرَآئِفَ نِحَلِكَ فِي الْمَقَامَاتِ الْمُعَدَّةِ لاَِحِبَّائِكَ،
و مرا در هدایای شریفت بپوشان در مقاماتی که برای محبوبانت آماده ساخته‌ای!
- ۸۰۷
وَاجْعَلْ لِيَ عِنْدَكَ مَقِيْلاً آوِي إلَيْهِ مُطْمَئِنّاً،
برایم آرامگاهی نزد خود قرار ده که در آن با آرامش پناه گیرم،
- ۸۰۸
وَمَثابَةً أَتَبَوَّأُهَا وَأَقَرُّ عَيْناً.
و بازگشتگاهی که بدان بازگردم و چشمانم را آسوده کنم،
- ۸۰۹
وَلاَ تُقَايِسْنِي بِعَظِيمَاتِ الْجَرَائِرِ،
خطاهای هولناکم را در برابرم مگذار،
- ۸۱۰
وَلاَ تُهْلِكْنِي يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ،
در روزی که رازها آزموده شوند هلاکم مکن،
- ۸۱۱
وَأَزِلْ عَنِّي كُلَّ شَكٍّ وَشُبْهَة،
هر شک و تردیدی را از من بزدا،
- ۸۱۲
وَاجْعَلْ لِي فِي الْحَقِّ طَرِيقاً مِنْ كُلِّ رَحْمَة،
برایم راهی به سوی حق از هر رحمتی قرار ده،
- ۸۱۳
وأَجْزِلْ لِي قِسَمَ الْمَواهِبِ مِنْ نَوَالِكَ،
بهره‌های عطایا را از بخششت برایم فراوان ساز،
- ۸۱۴
وَوَفِّرْ عَلَيَّ حُظُوظَ الاِحْسَانِ مِنْ إفْضَالِكَ،
و سهم‌های احسان را از بذل تو برایم پر ساز!
- ۸۱۵
وَاجْعَلْ قَلْبِي وَاثِقاً بِمَا عِنْدَكَ،
دلم را مطمئن به آنچه نزد توست ساز،
- ۸۱۶
وَهَمِّيَ مُسْتَفْرَغاً لِمَا هُوَ لَكَ،
و همتم را یکسره وقف آنچه از آنِ توست قرار ده،
- ۸۱۷
وَاسْتَعْمِلْنِي بِما تَسْتَعْمِلُ بِهِ خَالِصَتَكَ،
مرا در آنچه دوستان خالصت را بدان به کار می‌گماری به کار گمار،
- ۸۱۸
وَأَشْرِبْ قَلْبِي عِنْدَ ذُهُولِ العُقُولِ طَاعَتَكَ،
دلم را به اطاعتت سیراب ساز آنگاه که عقل‌ها پریشانند،
- ۸۱۹
وَاجْمَعْ لِي الْغِنى، وَالْعَفَافَ، وَالدَّعَةَ، وَالْمُعَافَاةَ،
و برایم بی‌نیازی و عفت و آسایش و آسودگی فراهم ساز،
- ۸۲۰
وَالصِّحَّةَ، وَالسَّعَةَ، وَالطُّمَأْنِيْنَةَ، وَالْعَافِيَةَ،
و تندرستی و فراخی و آسودگی خاطر و عافیت!
- ۸۲۱
وَلاَ تُحْبِطْ حَسَنَاتِي بِمَا يَشُوبُهَا مِنْ مَعْصِيَتِكَ،
نیکی‌هایم را به نافرمانی‌ای که لکه‌دارشان سازد تباه مکن،
- ۸۲۲
وَلاَ خَلَواتِي بِمَا يَعْرِضُ لِيَ مِنْ نَزَغَاتِ فِتْنَتِكَ،
و نه خلوت عبادتم را با وسوسه‌های آزمایشت!
- ۸۲۳
وَصُنْ وَجْهِي عَنِ الطَّلَبِ إلَى أَحَد مِنَ الْعَالَمِينَ،
آبرویم را از طلب از هر کسی در جهان حفظ کن،
- ۸۲۴
وَذُبَّنِي عَنِ التِماسِ مَا عِنْدَ الفَاسِقِينَ،
و مرا از طلب آنچه نزد فاجران است دور ساز!
- ۸۲۵
وَلاَ تَجْعَلْنِي لِلظَّالِمِينَ ظَهِيراً،
مرا پشتیبان ستمگران مساز،
- ۸۲۶
وَلاَ لَهُمْ عَلى مَحْوِ كِتَابِكَ يَداً وَنَصِيراً،
و نه دست و یاورشان در محو کتابت!
- ۸۲۷
وَحُطْنِي مِنْ حَيْثُ لاَ أَعْلَمُ حِيَاطَةً تَقِيْنِي بِهَا،
مرا از جایی که نمی‌دانم حراستی ده که بدان نگاهم داری!
- ۸۲۸
وَافْتَحْ لِيَ أَبْوَابَ تَوْبَتِكَ وَرَحْمَتِكَ وَرَأْفَتِكَ وَرِزْقِكَ الواسِعِ،
درهای توبه و رحمت و مهربانی و روزی فراخت را بر من بگشا!
- ۸۲۹
إنِّي إلَيْكَ مِنَ الرَّاغِبِينَ،
همانا من از خواهندگان به درگاه تو هستم!
- ۸۳۰
وَأَتْمِمْ لِي إنْعَامَكَ، إنَّكَ خَيْرُ الْمُنْعِمِيْنَ،
و نعمتت را بر من تمام کن! همانا تو بهترین نعمت‌بخشانی!
- ۸۳۱
وَاجْعَلْ باقِيَ عُمْرِيْ فِي الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ
بقیه عمرم را در حج و عمره قرار ده،
- ۸۳۲
ابْتِغَآءَ وَجْهِكَ يَاربَّ الْعَالَمِينَ،
در طلب روی تو، ای پروردگار جهانیان!
- ۸۳۳
وَصَلَّى اللهُ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ الطَّيِّبِينَ الطَّاهِرِينَ،
و خداوند بر محمد و خاندانش، نیکان پاکیزه، درود فرستد،
- ۸۳۴
وَالسَّلاَمُ عَلَيْهِ وَعَلَيْهِمْ أَبَدَ الابِدِينَ.
و سلام بر او و بر آنان باد همیشه و تا ابد!